«Λαμβάνω πολλές επιστολές από όλη τη χώρα για τον Sherlock Holmes», είπε κάποτε ο δημιουργός του ντετέκτιβ, Sir Arthur Conan Doyle. «Μια...
Στις 56 ιστορίες και τα τέσσερα μυθιστορήματα, που ξεκίνησαν με το A Study in Scarlet το 1887, ο Holmes υπήρξε ένας από τους πρώτους ντετέκτιβ (φανταστικούς ή μη) που χρησιμοποίησαν τη χημεία, την τοξικολογία, τις κηλίδες αίματος και τη βαλλιστική για την επίλυση εγκλημάτων – συμβάλλοντας έτσι στην πρόοδο της εγκληματολογίας στην πραγματική ζωή. Το 1910, ο Holmes ενέπνευσε τον Edmond Locard, έναν από τους πρωτοπόρους της σύγχρονης εγκληματολογικής επιστήμης, να δημιουργήσει το πρώτο εγκληματολογικό εργαστήριο στον κόσμο – 23 χρόνια αφότου ο Doyle το είχε απλώς εφεύρει στη φαντασία του.
Στο βιβλίο της Mastermind, η ψυχολόγος Μαρία Κοννίκοβα χρησιμοποιεί τη νευροεπιστήμη και την ψυχολογία για να δείξει πώς οι μεθοδολογίες του Holmes μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη του εγκεφάλου μας. Επιπλέον, η έμφαση του ντετέκτιβ στην απλότητα μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για τους σύγχρονους γιατρούς, οι οποίοι αισθάνονται καταβεβλημένοι από τον καταιγισμό νέων πληροφοριών, σύμφωνα με το περιοδικό Medical Humanities.
«Είναι ύψιστης σημασίας στην τέχνη της ανίχνευσης να μπορείς να αναγνωρίζεις, από μια σειρά γεγονότων, ποια είναι τυχαία και ποια ζωτικά», παραθέτει το περιοδικό τον Holmes. «Διαφορετικά, η ενέργεια και η προσοχή σου διασκορπίζονται αντί να συγκεντρώνονται».
Ωστόσο, η πραγματική σημασία του Holmes υπάρχει μόνο επειδή ο φανταστικός του κόσμος φαίνεται τόσο – λοιπόν – πραγματικός, παρά την πληθώρα των απολαυστικών παραλογισμών του. (Ένα ψεύτικο κυνηγόσκυλο της κόλασης! Ένας νάνος που κραδαίνει φυσητήρα! Ένα ανεκτίμητο πετράδι κρυμμένο σε μια χριστουγεννιάτικη χήνα!) Το μεθυστικό μείγμα ορθολογικότητας και ανοησίας, ευπιστίας και σκεπτικισμού που χαρακτηρίζει τις ιστορίες, αντικατοπτρίζεται και στις εξίσου αντιφατικές ζωές του χαρακτήρα και του δημιουργού του.
«Ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος για εμάς», είπε ο Holmes. «Δεν χρειάζεται να υπάρχει φάντασμα». Κι όμως, ο ίδιος ο Doyle πίστευε στα φαντάσματα – για να μην αναφέρουμε και τις νεράιδες.
