Ομορφος κόσμος...

ΠΡΟΛΟΓΟΣ   του συγγραφέα Πάνου Ν. Αβραμόπουλου ή Πεπελάση «Όμορφος κόσμος», επιγράφεται το παρόν νέο βιβλίο του ταλαντούχου Αμαλ...


ΠΡΟΛΟΓΟΣ  
του συγγραφέα Πάνου Ν. Αβραμόπουλου ή Πεπελάση


«Όμορφος κόσμος», επιγράφεται το παρόν νέο βιβλίο του ταλαντούχου Αμαλιαδίτη συγγραφέα και ατίμητου φίλου, Γιώργου Φάκου, και φέρει στο ακέραιο την ομορφιά και την ηθική ένταση της πολυδύναμης γραφίδας του. Έχουν προηγηθεί τα βιβλία με τις συνεντεύξεις, την μυθολογία, τα ιστορικά μελετήματα και τα μυθιστορήματα και τώρα έρχεται να μας δώσει κάτι πιο ελεύθερο συγγραφικά, μα και τόσο ουσιαστικό, που προσεγγίζει από αυτές τις ανθρώπινες καθημερινές ιστορίες που βιώσαμε στα παιδικά μας χρόνια και σε άλλα ευφρόσυνα χρονικά ορόσημα της ζωής μας, μέχρι και τα έσχατα της αποτελματωμένης πολιτικής και κοινωνικής μας πραγματικότητας.

Σε τούτη την συγγραφική σύνθεση ο λόγος του Γιώργου Φάκου, είναι τόσο γλυκός μα και βαθιά εκφραστικός συνάμα, για τα λάθη τις ηθικές παλινωδίες μας, αλλά και την ανεκλάλητη ομορφιά της «ασήμαντης» και πεπερασμένης ζωής ας, που μέσα σ’ αυτή την «ασημαντότητά» της κρύβει την ομορφιά και την μοναδική γοητεία της. Και αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, λέει ο συγγραφέας. Τις ίδιες με ελάχιστες διαφοροποιήσεις επιλογές θα έκανα, αναπολώντας τα περασμένα.

Παιδικές αναμνήσεις, ωραίες και ζεστές κοινωνικές παραστάσεις από το χωριό, όπως οι γυναίκες να συνωστίζονται για κουβεντολόι τα καλοκαιρινά βραδάκια στα κράσπεδα και οι άντρες να δίνουν τις «μάχες» και τις «αγορεύσεις» τους στα βαθύτατα πολιτικοποιημένα καφενεία του χωριού, αλλά και σκηνές από τον παραλογισμό της νευρώδους, αγχωτικής και δίχως νόημα και προορισμό σημερινής ζωής μας, όπου αγόμαστε σαν «ζαλισμένο κοπάδι» στα λόγια του μεγάλου κοινωνικού ανατόμου Νόαμ Τσόμσκι, είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο ο συγγραφέας χτίζει τις περιγραφόμενες ιστορίες του.

Με αποφθεγματικές φράσεις, ρήσεις και ρητά από την αρχαία ελληνική και τη σύγχρονη παγκόσμια γραμματεία –που εκτείνονται από τον Λυκούργο και τον Σόλωνα μέχρι και τους αναγεννησιακούς Ηλείους Αθανάσιο Κανελλόπουλο και Αδαμάντιο Πεπελάση- να επενδύουν λογικά τις σκέψεις του και να τεκμηριώνουν τον λανθασμένο τρόπο ζωής που πήραμε, στα λόγια του πρωτόθρονου και οικουμενικού μας ποιητή, Γιώργου Σεφέρη. Αλλά μαζί με την ηθική επένδυση της αρχαιοελληνικής και σύγχρονης γραμματείας, ο Γιώργος Φάκος από την πλούσια και πολύπλαγκτη συγγραφική φαρέτρα του, δροσίζει τα γοργά και ευλύγιστα κείμενά του, με το ανάλαφρο και γλυκύ αεράκι της ελληνικής μυθολογίας, που τα διαπερνά λέξη προς λέξη και τους δίνει εξαιρετική γοητεία και χάρη. 

Χαρακτηριστική είναι στα πρώτα κείμενα η παρουσία της πανέμορφης νύμφης των δασών, Αρέθουσας, κόρης του Νηρέα από την μυθολογία και του απόγονου της Ρόδου ποταμού Αλφειού που την είχε σφόδρα ερωτευτεί, αλλά και οι θρυλικές τους μεταμορφώσεις, που μας γοητεύουν και προσδίδουν στον ρέοντα λόγο του συγγραφέα, χάρη και αρμονία. Σε αυτό το συγγραφικό μοτίβο κινούνται τα κείμενα του πρώτου μέρους του βιβλίου, που επιγράφονται εύστοχα με τον τίτλο «Όμορφος κόσμος…» και χαρακτηρίζονται για τον ελεύθερο χαρακτήρα τους, σε ότι αφορά τον χρόνο και την θεματολογία τους.

