Η σημερινή 28η Οκτωβρίου είναι ημέρα μνήμης, περηφάνιας και τιμής σε όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας μα...
Για τα Δουναίικα, όμως, η φετινή επέτειος είχε μια πικρή ιδιαιτερότητα.
Ένα σχολείο με ιστορία 126 χρόνων, σύμφωνα με την τοπική ιστορική καταγραφή, βρίσκεται σήμερα σε αναστολή λειτουργίας.
Ακούμε ότι δεν υπάρχουν παιδιά. Όμως, όταν ακόμη και τα λίγα παιδιά επιλέγουν σχολεία άλλων κοινοτήτων, το ερώτημα είναι αναπόφευκτο: αναζητήθηκαν πραγματικά οι λόγοι; Έγιναν εγκαίρως οι απαραίτητες προσπάθειες για να στηριχθεί το σχολείο και να παραμείνει ζωντανό;
Οι θεσμικές θέσεις δεν είναι τίτλοι τιμής ούτε απλές εκπροσωπήσεις.
Συνοδεύονται από ευθύνη απέναντι στην κοινωνία που εκπροσωπούν. Οι κάτοικοι δικαιούνται να γνωρίζουν ποιες ενέργειες έγιναν, ποιες διεκδικήσεις κατατέθηκαν και ποια αποτελέσματα είχαν.
Και τώρα που το σχολείο βρίσκεται σε αναστολή λειτουργίας, προκύπτει ένα ακόμη ερώτημα: ποια ακριβώς είναι η συζήτηση που γίνεται για την αξιοποίηση ή την παραχώρηση του σχολικού κτιρίου; Ποιος την έχει θέσει, με ποιο σκοπό και ποιες ενέργειες είχαν προηγηθεί για να παραμείνει το σχολείο ανοιχτό;
Πριν συζητήσουμε τι θα γίνει με το κτίριο, δεν οφείλουμε να απαντήσουμε τι έγινε για να μη φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση;
Δεν αρκούν οι διαπιστώσεις. Χρειάζεται δημόσια λογοδοσία. Χρειάζεται να παρουσιαστούν οι ενέργειες, οι παραλείψεις εφόσον υπήρξαν—και οι ευθύνες που αναλογούν στον καθένα. Όχι για να γίνει μια αντιπαράθεση, αλλά γιατί το σχολείο δεν ήταν ένα οποιοδήποτε κτίριο. Ήταν μέρος της ζωής και της ταυτότητας του χωριού.
Και το ερώτημα πλέον ξεπερνά το σχολείο: τι πρόκειται να γίνει για τη συνολική υποβάθμιση των Δουναίικων; Ποιο είναι το σχέδιο για το μέλλον του χωριού; Θα υπάρξουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και ουσιαστικές διεκδικήσεις ή θα περιοριζόμαστε σε διαπιστώσεις, ενώ ένα κομμάτι της ζωής του τόπου μας χάνεται;
Ως πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, δεν μπορώ να δεχτώ ότι η απουσία των παιδιών θα γίνει μια συνηθισμένη εικόνα και ότι κανείς δεν θα χρειαστεί να δώσει εξηγήσεις.
Σήμερα τιμούμε εκείνους που είπαν το μεγάλο «ΟΧΙ». Ας αναρωτηθούμε, όμως, αν τιμούμε πραγματικά την ιστορία μας όταν αφήνουμε να αποδυναμώνεται ο τόπος μας και να χάνεται ένα κομμάτι του μέλλοντός του.
Ο πατριωτισμός δεν είναι μόνο να υψώνουμε τη σημαία στις εθνικές επετείους. Είναι να αγωνιζόμαστε ώστε τα παιδιά μας να έχουν μέλλον στον τόπο τους.
Η σημαία έλειπε από την παρέλαση. Οι απαντήσεις, όμως, δεν πρέπει να λείψουν από τη δημόσια συζήτηση.
Τα Δουναίικα αξίζουν κάτι περισσότερο από σιωπή και διαπιστώσεις.
Αξίζουν ειλικρίνεια, λογοδοσία και ουσιαστική προσπάθεια για το μέλλον τους. Γιατί ένα χωριό δεν εγκαταλείπεται μόνο όταν το σχολείο του παύει να λειτουργεί, αλλά και όταν σταματά να διεκδικεί όσα δικαιούται.
Χρόνια πολλά Ελλάδα. Ας τιμήσουμε την ιστορία μας με πράξεις, ευθύνη και αγώνα για τον τόπο μας.
Σοφία Καλού
πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων
