Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Απλώς αλλάζουν δωμάτιο. Φεύγουν από το πεδίο της ματιάς μας, αλλά ριζώνουν τ...
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Απλώς αλλάζουν δωμάτιο.
Φεύγουν από το πεδίο της ματιάς μας, αλλά ριζώνουν τόσο βαθιά μέσα μας, που κάθε μας ανάσα κουβαλάει κάτι δικό τους.
Στην αρχή, ο πόνος είναι αβάσταχτος.
Είναι εκείνος ο οξύς, αθόρυβος αέρας που σε πιάνει στο στήθος τις νύχτες, όταν συνειδητοποιείς πως το τηλέφωνο δεν θα χτυπήσει, πως το όνομά σου δεν θα ακουστεί ξανά από εκείνα τα χείλη.
Ψάχνεις παντού τα σημάδια τους. Σε μια μυρωδιά στον δρόμο, σε μια γωνία του σπιτιού, σε μια κουβέντα που έμεινε στη μέση, σε μια σιωπή που άνοιξε σαν ανεπούλωτη πληγή.
Και αναρωτιέσαι πώς συνεχίζει ο κόσμος να γυρίζει, πώς βγαίνει ο ήλιος τα πρωινά, ενώ για εσένα ο χρόνος σταμάτησε τη στιγμή που εκείνοι έκλεισαν τα μάτια.
Όμως, όσο περνάει ο καιρός, ο δακρυσμένος πόνος μεταμορφώνεται. Γίνεται μια γλυκιά, σιωπηλή παρουσία. Καταλαβαίνεις πως όσοι αγαπήθηκαν με όλη την ψυχή μας, δεν πεθαίνουν. Ζουν στον τρόπο που χαμογελάς όταν θυμάσαι μια ατάκα τους, στα δάκρυα που αφήνεις να τρέξουν χωρίς ντροπή, στο πείσμα σου να σηκώνεσαι κάθε πρωί και να είσαι όρθιος - γιατί ξέρεις πως αυτό θα ήθελαν.
Αν απόψε το βλέμμα σου βουρκώνει, μην τα κρατήσεις τα δάκρυα. Άσ’ τα να κυλήσουν. Δεν είναι αδυναμία. Είναι το τίμημα της αγάπης. Είναι η απόδειξη πως αυτό που ζήσατε ήταν αληθινό, ήταν σπάνιο, ήταν τεράστιο.
Κι αν κοιτάξεις ψηλά, μέσα στη σιωπή της νύχτας, θα το νιώσεις: Δεν έφυγαν. Είναι εκεί. Είναι η αόρατη αύρα που σου χαϊδεύει τα μαλλιά όταν λυγίζεις, ψιθυρίζοντάς σου απαλά: «Συνέχισε. Εγώ είμαι ακόμα εδώ. Για σένα.»
Είπε κάποιος πώς όσοι φεύγουν από τη ζωή γίνονται αστέρια που φωτίζουν το δρόμο μας...
Όπως έγραψε και ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ στον Μικρό Πρίγκιπα:
«Όταν θα κοιτάζεις τον ουρανό τη νύχτα, αφού εγώ θα κατοικώ σε ένα από αυτά τα αστέρια... τότε για σένα θα είναι σαν να γελάνε όλα τα αστέρια μαζί.»