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, που έχει θα λέγαμε δοκιμιακό χαρακτήρα και επιγράφεται με τον τίτλο, «Σκέψεις και προβληματισμοί», ο Γιώργος Φάκος αναμετράται συγγραφικά με τις στρεβλώσεις και τις δυσπλασίες της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας, εστιάζοντας στην αναξιοπιστία και τα αβυσσαλέα ελλείμματα της πολιτικής που έχει ευτελιστεί στο πεδίο μιας καθημερινής κατινίστικης κοινωνικής τραγωδίας, όπως δεικτικά επεσήμανε ο έξοχος σύγχρονος φιλόσοφός μας Κορνήλιος Καστοριάδης, αλλά και στις μεγάλες πολιτισμικές και παιδευτικές μας υστερήσεις, που υποδηλώνουν μια κοινωνία σε ηθική χαύνωση και πνευματική αποτελμάτωση. Κι εδώ ο Γιώργος Φάκος επενδύει ισχυρά την επιχειρηματολογία του, με την παράθεση σπουδαίων θησαυρισμάτων της ελληνικής και παγκόσμιας γραμματολογίας και κατορθώνει με την ανάλαφρη και δροσερή γραφίδα του, να προσεγγίσει εύστοχα και επιτυχημένα, κορυφαία ζητήματα του κοινωνικού μας βίου, αλλά και της πολιτικής και πολιτισμικής μας πραγματικότητας.

Ο ρέων, ηθικά δυνατός και λαγαρός λόγος του συγγραφέα, κυριαρχεί και σε αυτό το μέρος, για να μας δώσει μεγάλα νοήματα με ξεκούραστο και δροσερό συγγραφικό τρόπο. Ακάματος θηρευτής των θησαυρών της παγκόσμιας και ελληνικής γραμματείας, αλλά και εξαίρετος τεχνίτης του λόγου ο Γιώργος Φάκος, μας δίνει και σε αυτό το βιβλίο του –που με την αρχιτεκτονική ευρυχωρία του και τον ταλαντούχο γοργορέοντα λόγο του, δεν κουράζει, «στομώνει» τον αναγνώστη- μια εξαίρετη σειρά δοκιμίων, τα οποία μας ανατείνουν ηθικά, μας δροσίζουν αναγνωστικά και μας εισάγουν με έναν ουσιαστικό και ευχάριστο τρόπο, στην προβληματική κορυφαίων θεμάτων του κοινωνικού και πολιτικού μας βίου.

Από καρδιάς ευχόμαστε στον ατίμητο και εξαίρετο συγγραφέα Γιώργο Φάκο, που τιμά με την έντιμη και καλοδουλεμένη γραφίδα του τα γράμματα, καλή επιτυχία και ο «Όμορφος κόσμος» του, να είναι καλοτάξιδος, διότι πάνω απ’ όλα φέρει τον συγγραφικό ετασμό και την ηθική πνοή, της όμορφης ψυχής του!!!

Πάνος Αβραμόπουλος ή Πεπελάσης, 
Συγγραφέας 

www.panosavramopoulos.blogspot.gr
[next]

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
του συγγραφέα


    Αυτό το βιβλίο προέκυψε ξαφνικά. Μόλις είχα ολοκληρώσει το δεύτερο μυθιστόρημά μου κι ένα Σάββατο, αργά το απόγευμα, ομολογώ με καθόλου καλή ψυχολογική διάθεση, κάθισα μπροστά στον υπολογιστή και απλά άρχισα να γράφω, χωρίς να έχω προσχεδιάσει οτιδήποτε. Οι λέξεις σχηματίζονταν μόνες τους, σαν μια αόρατη δύναμη να οδηγούσε τα δάκτυλά μου πάνω στα πλήκτρα. Μέσα σε μια νύχτα είχα, σχεδόν, ολοκληρώσει το πρώτο μέρος του βιβλίου.
    Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά έγραψα κείμενα με μπόλικη δόση χιούμορ και αυτοσαρκασμού και όσοι διάβασαν τα πρώτα κεφάλαια ενθουσιάστηκαν και με παρότρυναν να συνεχίσω.
    Θα παρατηρήσετε πως στο δεύτερο μέρος του βιβλίου καταπιάνομαι με μια σειρά σοβαρών ζητημάτων και αν τυχόν αγγίξουν, προβληματίσουν, ή, ακόμη καλύτερα, γίνουν αντικείμενα συζήτησης και υποστούν κριτική, έστω και από έναν αναγνώστη, τότε το βιβλίο θα έχει πετύχει τον σκοπό του, γιατί όπως έχω γράψει στο παρελθόν, «μη παίρνετε ως δεδομένα τα όσα γράφει ή λέει κάποιος που αφορούν την δική του αντίληψη των πραγμάτων». Πρέπει να μάθουμε να σκεπτόμαστε, να ερευνούμε, να ψάχνουμε την αλήθεια. Εάν αυτά δεν συμβαίνουν, τότε όσα διαβάσετε εδώ μέσα –όπως και σε όλα τα βιβλία- μηδαμινή αξία θα έχουν.
    Ο Ινδός στοχαστής, Τζιντού Κρισναμούρτι, είχε πει ότι, «μη δέχεστε σαν δεδομένα αυτά που λέει ο ομιλητής. Αν το κάνετε αυτό δεν θα έχει καμία έννοια. Αν δεν αρχίσετε να αμφιβάλλετε, να αμφισβητείτε, να είστε σκεπτικιστής και να ερευνάτε, αν είστε προσκολλημένοι στην προσωπική, δική σας πίστη, πεποίθηση, πείρα ή συσσωρευμένη γνώση, τότε όλο αυτό το υποβιβάζεται σε ένα είδος ασημαντότητας με πολύ λίγη αξία».
    Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται τα πράγματα με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, ανάλογα με τον δρόμο που ακολουθεί προς την αυτογνωσία και την πνευματική εξέλιξη. Υπό την έννοια αυτή, δεν υπάρχει ούτε σωστό ούτε λάθος, όλα εξαρτώνται από το πώς ο καθένας μας τα βλέπει, από ποια οπτική γωνία τα παρατηρεί. Και όπως είπε κάποιος, «η δική μου αλήθεια δεν μπορεί να γίνει δική σου ή αντίστροφα».
    Πάντα με ενδιέφερε η σκεπτική σκέψη των ανθρώπων και όχι η αδιάφορη δογματική στάση που σημαίνει ότι κάποιος βλέπει μόνο τις δικές του ιδέες και απόψεις ως αληθινές και κατηγορεί αυτούς που τις σχολιάζουν ή τις αναιρούν εύκολα. Ο δογματικός άνθρωπος δεν συμμερίζεται τις ιδέες και τις απόψεις των άλλων ανθρώπων, θεωρεί μόνο τις δικές του ως τις καλύτερες και μόνο αληθινές.


