του Διαμαντή Σεϊτανίδη Αν κάτι καινούργιο μάς έδειξε η χθεσινή, σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ Μητσοτάκη - Τσίπρα, είναι ότι μάλλον κανένα ...
Αν κάτι καινούργιο μάς έδειξε η χθεσινή,
σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ Μητσοτάκη
- Τσίπρα, είναι ότι μάλλον κανένα από τα δύο
μεγάλα κόμματα δεν θέλει να είναι ο εαυτός
του. Απλώς αυτή η πασιφανής αλήθεια «κρύφτηκε» πίσω από επιχειρήματα και κορόνες,
από προσωπικές αιχμές και υψηλούς τόνους.
Αλλά παραμένει αλήθεια, ακόμη και αν είναι
κρυμμένη…
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναρωτήθηκε -με
νοσταλγία…- «πού είναι αυτή η φωτισμένη Αριστερά;» όταν διάβασε μια περικοπή του αείμνηστου Μιχάλη Παπαγιαννάκη, επιφανούς στελέχους της ανανεωτικής Αριστεράς στη χώρα μας
επί πάρα πολλά χρόνια, η οποία περικοπή ουσιαστικά περιέγραφε τις βασικές αρχές και διατάξεις του νομοσχεδίου που ψηφίστηκε χθες το
βράδυ στο Κοινοβούλιο.
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του θύμισε ότι
βασικές διατάξεις στις οποίες αντιτίθεται ο ΣΥΡΙΖΑ φέρουν τις υπογραφές της κυρίας Ξενογιαννακοπούλου και του κ. Ραγκούση, όταν
αυτά τα δύο στελέχη ανήκαν στο ΠΑΣΟΚ. Η εισπήδηση Μητσοτάκη στα «πολιτικά χωράφια»
των παραδοσιακών αντιπάλων της Νέας Δημοκρατίας είναι ολοφάνερη και πανθομολογούμενη. Και επιβεβαιώθηκε για μια ακόμα φορά
-προφανώς όχι την τελευταία…- χθες στη
Βουλή.
Αλλά και ο Αλέξης Τσίπρας γύρισε στο παρελθόν για να υπενθυμίσει, απευθυνόμενος
στον πρωθυπουργό, «τη θητεία στην πρωθυπουργία του πατέρα σας» και να προσθέσει ότι
σήμερα, όπως τότε, το 1992, «όταν η κοινωνία
στρέφεται εναντίον μιας κυβέρνησης, τότε οι
μέρες της είναι μετρημένες, όπως είναι οι δικές
σας», δείχνοντας ότι πολύ θα ήθελε να επαναληφθεί στις επόμενες εκλογές η επάνοδός του
στην εξουσία, όπως συνέβη με το ΠΑΣΟΚ το
1993. Απαντώντας ο κ. Μητσοτάκης υπήρξε
μάλλον καυστικός: «Να σας πω είναι μυστικό, κ.
Τσίπρα; Δεν είστε Ανδρέας Παπανδρέου».
Από κοντά και η Φώφη Γεννηματά, άκουσε το
όνομα-τοτέμ στον χώρο της και έσπευσε να τονίσει πως «ούτε στο μικρό δαχτυλάκι του Ανδρέα Παπανδρέου δεν είναι κανένας από
εσάς».
Τι συμπεραίνει κανείς; Ότι ο μεν Κυριάκος
Μητσοτάκης ενθουσιωδώς θα έπαιρνε στη Νέα
Δημοκρατία κάποιον αριστερό, όπως ο Μιχάλης
Παπαγιαννάκης, και πως εξίσου ενθουσιωδώς
ο Αλέξης Τσίπρας θα ήθελε να τον βλέπουν ως
τον νέο Ανδρέα Παπανδρέου, έχοντας ήδη κάνει μεταγραφές αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Ζούμε στην εποχή που κανένα κόμμα δεν θέλει να είναι (μόνο) ο εαυτός του.
Η Νέα Δημοκρατία έχει εκταθεί προς τα αριστερά της, αγκαλιάζοντας τον χώρο του Κέντρου με πρόσωπα και πολιτικές που έχει βάλει στη «βιτρίνα»
της, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. αγωνιά να εκφράσει
όλο το αντιδεξιό μέτωπο, από την Κεντροαριστερά έως τη ριζοσπαστική αριστερά. Και στη
μέση το ΚΙΝ.ΑΛ., που όσο δεν ξαναγίνεται
εκλογικά και πολιτικά ΠΑΣΟΚ τόσο θα ασφυκτιά στην πίεση των δύο «μεγάλων»
