Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928 και πέθανε στην Αθήνα στις 5 Ιουλίου 1923 Υπάρχουν καλλιτέχνες που υπηρετούν ένα είδος κι υπάρχουν κι εκε...
πέθανε στην Αθήνα στις 5 Ιουλίου 1923
Υπάρχουν καλλιτέχνες που υπηρετούν ένα είδος κι υπάρχουν κι εκείνοι που γίνονται οι ίδιοι ένα ολόκληρο είδος. Η Γιώτα Γιάννα ανήκε αδιαμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία. Με τη ροζιασμένη φυσαρμόνικα στο στόμα, το βαρύ, δωρικό της βλέμμα και μια φωνή που ακουγόταν σαν να έχει περάσει από σαράντα κύματα βραχνάδας και βιώματος, υπήρξε μια από τις πιο αυθεντικές, αληθινές και ακατέργαστες μορφές του ελληνικού τραγουδιού.
Γεννημένη στους Αμπελόκηπους, με καταγωγή από τη Μικρά Ασία, η Γιώτα Γκρέκου (όπως ήταν το πραγματικό της όνομα) ξεκίνησε την πορεία της από πολύ μικρή. Από τις γειτονιές της Αθήνας μέχρι τα υγρά, καπνισμένα πάλκα της νύχτας, δεν επιδίωξε ποτέ τα φώτα της εμπορικής δημοσιότητας. Αντίθετα, επέλεξε τη διαδρομή του περιθωρίου, εκεί όπου το τραγούδι δεν είναι επάγγελμα, αλλά κατάθεση ψυχής και επιβίωση.
Η Φυσαρμόνικα ως Προέκταση της Αναπνοής
Το σήμα κατατεθέν της ήταν αδιαμφισβήτητα η φυσαρμόνικα. Δεν την έπαιζε απλώς - την ανέπνεε. Οι εισαγωγές της στα τραγούδια ήταν ηλεκτρισμένες, γεμάτες παράπονο και τσαμπουκά, προετοιμάζοντας το έδαφος για μια ερμηνεία που σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της.
Είτε ερμήνευε το σπαρακτικό «Έχω κλάψει» του Σταμάτη Κραουνάκη, είτε «πάντρευε» το «Πρώτο Φθινόπωρο» του Βαγγέλη Κορακάκη με «Το Ρομάντζο μας» του Γιώργου Μητσάκη, η Γιώτα Γιάννα κατάφερνε το αδιανόητο: να ενώσει το αυθεντικό ρεμπέτικο και το παλιό λαϊκό με μια αμιγώς ροκ, πανκ αισθητική.
«Δεν τραγουδάω για να με χειροκροτήσουν, τραγουδάω για να βγάλω από μέσα μου αυτό που με πνίγει», είχε δηλώσει σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις της, αποτυπώνοντας την απόλυτη στάση ζωής που τήρησε μέχρι τέλους.
Μια Γυναίκα Εκτός Κατασκευασμένων Προτύπων
Σε έναν χώρο που συχνά απαιτούσε συμβιβασμούς και συγκεκριμένα πρότυπα θηλυκότητας, η Γιώτα Γιάννα στάθηκε επιβλητική, ασυμβίβαστη και απόλυτα ελεύθερη. Με το δικό της ξεχωριστό στιλ, το παντελόνι, το τσιγάρο και το ατόφιο τσαγανό, κέρδισε τον σεβασμό των πάντων—από τους παλιούς ρεμπέτες μέχρι τη νεότερη εναλλακτική σκηνή, που την ανακάλυψε και τη λάτρεψε στα ύστερα χρόνια της πορείας της.
Η Γιώτα Γιάννα δεν «έφυγε» ποτέ από τη σκηνή. Έμεινε εκεί μέχρι την τελευταία της πνοή, θυμίζοντάς μας τι σημαίνει να υπηρετείς την τέχνη σου με ένταση, αλήθεια και χωρίς ίχνος δηθενισμού. Μια αληθινή «μάγκισσα» που άφησε το αποτύπωμά της ανεξίτηλο στον ελληνικό μουσικό πολιτισμό.