    Τέλος, ήθελα να προσθέσω ότι το παρόν βιβλίο ξεκίνησα να το γράφω στην Κύπρο, όπου έζησα για δεκατέσσερις μήνες, αλλά το ολοκλήρωσα επιστρέφοντας στην Ελλάδα.


Καλή ανάγνωση

Γιώργος Φάκος

2017


[next]


«Καθώς έγραφα, ένιωθα πως ο χρόνος χάνεται. Δεν είναι μόνο η μνήμη που επαναφέρει τα γεγονότα. Είναι το βίωμα που ξαναζωντανεύει με την γραφή. Είναι η προσωπική αντίληψη, η ερμηνεία του κόσμου και των φαινομένων του που είναι μοναδικός για τον καθένα μας.
Έτσι και για ‘μένα, όποια και αν ήταν η ζωή ου ξέρω πως η αξία της είναι μεγάλη. Το μόνο τελικά που μας ανήκει είναι η ζωή μας. Δεν κυνήγησα την ευτυχία. Η ευτυχία δεν έχει υπόσταση. Είναι μια κατάσταση που μπορεί να πραγματωθεί μόνο στο ζωντανό παρόν».

-Αδαμάντιος Πεπελάσης-

-1-

    «Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος»!
    Αυτή η παροιμία μου ήρθε στο μυαλό εντελώς ξαφνικά και χωρίς ιδιαίτερο λόγο, καθώς βολευόμουν στη πολυθρόνα, μπροστά από τον υπολογιστή, σκεπτόμενος τι να γράψω.
    Ο ήλιος ολοκλήρωνε και το σημερινό, καθημερινό και μοναχικό ταξίδι του πάνω στο χρυσό του άρμα που, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, το σέρνουν τέσσερα φτερωτά άλογα. Οι αρχαίοι Έλληνες προσωποποιούσαν τον ήλιο ως ένα νέο άντρα που φορούσε ρόμπα και στο κεφάλι είχε αστραφτερό φωτοστέφανο. Κάθε πρωί αναδυόταν από το παλάτι του στην ανατολή, που βρισκόταν στη κοίτη του ποταμού Ωκεανού και το οποίο ήταν φτιαγμένο από χρυσά κοσμήματα και ελεφαντόδοντο και που κανένας θνητός δεν μπορούσε να βρει το δρόμο για εκεί, για να καταλήξει στη δύση, στη Γη των Εσπερίδων. Εκεί, κατέβαινε από το άρμα του και την ώρα που κοιμόταν μεταφερόταν πάλι στο παλάτι του για να ξαναρχίσει την επόμενη ημέρα το αιώνιο και καθημερινό του ταξίδι.
    Ο Ηράκλειτος[1], έλεγε ότι ο ήλιος δεν είναι μόνο καθημερινά καινούργιος, αλλά είναι αιώνια και αδιάκοπα καινούργιος, ενώ ο Αναξαγόρας[2] πίστευε πως ήταν «Διάπυρος Μύδρος», μεγαλύτερος από την Πελοπόννησο.
    Κάτω από το μπαλκόνι του σπιτιού μου, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα μου, αυτοκίνητα κινούνται συνεχώς και προς τις δύο κατευθύνσεις. Άλλοι επιστρέφουν στο σπίτι τους μετά από μια κοπιαστική ημέρα στη δουλειά και κάποιοι άλλοι βγαίνουν για την βραδινή τους βόλτα.
    Ακριβώς απέναντι, ένα πολύ ψηλό πεύκο στέκεται αλύγιστο και αμίλητο θυμίζοντας ακοίμητο φρουρό που προστατεύει όλη την γειτονιά. Βρίσκεται εκεί πριν ακόμα ο δρόμος
 ασφαλτοστρωθεί, πριν ακόμα φτιαχτούν μεγάλα και όμορφα σπίτια και καταστήματα
Από την εποχή, μου είπαν, που στη περιοχή υπήρχαν μόνο χωράφια.
    Πόσα και πόσα, σκέπτομαι, δε θα έχει δει και ακούσει όλα αυτά τα χρόνια!
    Χαρούμενες παιδικές φωνές ακούγονται από τις γύρω αυλές που έχουν συγκεντρωθεί μανάδες με τα παιδιά τους να παίζουν ανέμελα. Ναι, εδώ που βρίσκομαι υπάρχουν ακόμα τέτοιες εικόνες σα να ξεπροβάλλουν μέσα από κάποια ελληνική ασπρόμαυρη ταινία των δεκαετιών 1960 ή ’70.
    Κάπου-κάπου, ακούγονται και οι φωνές ενήλικων αντρών που με γοργά βήματα κατευθύνονται σε ένα από τα δύο καφενεία, που βρίσκονται σε απόσταση λιγότερη από εκατό μέτρα μακριά μου.
    Άλλο και αυτό που συνάντησα εδώ, στη περιοχή που ζω, μερικά χιλιόμετρα μακριά από την Λεμεσό της Κύπρου. Να υπάρχουν δύο καφενεία σε απόσταση μόλις λίγων μέτρων μεταξύ τους, να υποδέχονται το μεν ένα τους δεξιούς το δε άλλο τους αριστερούς, λες και για την κατάντια της χώρας, όπως και όλων των χωρών, δεν ευθύνονται όλοι οι πολιτικοί ανεξαρτήτου ιδεολογικής κατεύθυνσης. Που ναι μεν στα τηλεοπτικά παράθυρα μπορεί να βρίζονται εκτοξεύοντας διάφορες κατηγορίες ο ένας στον άλλο για τα χάλια της πατρίδας τους, αλλά μόλις οι τηλεοπτικές κάμερες σβήσουν να χαριεντίζονται μεταξύ τους σαν μαθητριούλες δεκαετίας 1970, εκείνες με τις μπλε ποδιές και τις άσπρες κορδέλες στο κεφάλι, που περισσότερο έμοιαζαν με τις μωρές Παρθένες η παραβολή των οποίων ακούγεται κάθε Μεγάλη Τρίτη στις εκκλησίες. Σήμερα, βέβαια, οι μπλε ποδιές έχουν αντικατασταθεί από μίνι φούστες ή τζιν στενά παντελόνια, που σε συνδυασμό με το έντονο μακιγιάζ και την πληθώρα δακτυλιδιών και βραχιολιών στα χέρια και το κινητό τηλέφωνο, απαραίτητο αξεσουάρ, αναρωτιέσαι αν τελικά πηγαίνουν στο σχολείο ή έχουν ετοιμαστεί για κανένα μπαρ ή μπουζουκομάγαζο.
    «Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο», θυμάμαι την αείμνηστη γιαγιά μου να λέει. 



[1] Έλληνας φιλόσοφος που έζησε τον 6ο με 5ο αιώνα π.Χ. Δυστυχώς. Λίγα έργα του έχουν σωθεί.

[2] Αστρολόγος και προσωποκρατικός φιλόσοφος. [Προσωκρατικοί ονομάζονταν οι φιλόσοφοι που έζησαν από τον 7ο αιώνα μέχρι την εποχή του Σωκράτη. Θεωρούνται οι πρώτοι που διατύπωσαν συγκεκριμένες φιλοσοφικές θεωρίες]. Γεννήθηκε το 499 στις Κλαζομενές της Ιωνίας και πέθανε το 428 π.Χ.

[next]


-2- 

Λέγαμε νωρίτερα για τους πολιτικούς και τα μπινελίκια που ρίχνει ο ένας στον άλλο όταν τυχαίνει να εμφανίζονται σε τηλεοπτικές εκπομπές. Και αυτό το ονομάζουν «πολιτισμένο διάλογο», όπου ο καθένας διακόπτει τον συνομιλητή του φωνασκώντας κι εν τέλει να λέει ο καθένας το μακρύ και το κοντό του, δηλαδή ότι κατεβάσει η κούτρα του –κοινώς το κεφάλι του. Κανένας από τους συμμετέχοντες στο πάνελ δεν σέβεται τους όρους που απαιτεί ο πολιτισμένος διάλογος, γιατί ο κάθε ένας προσπαθεί να επιβάλλει την άποψή του, να πείσει για την ορθότητα των απόψεων και ιδεών του, αδιαφορώντας για την αλήθεια, την ευγένεια ή τον σεβασμό στον συνομιλητή, ο οποίος παρά την διαφορετική άποψη έχει, τουλάχιστον, το δικαίωμα να την εκφράζει. 

