«Περιμένουν νεκρό για να βάλουν φώτα;» — Κραυγή αγωνίας από εκατοντάδες οδηγούς Ένας δρόμος στενός, επικίνδυνος, σκοτεινός και ανελέητ...
Ένας δρόμος στενός, επικίνδυνος, σκοτεινός και ανελέητος. Ο περιφερειακός άξονας Αμαλιαδας-Σαβαλίων δεν είναι απλώς μια προβληματική διαδρομή – πρόκειται για τον πρωτογενή, ιστορικό δρόμο του κάμπου, ο οποίος αποτέλεσε τμήμα της πολύ παλιάς Εθνικής Οδού Πατρών-Πύργου (Ε09) που εξυπηρετούσε ολόκληρο τον Ηλειακό κάμπο και τη γύρω περιοχή.
Όταν τη δεκαετία του ‘60 κατασκευάστηκε η νεότερη χάραξη της Ε09, η κυκλοφορία μετατοπίστηκε ελαφρώς ανατολικότερα και παράλληλα, αφήνοντας τον ιστορικό αυτό άξονα ως δευτερεύοντα επαρχιακό δρόμο, χωρίς όμως να εκσυγχρονιστούν ποτέ ουσιαστικά οι υποδομές του. Σήμερα, αυτός ο δρόμος, στον οποίο έχουν αναπτυχθεί επιχειρήσεις κι έχουν κατασκευαστεί οικίες, έχει εγκαταλειφθεί στη μοίρα του, έχοντας μετατραπεί σε ένα επικίνδυνο πεδίο συχνών ατυχημάτων, όπου η οδήγηση συνιστά καθημερινή ρώσικη ρουλέτα για κάθε διερχόμενο οδηγό.
“Δεν οδηγούμε, παίζουμε καθημερινά τη ζωή μας κορώνα-γράμματα”, ξεσπά στην εφημερίδα αγανακτισμένος κάτοικος της περιοχής που χρησιμοποιεί καθημερινά τη διαδρομή. “Κάθε φορά που πέφτει το σκοτάδι, μπαίνουμε σε ένα μαύρο λαβύρινθο. Αν τύχει να συναντήσεις φορτηγό στο αντίθετο ρεύμα, το μόνο που σου μένει είναι να προσεύχεσαι να μην πέσεις στη γράνα!”
Η ανατομία του κινδύνου
Αποτελεί μια διαδρομή μόλις 7 χιλιομέτρων, με τα πρώτα τμήματα της οδού (ιδίως στα πρώτα χλμ) να φιλοξενούν επαγγελματικές εγκαταστάσεις και επιχειρήσεις. Λόγω των εκτεταμένων αγροτικών εκτάσεων αλλά και της αυξημένης δραστηριότητας των επιχειρήσεων αυτών, ο δρόμος επιβαρύνεται καθημερινά από βαρέα οχήματα, φορτηγά και τρακτέρ, γεγονός που προκαλεί συνεχείς φθορές και έντονη καταπόνηση στο οδόστρωμα.
Σε ολόκληρη τη διαδρομή, το πλάτος του δρόμου παραμένει απελπιστικά περιορισμένο, καθιστώντας ακόμα και την απλή προσπέραση μια εξαιρετικά επικίνδυνη διαδικασία που απαιτεί πολύ χαμηλές ταχύτητες και αυξημένα αντανακλαστικά.
Καθημερινά, εκατοντάδες αυτοκίνητα – κάτοικοι, αγρότες, επαγγελματίες και μαθητές [στο δρόμο υπάρχουν τα ΕΠΑΛ] – καλούνται να διασχίσουν έναν δρόμο που δεν συγχωρεί το παραμικρό ανθρώπινο λάθος.
Τα τεχνικά χαρακτηριστικά του συνθέτουν ένα σκηνικό απόλυτου ρίσκου, καθώς το παντελώς ανεπαρκές πλάτος του για τον όγκο της κυκλοφορίας αναγκάζει τα οχήματα να κινούνται σε απόσταση αναπνοής από τα χαντάκια, την ίδια ώρα που η ανυπαρξία μέτρων παθητικής ασφάλειας, με την πλήρη απουσία προστατευτικών κιγκλιδωμάτων, στηθαίων ή ειδικών κολονακίων, σημαίνει ότι κάθε εκτροπή οδηγεί κατευθείαν σε παρακείμενα δέντρα ή βαθιές γράνες.
