Αν ο Αλβέρτος Αϊνστάιν ζούσε σήμερα, δεν θα χρειαζόταν να διατυπώσει με επιφύλαξη την περίφημη ατάκα του: « Δύο πράγματα είναι άπειρα, ...
Αν ο Αλβέρτος Αϊνστάιν ζούσε σήμερα, δεν θα χρειαζόταν να διατυπώσει με επιφύλαξη την περίφημη ατάκα του: «Δύο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και δεν είμαι σίγουρος για το σύμπαν». Θα είχε απλώς ανοίξει τις ειδήσεις των τελευταίων ημερών για να λάβει την οριστική, αδιαμφισβήτητη επιβεβαίωση.
Σε μια εποχή που η τεχνολογία καλπάζει, η πληροφορία βρίσκεται στο πιάτο μας και η επιστήμη κάνει θαύματα, ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπινου είδους φαίνεται να καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες για να αποδείξει ότι η εξέλιξη των ειδών έκανε μια απότομη, επικίνδυνη αναστροφή.
Τα παραδείγματα καθημερινής παράνοιας δεν είναι απλώς γραφικά· είναι επικίνδυνα, ορθάνοιχτα παράθυρα στο κενό της ανθρώπινης νόησης.
Παράδειγμα 1ο: Παίζοντας με τη Φωτιά (Literally)
Κατάκολο: Βεγγαλικά δίπλα σε ξερούς θάμνους με δείκτη κινδύνου 4
Βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού. Η χώρα φλέγεται από άκρη σε άκρη, οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής δίνουν μάχες με τις φλόγες, μηνύματα του 112 ηχούν παντού, και ο δείκτης επικινδυνότητας βρίσκεται στο «4» (πολύ υψηλός).
Τι σκέφτεται μια 34χρονη στο Κατάκολο;
«Τι όμορφη μέρα για να ανάψω βεγγαλικά ακριβώς δίπλα σε ξερούς θάμνους!»
Δεν πρόκειται για άγνοια. Πρόκειται για πλήρη αποσύνδεση από την πραγματικότητα, μια μίξη εγωκεντρισμού και εγκεφαλικής αδράνειας όπου η προσωπική διασκέδαση ή το εφήμερο "θέαμα" μπαίνει πάνω από την προστασία δασών, περιουσιών και ανθρώπινων ζωών.
Η σύλληψή της και οι χειροπέδες ήταν το ελάχιστο. Το πραγματικό ερώτημα είναι: πώς θεραπεύεται η ανευθυνότητα όταν συνοδεύεται από τόση αδιαφορία;
Παράδειγμα 2ο: Το Σύνδρομο του «Καταμεσήμερου»
Διανυκτέρευση έξω από Αστυνομικό Τμήμα για το... «παλιό» διαβατήριο
Αν η πρώτη περίπτωση αγγίζει τα όρια της εγκληματικής αμέλειας, η δεύτερη αγγίζει τα όρια της απόλυτης κωμικοτραγωδίας. Πολίτες αποφάσισαν να στρώσουν ράντζα και υπνόσακους, κοιμώμενοι στο πεζοδρόμιο έξω από αστυνομικά τμήματα.
Ο λόγος;
Να προλάβουν να βγάλουν διαβατήριο χρησιμοποιώντας την παλιά τους ταυτότητα, φοβούμενοι —λόγω ανυπόστατων θεωριών συνωμοσίας— τις νέες ψηφιακές ταυτότητες!
Εδώ η ηλιθιότητα συναντά την παραπληροφόρηση και τον συλλογικό πανικό:
Άνθρωποι θυσιάζουν την αξιοπρέπεια, τον ύπνο και την άνεσή τους.
Στήνονται σε ουρές ημερών για να αποφύγουν ένα ανύπαρκτο «τσιπάκι».
Επιλέγουν εκούσια την ταλαιπωρία, οδηγούμενοι από διαδικτυακές προκαταλήψεις και «ψεκασμένες» θεωρίες.
Το Συμπέρασμα: Η Εξέλιξη σε Παύση;
Τα δύο αυτά περιστατικά, αν και διαφορετικά μεταξύ τους, έχουν έναν κοινό παρονομαστή: την απουσία κριτικής σκέψης.
Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει πρόσβαση στην παγκόσμια γνώση μέσα από μια οθόνη στην παλάμη του, κι όμως επιλέγει να λειτουργεί με ένστικτα που θα αμφισβητούσε ακόμα και ο άνθρωπος των σπηλαίων.
Ο πρώτος δεν άναβε φωτιά στη σπηλιά του όταν είχε ξερά χόρτα, ούτε έτρεχε στα τυφλά πίσω από φοβίες που του ψιθύριζε ο μάγος της φυλής.
Η ηλιθιότητα δεν είναι πλέον απλώς μια ατομική ατυχία, είναι κοινωνικό φαινόμενο.
Και όσο η κοινωνία την αντιμετωπίζει με απλή αμηχανία ή ελαφρύ μειδίαμα, τόσο αυτή θα θεριεύει — είτε με τη μορφή μιας σπίθας σε ένα ξερό θάμνο, είτε με τη μορφή ενός υπνόσακου έξω από ένα αστυνομικό τμήμα.
Κατά τ' άλλα, "Καλό μήνα"!!!