Όπως έλεγε ο Βολταίρος , «διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες», αλλά για τους συμμετέχοντες σε τηλεοπτικές εκπομπές αυτά είναι ψιλά γράμματα. Όμως, αυτό δεν βλέπουμε να συμβαίνει, πολλές φορές, και στη ελληνική Βουλή, τον επονομαζόμενο «Ναό της Δημοκρατίας»; Φυσικά, αυτά κρύβουν μόνο μια αλήθεια: Την εκλογή ή την επανεκλογή, επειδή μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων ηδονίζεται με το μπάχαλο κι επικροτεί εκείνον που υψώνει την φωνή του περισσότερο από τους άλλους, που διακόπτει συνεχώς, που εντόνως διαμαρτύρεται. 

Ο Κωνσταντίνος Σκώκος, πεζογράφος, ποιητής και χρονογράφος, έγραψε επιγραμματικά ότι, «όπου δυο ρωμιοί, ο ένας αυτοσχεδιάζεται σε ρήτορα και ο άλλος αγωνίζεται να τον διακόψει». Τις περισσότερες φορές, γράφει σε κείμενό του ο Ι. Ευαγγέλου, καταφεύγει σε χειρονομίες και στην υπερύψωση της φωνής για να υπογραμμίσει τις ιδέες του και να πείσει τους συζητητές για γνώμες που δεν έχουν κανένα λογικό έρεισμα. Αλλά με χειρονομίες και φωνασκίες ο ανόητος λόγος δεν αναβαθμίζεται, υποβαθμίζεται. Τελικά ένας τέτοιος διάλογος καταλήγει σε διαπληκτισμούς –και όχι μόνο φραστικούς. 

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης έγραφε: «Μεταξύ δύο Ρωμιών διαφωνούντων δια το αν ο ήλιος προβάλλει εξ ανατολών ή εκ δυσμών, δίκαιο έχει ο οπλοφορών!». Ο Ινδός στοχαστής Τζιντού Κρισναμούρτι είχε πει σε ομιλία του το 1981 ότι, «κανένας πολιτικός και καμιά μορφή πολιτικής, είτε είναι της Αριστεράς είτε της Δεξιάς ή ακόμη και του Κέντρου, δεν πρόκειται να λύσει κανένα από τα προβλήματά μας. Οι πολιτικοί δεν ενδιαφέρονται να λύσουν τα προβλήματα αλλά μόνο το πώς θα διατηρήσουν τις θέσεις τους»

Μα, ποιος να τον ακούσει τότε, που τα πολιτικά μίση και πάθη ήταν στο φόρτε τους, όπου ο πατέρας σκοτωνόταν με το παιδί του και ο αδερφός με τον αδερφό και οι πολιτικοί, ασχέτως κόμματος, να μη πιστεύουν τον εαυτό τους κομμάτι της Ελλάδας γιατί θεωρούσαν την χώρα κομμάτι του εαυτού τους, όπως εύστοχα έχει πει ο Χάρρυ Κλυνν ; Άσχετα αν σήμερα, καμιά τριανταριά χρόνια αργότερα, όλοι μας μουντζώνουμε προς όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα όταν βλέπουμε να παρουσιάζεται ένας ακόμη εθνοσωτήρας που υπόσχεται καλύτερες ημέρες με κείνο το ξύλινο και χωρίς αισθήματα χαμόγελο που με τόση ευλάβεια έχει εξασκήσει. 

Και να τα φάσκελα, μάλιστα και με τα δύο χέρια, να θυμίζουν την αλησμόνητη ταινία με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στο ρόλο του πολιτευτή Μαυρογυαλούρου, ο οποίος την ώρα που προσπαθούσε να μιλήσει στους υποψήφιους ψηφοφόρους του ακουγόταν το γκάρισμα ενός γαιδαράκου. Μονότονο το γκάρισμα του, υπό εξαφάνιση, συμπαθέστατου τετράποδου, όπως μονότονες και οι υποσχέσεις των πολιτικών πάντα πριν τις εκλογές, γιατί αμέσως μετά τις ξεχνάνε μέχρι να έρθουν οι επόμενες εκλογές για να τις ξαναθυμηθούν και πάλι από την αρχή, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Και τα χαϊβάνια, τουτέστιν οι ψηφοφόροι, να χειροκροτούν επευφημώντας. 