Παράλληλα, τις νυχτερινές ώρες η κατάσταση γίνεται εφιαλτική. Ο φωτισμός είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος και τα μόνα σποραδικά φώτα που συναντά κανείς προέρχονται είτε από κάποιες κακοσυντηρημένες κολώνες είτε από τις λίγες επιχειρήσεις. Μόλις ο οδηγός προσπεράσει αυτά τα επαγγελματικά κτίρια, βυθίζεται στο απόλυτο σκοτάδι των αγροτικών τμημάτων της διαδρομής, όπου η έλλειψη φωτισμού μετατρέπει το δρόμο σε “μαύρο διάδρομο” και καθιστά την ορατότητα μηδενική.
“Βλέπουμε συνέχεια αυτοκίνητα να έχουν πέσει σε γράνες και διαλυμένες λαμαρίνες”, δηλώνει αυτόπτης μάρτυρας ατυχημάτων. “Πόσες φορές ακόμα θα λέμε ‘ευτυχώς είχαμε μόνο υλικές ζημιές΄; Πρέπει να έρθει η επόμενη τραγωδία για να ιδρώσει το αυτί κάποιου αρμοδίου;”
Ατυχήματα και σιωπηλά εικονοστάσια
Τα περιστατικά εκτροπών είναι συχνά και επαναλαμβανόμενα, που μέχρι στιγμής περιορίζονται, από καθαρή και μόνο τύχη, σε υλικές ζημιές.
Ωστόσο, η τύχη δεν ήταν πάντα με το μέρος των οδηγών. Τα εικονοστάσια που στέκουν σιωπηλά κατά μήκος του δρόμου αποτελούν αψευδείς μάρτυρες ότι στο σημείο αυτό έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές.
Τον Ιούνιο του 2025 ήταν η μοναδική φορά που έγινε αποκατάσταση του οδοστρώματος σε επιλεγμένα σημεία της διαδρομής. Εντούτοις, η φρεσκοβαμμένη μπογιά πάνω σε ένα στενό και σκοτεινό οδόστρωμα – που ξεθώριασε σε σύντομο χρονικό διάστημα – δεν παρέχει ασφάλεια όταν λείπει ο φωτισμός και τα προστατευτικά στηθαία. Ήταν απλά επικοινωνιακά “μπαλώματα”.
“Μας κορόιδεψαν με λίγη μπογιά στο δρόμο! Τι να την κάνω τη διαγράμμιση το βράδυ όταν δεν υπάρχει φωτισμός και ο δρόμος είναι μόνο μια λωρίδα;”, καταγγέλλει αγανακτισμένος επαγγελματίας οδηγός της Αμαλιάδας. “Απαιτούμε σοβαρά έργα τώρα, πριν γραφτούν κι άλλα ονόματα σε εικονοστάσια!”.
Καμιά δικαιολογία: Απαιτούνται έργα ΤΩΡΑ
Η οδική ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια, ούτε πεδίο για γραφειοκρατικές δικαιολογίες, αλλά αποτελεί βασική υποχρέωση της Πολιτείας απέναντι στους πολίτες που ρισκάρουν τη ζωή τους καθημερινά, γι’ αυτό και ο δρόμος Αμαλιάδας-Σαβαλίων απαιτεί συγκεκριμένα μέτρα, όπως μας εξήγησαν επαγγελματίες οδηγοί.
• Άμεση τεχνική αναβάθμιση, ενίσχυση και διαπλάτυνση του οδοστρώματος όπου είναι εφικτό.
• Τοποθέτηση προστατευτικών κιγκλιδωμάτων και στηθαίων ασφαλείας σε όλο το δρόμο και,
• Εγκατάσταση πλήρους και επαρκούς φωτισμού σε όλο το μήκος της διαδρομής.
“Χρειάζονται άμεσα αυτά τα μέτρα, πριν η λίστα θυμάτων μεγαλώσει. Η αδράνεια των αρμοδίων μετατρέπεται πλέον σε συνενοχή”, ανέφεραν συμπληρωματικά οι επαγγελματίες οδηγοί.
[Το ρεπορτάζ δημοσιεύτηκε και στην εφημ. "Πατρίς" στις 19 Αυγούστου 2026, καθώς και στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας]
