Έντονη αναστάτωση και αγανάκτηση προκάλεσε στους κατοίκους των Καβασίλων η εικόνα που αντίκρισαν σήμερα το πρωί στον παλιό σιδηροδρομικό σ...
Κάτοικοι επισημαίνουν ότι η κοπή έγινε «στην καρδιά» των δέντρων, γεγονός που, σύμφωνα με τη δασική πρακτική, σημαίνει την οριστική καταστροφή τους. Πρόκειται, όπως τονίζουν, για δέντρα που δεν πρόκειται να ξαναδεί κανείς, καθώς η ηλικία και η ιστορική τους παρουσία δεν μπορούν να αντικατασταθούν.
Τα ερωτήματα για το ποιος έδωσε την εντολή και με ποιο σκεπτικό παραμένουν αναπάντητα.
Αν, όπως εκφράζονται φόβοι, το έργο έγινε με ευθύνη ή εντολή του ΟΣΕ, τότε –όπως σημειώνουν κάτοικοι και τοπικοί παράγοντες– η υπόθεση λαμβάνει ακόμη σοβαρότερες διαστάσεις. Σε μια περίοδο όπου η ασφάλεια και η υπευθυνότητα στους σιδηροδρόμους βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης μετά την τραγωδία των Τεμπών, τέτοιες ενέργειες θεωρούνται τουλάχιστον προκλητικές.
Παράλληλα, δεν λείπουν οι αιχμές ότι η κοπή ενδέχεται να έγινε για ιδιοτελείς λόγους, με στόχο την εκμετάλλευση της ξυλείας, γεγονός που, αν επιβεβαιωθεί, συνιστά διπλά καταδικαστέα πράξη. Η σύγκριση με την περσινή κοπή των χαρακτηριστικών αιωνόβιων πεύκων στην περιοχή «Κτήματα» Βαρθολομιού είναι αναπόφευκτη. Εκεί, σε έναν χώρο άρρηκτα συνδεδεμένο με τη Μάχη των Αμπελιών του 1826 –ένα ιστορικό γεγονός που τιμάται κάθε χρόνο με εκδηλώσεις και παρελάσεις– είχαν σημειωθεί αντίστοιχες αντιδράσεις.
Σε κάθε περίπτωση, ευθύνες αποδίδονται και στον Δήμο Πηνειού. Ακόμη κι αν η κοπή δεν έγινε με δική του πρωτοβουλία, ο Δήμος έχει, σύμφωνα με τους κατοίκους, την υποχρέωση να προστατεύει τα φυσικά και ιστορικά στοιχεία που διαμορφώνουν την ταυτότητα ενός τόπου και προσδίδουν ιδιαίτερη αξία στο τοπίο, όπως αυτό του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού Καβασίλων.
Το περιστατικό αναζωπυρώνει τη συζήτηση για το κατά πόσο οι αποφάσεις λαμβάνονται με σεβασμό στο περιβάλλον, την ιστορία και την κοινωνία ή αν επικρατεί η λογική της αυθαίρετης εξουσίας, όπου «κάποιοι κάνουν ό,τι θέλουν», χωρίς λογοδοσία.
Οι κάτοικοι ζητούν άμεσες απαντήσεις, διαφάνεια και απόδοση ευθυνών, ώστε παρόμοια «εγκλήματα» απέναντι στη φύση και τη μνήμη του τόπου να μη επαναληφθούν.