Φαίνεται πως στην πολιτική μεγαλύτερη σημασία έχει να βρίσκεις δικαιολογίες παρά να παράγεις έργο. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ , πολύ σωστά είχε πει ότι, «ο πολιτικός πρέπει να μπορεί να πει τι πρέπει να γίνει και μετά πρέπει να μπορεί να εξηγεί γιατί δεν έγινε». Ο αείμνηστος ηγέτης της λαϊκής δεξιάς, Κωνσταντίνος Καραμανλής , έλεγε πως στην πολιτική λες πράγματα που δεν κάνεις και κάνεις πράγματα που δεν λες. Όσο καλά τα έλεγε ο αείμνηστος άλλο τόσο καλά, ίσως και καλύτερα είπε για εκείνον ο Τζίμης Πανούσης, για όσους γνωρίζουν τι συνέβη στις εκλογές βίας και νοθείας, όπως χαρακτηρίστηκαν, το 1961 : 

«Ο Κώστας είναι ο πρώτος και σημαντικότερος οικολόγος που εμφανίστηκε παγκόσμια. Είναι εκείνος που το 1961, για πρώτη φορά, έδωσε το δικαίωμα ψήφου στα δέντρα. Δεν το έχει κάνει κανένας άλλος, ούτε πράσινοι και αηδίες. Ο Κώστας είναι ο πρώτος». 

Δυστυχώς, από τους αρχαίους Έλληνες πήραμε μόνο την λέξη «πολιτική» και αφήσαμε το περιεχόμενό της που σύνδεε τη θεωρία με την πράξη. Ο Αθανάσιος Κανελλόπουλος είχε γράψει πως, «η ευτυχία δεν είναι έργο των κομμάτων, η δυστυχία όμως μπορεί να είναι προϊόν δραστηριότητάς τους»

Ο Πλούταρχος , [όχι ο λαϊκός βάρδος, αλλά ο αρχαίος], αναφέρθηκε στον Λυκούργο, γιο του βασιλιά Ευνόμου και σπουδαίου πολιτικού και νομοθέτη της αρχαίας Σπάρτης, τονίζοντας τη μεγάλη και σπουδαία προσωπικότητα του ως εξής: 

«Όταν πια οι σπουδαιότεροι από τους νόμους του στερεώθηκαν με τη συνήθεια και είχε αρκετά αναπτυχθεί η πολιτεία και ήταν πλέον σε θέση να διατηρείται και να σώζεται μόνη της, όπως λέει ο Πλάτων ότι ο θεός χάρηκε που δημιουργήθηκε ο κόσμος και μπήκε σε κίνηση για πρώτη φορά, έτσι γεμάτος ενθουσιασμό ο Λυκούργος και από ευχαρίστηση για την ομορφιά και το μέγεθος της νομοθεσίας του που άρχισε να εφαρμόζεται και να παίρνει κανονικά δρόμο της, επιθύμησε να την αφήσει αθάνατη και αμετάβλητη στο μέλλον. Μάζεψε λοιπόν όλους και τους είπε ότι καλά όσα έγιναν και αρκετά ώστε η πόλη να γνωρίσει την αρετή και την ευτυχία. Το κυριότερο όμως και το πιο μεγάλο δεν μπορεί να τους το αποκαλύψει πριν ζητήσει με χρησμό τη γνώμη του θεού. Πρέπει λοιπόν να τηρήσουν σταθερά τους νόμους που έθεσε και να μη τους αλλάξουν, ούτε να τους μετακινήσουν μέχρι να γυρίσει από τους Δελφούς. 

Όταν επιστρέψει θα κάνει ότι τον πρόταξε ο θεός. Όλοι συμφώνησαν και τον ενθάρρυναν να πάει στο Μαντείο. Κι αφού έβαλε τους βασιλιάδες και τους γερουσιαστές κι έπειτα όλους τους άλλους πολίτες να ορκιστούν ότι θα μείνουν σταθεροί και θα εφαρμόσουν το νομοθετικό πολίτευμα έως ότου επιστρέψει, ο Λυκούργος έφυγε για τους Δελφούς. Όταν έφτασε στο Μαντείο, έκανε πρώτα θυσία στον θεό Απόλλωνα κι έπειτα τον ρώτησε αν οι νόμοι του είναι καλοί και αρκετοί για την ευτυχία και την αρετή της πόλης. Ο θεός αποκρίθηκε ότι και καλά τέθηκαν οι νόμοι και η πόλη θα δοξαστεί αν τηρεί το πολίτευμά του. 

Ο Λυκούργος έγραψε τον χρησμό και τον έστειλε στη Σπάρτη. Ύστερα έκανε νέες θυσίες στον θεό, αποχαιρέτησε τους φίλους του και τον γιο του και αποφάσισε να μην απαλλάξει τους συμπολίτες του από τον όρκο κι εκεί, με την θέλησή του, να τερματίσει τη ζωή του μια και είχε φτάσει στην ηλικία που είναι κατάλληλη για ν’ αποφασίζουν οι άνθρωποι, ακόμη κι εκείνοι που φαίνονται ότι αρκετά ευτύχισαν, αν πρέπει να συνεχίσουν ακόμη ή να πάψουν να ζουν. Και πέθανε από ασιτία, με την πεποίθηση ότι των πολιτικών ανδρών ούτε ο θάνατος πρέπει να είναι πολιτικά άσκοπος ούτε το τέλος της ζωής παθητικό, αλλά να γίνεται σαν πράξη αρετής. Και για τον εαυτό του, αφού έφερε ως την άκρη έργο ωραιότατο, ο θάνατος έπρεπε να είναι αληθινά τελείωση της ευτυχίας και στους συμπολίτες του να αφήσει το θάνατο φύλακα των καλών και αγαθών που τους πρόσφερε αφού είχαν ορκιστεί να εφαρμόζουν το πολίτευμά του έως ότου εκείνος επιστρέψει». 

