Είναι δυνατόν, στην εποχή της κλιματικής κρίσης και της δραμαρτικής ανόδου της θερμοκρασίας στις πόλεις, η κατασκευή ενός δημόσιου κτιρίο...
Είναι τελικά δυνατόν, εν έτει 2026, την ώρα που η κλιματική κρίση καλπάζει, οι καύσωνες σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και ολόκληρη η Ευρώπη επενδύει εκατομμύρια για να πρασινίσει τις πόλεις της, ένας Δήμος να ξεκινά την κατασκευή του νέου του «σπιτιού» βάζοντας αλυσοπρίονο στο αστικό πράσινο;
Κι όμως, στο Δημοτικό Συμβούλιο Ήλιδας η απάντηση ήταν καταφατική. Με μια απόφαση που προκαλεί αλγεινή εντύπωση και έντονη οργή στην τοπική κοινωνία, εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία η καρατόμηση συνολικά 18 δέντρων στην περιοχή της Σοχιάς, επί της οδού Νικολάου Πλαστήρα. Ο λόγος; Να ανοίξει ο δρόμος για τα έργα ανέγερσης του νέου Δημαρχείου, τη δημιουργία υπόγειου χώρου στάθμευσης και τη μετατόπιση ενός αγωγού ακαθάρτων.
Το πλέον εξοργιστικό στοιχείο της υπόθεσης, που αποκαλύπτει την πλήρη στρέβλωση της νοοτροπίας μας, δεν είναι απλώς ο αριθμός των δέντρων, αλλά η επίσημη παραδοχή των ίδιων των υπηρεσιών του Δήμου.
Η Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών ομολογεί ξεκάθαρα στην εισήγησή της ότι τα δέντρα αυτά δεν ήταν ούτε άρρωστα, ούτε ξερά, ούτε επικίνδυνα για τη δημοσια υγεία.
Η υλοτομία τους δεν οφείλεται σε κανένα απολύτως φυτοϋγειονομικό πρόβλημα, αλλά αποκλειστικά και μόνο στην «τεχνική αδυναμία» διατήρησής τους!
Με απλά λόγια, πέντε επιβλητικοί πλάτανοι, εννέα ευκάλυπτοι, δύο ακακίες και δύο θάμνοι, που επί δεκαετίες προσέφεραν ανάσα δροσιάς, πολύτιμη σκιά και αισθητική ανάσα στους κατοίκους της Σοχιάς, κρίθηκαν «ανεπιθύμητοι» επειδή οι μπουλντόζες και οι γενικές εκσκαφές για τα τσιμέντα και τα γκαράζ «βρήκαν» πάνω στις ρίζες τους.
Αντί δηλαδή ο αρχιτεκτονικός και τεχνικός σχεδιασμός ενός υποτιθέμενου «σύγχρονου» και «βιώσιμου» δημόσιου κτιρίου να σεβαστεί το υφιστάμενο φυσικό περιβάλλον και να προσαρμοστεί σε αυτό, προκρίθηκε για άλλη μια φορά η εύκολη, πρόχειρη και ισοπεδωτική λύση της αποψίλωσης.
Φυσικά, για να τηρηθούν τα προσχήματα και να «χρυσωθεί το χάπι», η απόφαση ντύθηκε με το απαραίτητο γραφειοκρατικό περιτύλιγμα.
Επιστρατεύτηκε η αναμενόμενη θετική γνωμοδότηση του Δασαρχείου Αμαλιάδας, ενώ το Δημοτικό Συμβούλιο έσπευσε να θέσει «αυστηρούς» όρους, όπως τη χρήση απολυμασμένων εργαλείων για την κοπή των πλατάνων και την τήρηση των μέτρων πυρασφάλειας. Μάλιστα, προστέθηκε και μια νότα κοινωνικής ευαισθησίας, με την πρόβλεψη ότι τα κομμένα ξύλα θα μοιραστούν σε ευάλωτα νοικοκυριά του Δήμου για θέρμανση.
Παράλληλα, η δημοτική αρχή υπόσχεται «αντισταθμιστική δενδροφύτευση» στο μέλλον, αφού ολοκληρωθούν τα μπετά.
Ωστόσο, η σκληρή πραγματικότητα και η εμπειρία ετών διδάσκουν ότι τα νεαρά δενδρύλλια και οι καλλωπιστικοί θάμνοι που φυτεύονται εκ των υστέρων σε γλάστρες και παρτέρια, χρειάζονται δεκαετίες για να αναπτυχθούν —αν καταφέρουν ποτέ να επιβιώσουν— και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αναπληρώσουν το μικροκλίμα, τη σκιά και το οξυγόνο που προσφέρει ένας ώριμος πλάτανος ή ένας φουντωτός ευκάλυπτος.
Η δημοτική αρχή κομπάζει και χαρακτηρίζει το έργο «κομβικό» για τη δημιουργία ενός «πολυλειτουργικού χώρου» που θα αναβαθμίσει την περιοχή της Σοχιάς.
Το αμείλικτο όμως ερώτημα παραμένει και εκθέτει ανεπανόρθωτα τους εμπνευστές της απόφασης: Ποια ακριβώς «ανάπτυξη» και ποιον «εκσυγχρονισμό» ευαγγελίζεται ένας Δήμος, όταν η πρώτη συμβολική και ουσιαστική πράξη για τη θεμελίωση του νέου του Δημαρχείου είναι η εξαφάνιση του πρασίνου της πόλης;
Όταν τα τσιμέντα, τα υπόγεια γκαράζ και οι εργολαβικές διευκολύνσεις τίθενται σε υψηλότερη μοίρα από το φυσικό κεφάλαιο και την ποιότητα ζωής των δημοτών, τότε η επικαλούμενη «αναβάθμιση» δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια απλή περιβαλλοντική υποβάθμιση με επίσημη σφραγίδα.
