Υπάρχει μια αόρατη, σχεδόν ιερή στιγμή στο τέλος αυτού του μήνα. Είναι η ώρα που το καλοκαίρι σταματά να είναι μια καθημερινότητα και, α...
Υπάρχει μια αόρατη, σχεδόν ιερή στιγμή στο τέλος αυτού του μήνα.
Είναι η ώρα που το καλοκαίρι σταματά να είναι μια καθημερινότητα και, αθόρυβα, μετατρέπεται σε ανάμνηση. Το φως χαμηλώνει, παίρνει εκείνη την ώχρα, την γλυκιά των όψιμων απογευμάτων και ο αέρας τα βράδια αρχίζει να αποκτά μια ανεπαίσθητη δροσιά που σου θυμίζει πως τίποτα δεν μένει για πάντα ίδιο.
Ο Αύγουστος δεν φεύγει απότομα. Μαζεύει τα πράγματά του αργά, σαν φιλοξενούμενος που δεν θέλει να σε στενοχωρήσει.
Ένα αδιόρατο ρίγος περνάει μέσα από τα δέντρα, καθώς, σύμφωνα με τη μυθολογία, η Περσεφόνη γυρίζει το βλέμμα της προς τις σκιές του Κάτω Κόσμου. Η υπόσχεση των καρπών του ροδιού αρχίζει ξανά να διεκδικεί το τίμημά της. Με κινήσεις ήρεμες αλλά αμετάκλητες, η κόρη της θεάς Δήμητρας μαζεύει αργά το λαμπερό πέπλο του θέρους, ετοιμάζοντας την επιστροφή της στο βασίλειο του Άδη.
Η αποχώρησή της δεν γίνεται ακαριαία, αλλά αφουγκράζεται στη σταδιακή αλλαγή της ίδιας της Φύσης: Η γη εξαντλημένη από την καλοκαιρινή αφθονία, σταματά να γεννά νέους καρπούς και παραδίνεται σε μια γλυκιά, βαριά ανάπαυλα.
Τα φύλλα, σιγά-σιγά αρχίζουν να χάνουν το βαθύ τους πράσινο, παίρνοντας τις αποχρώσεις της φωτιάς και της σκουριάς, πριν πέσουν στο έδαφος σαν το σιωπηλό χαλί που υποδέχεται τα βήματα της βασίλισσας του Κάτω Κόσμου.
Η κατάβαση της Περσεφόνης φέρνει μαζί της το φθινόπωρο και τον χειμώνα.
Δεν πρόκειται, όμως, για έναν τελεσίδικο θάνατο, αλλά για την απαραίτητη χειμερία νάρκη της γης - μια βαθιά αναπνοή στο σκοτάδι μέχρι η πρώτη αχτίδα της άνοιξης να τη φέρει ξανά στο φως.
Πάντα αναρωτιόμουν γιατί το τέλος του Αυγούστου μας σφίγγει τη καρδιά.
Ίσως γιατί ο Αύγουστος αποτελεί το πραγματικό μας καταφύγιο. Είναι ο μόνος μήνας που επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι απλός. Χωρίς κοστούμια, χωρίς "πρέπει", χωρίς ρολόγια. Εκεί, δίπλα στο κύμα, γινόμαστε πάλι παιδιά. Θυμόμαστε πώς είναι να ανασαίνεις βαθιά, πώς είναι να κοιτάς τον ορίζοντα χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα, πώς είναι να αγαπάς τη ζωή στην πιο αυθεντική της μορφή.
Και τώρα, η επιστροφή.
Η καρδιά μαζεύεται λίγο, φοβόμαστε μη χάσουμε αυτή την εσωτερική γαλήνη με τη φυγή του Αυγούστου.