Ο Λυκούργος, όχι μόνο οδήγησε τους πολίτες της Σπάρτης και την πόλη προς την ευτυχία και την αρετή, αλλά πρόσφερε και την ζωή του για να θεμελιώσει το σπουδαίο έργο του. Δυστυχώς, όμως, σήμερα επιβεβαιώνεται αυτό που είχε πει ο Γκραούτσο Μαρξ : «Πολιτική είναι η τέχνη να ψάχνεις για προβλήματα, να τα βρίσκεις παντού, να κάνεις λάθος διάγνωση και να εφαρμόζεις λάθος λύσεις».

Παλιότερα ο Ευριπίδης , είχε πει πως, «δεν είναι αποτρόπαιο για τους ανώτερους ανθρώπους να βλέπουν έναν τιποτένιο, ντυμένο με τα πιο ψηλά αξιώματα, να κυβερνάει τον λαό με τον λόγο του, αυτός που προηγουμένως δεν ήταν παρά ένα μηδενικό;»

Ο Σόλων ο Αθηναίος υπήρξε ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας και ίσως ήταν ο μεγαλύτερος νομοθέτης όλων των εποχών. Γεννήθηκε περίπου το 630 π.Χ. από αριστοκρατική οικογένεια και πέθανε το 560, ζώντας τις απαρχές του ελληνικού πνευματικού θαύματος. Η σκέψη του επηρέασε όλα τα δημοκρατικά συστήματα του δυτικού πολιτισμού. Τόσο η αμερικάνικη όσο και οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες βρετανικού τύπου θεωρούνται πνευματικά παιδιά του. Κατάργησε τα χρέη, ελευθέρωσε τους άνδρες που είχαν υποδουλωθεί μαζί με τις οικογένειές τους, λόγω χρεών, κι έφερε στην Αθήνα όσους είχαν πωληθεί σε άλλες περιοχές. Κατάργησε, επίσης, τον δανεισμό με εγγύηση την προσωπική ελευθερία του δανειολήπτη και τα αξιώματα δεν τα καταλάμβαναν πλέον μόνο οι αριστοκράτες. 

Καθιέρωσε τέσσερις κοινωνικές τάξεις με βάση το εισόδημα όπου και φορολογούνταν η κάθε μία αναλόγως: Τους παντακοσιομεδίνους που είχαν εισόδημα αντίστοιχο με επτακόσιους πενήντα μοδίους σιτηρών ή και περισσότερο, τους ιππείς που είχαν εισόδημα μεταξύ τετρακοσίων σαράντα εννέα μοδίους, και τους θήτες με εισόδημα μικρότερο των τριών πρώτων τάξεων. Όλοι οι πολίτες μπορούσαν να συμμετέχουν και να ψηφίζουν στις συνελεύσεις της Εκκλησίας του Δήμου. Καθιέρωσε τα Ηλιαία, ένα σώμα έξι χιλιάδων δικαστών, όπου οποιοσδήποτε πολίτης μπορούσε να εφεσιβάλλει μια απόφαση κρατικού λειτουργού. 

Επίσης, δίκαζε τις εφέσεις κατά των αποφάσεων του Αρείου Πάγου. Απαγόρευσε την εξαγωγή γεωργικών προϊόντων εκτός του λαδιού κα πήρε μέτρα προστασίας της οικογένειας και του γάμου. Τέλος, υποχρέωσε τους γονείς να διδάσκουν μια τέχνη τα παιδιά τους και θέσπισε νόμο όπου οι γιοί, που δεν είχαν διδαχτεί κάποια τέχνη από τον πατέρα τους, δεν ήταν υποχρεωμένοι να τους φροντίζουν στα γεράματά τους. 

Οι γιοί αυτών που σκοτώνονταν στα πεδία των μαχών ανατρέφονταν και εκπαιδεύονταν με ευθύνη της πολιτείας. Τέλος, κατάργησε την προίκα με το αιτιολογικό ότι οι γάμοι δεν πρέπει να γίνονται από οικονομικό συμφέρον, αλλά από φλογερό έρωτα. Ένας καλός πολιτικός πρέπει να βλέπει μακριά, να δρα άμεσα να καθορίζει στόχους και να τους υλοποιεί, γι’ αυτό η ανάθεση της εξουσίας πρέπει να γίνεται σε εκείνους που γνωρίζουμε ότι είναι σοφοί κι ενάρετοι και που θέτουν σαν προτεραιότητά τους το συμφέρον του λαού. 

Ο Μιλτιάδης Έβερτ στο βιβλίο του, «Ειρηνική Επανάσταση για τη Νέα Εποχή», παραθέτει μια σειρά από ερωτήσεις τις οποίες κάθε ψηφοφόρος πρέπει να θέτει στον εαυτό του πριν επιλέξει το πρόσωπο που θα ψηφίσει: 

1. Τι έκανε στη ζωή του μέχρι εκείνη την ώρα για να θέλει να εκπροσωπεί το λαό στη Βουλή; 
2. Ποιο είναι το ήθος του; 
3. Ποια ήταν η προσφορά του στο κοινωνικό σύνολο; 
4. Εργάστηκε ποτέ του; 
5. Πως θέλει να διευθύνει ένα υπουργείο χωρίς εμπειρία; Πως μπορεί να διευθύνει συνετά και αποτελεσματικά αν δεν έχει «διευθυνθεί» ποτέ στη ζωή του; 
6. Από πού αντλεί το θράσος να επιζητεί τη μάθηση της διοίκησης στην «καμπούρα» του δημοσίου και συνεπώς των πολιτών; 

Οπωσδήποτε οι παραπάνω ερωτήσεις θα πρέπει να τίθενται και για την επιλογή υποψηφίων αιρετών συμβούλων, αν δεν θέλουμε να δικαιώνουμε το νεοποτισμό, το ρουσφέτι, το κατεστημένο. Ο Πλάτωνας εγκαλούσε τους συνειδητούς πολίτες και τους καθιστούσε υπεύθυνους για την επιλογή και τις πράξεις των πολιτικών. 

Ο Σλοβένος συγγραφέας και σκηνοθέτης Ζάρκο Πάταν, είχε πει πως, «οι πολιτικοί δυστυχώς νοιάζονται περισσότερο για το παρόν τους παρά για το μέλλον μας»

Θα κλείσω το κεφάλαιο, με ένα απόσπασμα των όσων έχει πει ο γνωστός συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης: «Ο πολιτικός κόσμος οφείλει να κάνει αυτοκάθαρση, αλλά και το εκλογικό σώμα πρέπει να προχωρήσει σε αδέκαστη αυτοκάθαρση…». 


COMMENTS

Κάντε κλικ στη φωτογραφία & δείτε τον κατάλογο της gr.oriflame.com...
.
Όνομα

ΑΓΟΡΕΣ Αγροτικά ΑΘΛΗΣΗ/ΟΜΟΡΦΙΑ Αθλητισμός Ανακοίνωση Ανθολογία Αρθρο ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ/ΜΟΤΟ ΒΙΒΛΙΑ Βιβλία μου Γιατί λέγεται... ΓΛΥΚΑ ΓΥΝΑΙΚΑ/ΑΝΔΡΑΣ Δελτίο Τύπου ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ Διάφορα ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ/ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ Διεθνής Αμνηστία Διηγήματα Εγραψαν Εκδήλωση ΕΝΔΥΣΗ/ΥΠΟΔΗΣΗ ΕΡΕΥΝΕΣ ΖΥΜΑΡΙΚΑ Θρησκεία Ιστορία ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΚΟΚΤΕΙΛ/ΠΟΤΑ ΚΟΣΜΟΣ ΚΡΕΑΣ Κύπρος ΛΑΧΑΝΙΚΑ ΜΟΔΑ-ΟΜΟΡΦΙΑ Μυθολογία ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΟΡΕΚΤΙΚΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΜΟΥ Παρουσίαση ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ Πολιτική Προορισμοί Ρεπορτάζ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΜΟΥ Συνέντευξη ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Σχόλιο ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΑΞΙΔΙΑ/ΔΙΑΜΟΝΗ Υγεία ΥΓΕΙΑ/ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΦΑΓΗΤΟ Φιλοσοφία & Φιλόσοφοι Φωτογραφία ΨΑΡΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ About me AUTO/MOTO Break News CAFE/BAR EDITORIAL LIFESTYLE VIDEO
false
ltr
item
"Ενδείξεις-Αποδείξεις": Ομορφος κόσμος...
Ομορφος κόσμος...
https://2.bp.blogspot.com/-ln6Gy_Xykxc/WOvFYyYJfhI/AAAAAAABwoE/urpr45U24qIGLkhTZYiDOSpGTrrmogOggCLcB/s640/ufo-2144977_960_720.jpg
https://2.bp.blogspot.com/-ln6Gy_Xykxc/WOvFYyYJfhI/AAAAAAABwoE/urpr45U24qIGLkhTZYiDOSpGTrrmogOggCLcB/s72-c/ufo-2144977_960_720.jpg
"Ενδείξεις-Αποδείξεις"
http://www.newsgf.net/2017/04/blog-post_453.html
http://www.newsgf.net/
http://www.newsgf.net/
http://www.newsgf.net/2017/04/blog-post_453.html
true
534586854069144982
UTF-8
Not found any posts VIEW ALL Readmore Reply Cancel reply Delete By Home PAGES POSTS View All RECOMMENDED FOR YOU LABEL ARCHIVE SEARCH ALL POSTS Not found any post match with your request Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec just now 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Followers Follow THIS CONTENT IS PREMIUM Please share to unlock Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy