Μια υπόθεση που ξεκίνησε από αναφορά για τον θάνατο 14 ορνίθων στη Ρόδο εξελίχθηκε σε επιβολή διοικητικού προστίμου ύψους 700.000 ευρώ. ...
Ο ιδιοκτήτης του ορνιθώνα υπέβαλε καταγγελία στο Α.Τ. Ιαλυσού, θεωρώντας υπεύθυνο συγγενικό του πρόσωπο που φρόντιζε τα ζώα κατά διαστήματα.
Η υπόθεση πήρε διπλή τροπή: ξεκίνησε ποινική διερεύνηση, ενώ παράλληλα κινήθηκε η διαδικασία διοικητικής κύρωσης με βάση τον Ν. 4830/2021, οδηγώντας στην έκδοση πράξης βεβαίωσης παράβασης και επιβολής προστίμου από το Α.Τ. Ιαλυσού.
Στις 16 Ιουλίου 2025 ο μηνυτής ανακάλεσε τη μήνυσή του, δηλώνοντας ότι δεν επιθυμεί τη συνέχιση της ποινικής δίωξης, καθώς πείστηκε πως ο συγγενής του δεν είχε σχέση με τον θάνατο των ζώων.
Παρά την ανάκληση, η διοικητική διαδικασία συνεχίστηκε. Υποβλήθηκαν αντιρρήσεις στις 17 Ιουλίου 2025, οι οποίες απορρίφθηκαν, με την αστυνομική αρχή να επικαλείται ότι εκκρεμεί το ποινικό σκέλος και ότι η υπόθεση θα επανεξεταστεί μετά την τελεσιδικία της δικαστικής απόφασης.
Το σημείο αυτό αποτέλεσε βασικό επιχείρημα της προσφυγής, καθώς θεωρείται αντιφατικό: αν απαιτείται αναμονή της ποινικής κρίσης, τότε –όπως υποστηρίζεται– δεν δικαιολογείται η επιβολή του ανώτατου διοικητικού προστίμου πριν αυτή ολοκληρωθεί.
Το ύψος του προστίμου και η αναλογικότητα της κύρωσης
Στον πυρήνα της υπόθεσης βρίσκεται το ύψος του προστίμου και η λογική με την οποία υπολογίστηκε. Σύμφωνα με τα δικόγραφα, επιβλήθηκε ποσό 50.000 ευρώ για κάθε όρνιθα, με αποτέλεσμα το συνολικό πρόστιμο να ανέλθει σε 700.000 ευρώ. Πρόκειται για το ανώτατο προβλεπόμενο ποσό ανά ζώο, το οποίο χαρακτηρίζεται από την πλευρά του πολίτη ως εξοντωτικό και δυσανάλογο.
Παράλληλα, επισημαίνεται ότι η διαδικασία συνοδεύτηκε από σειρά διοικητικών πράξεων που συνδέονται με τη βεβαίωση και την είσπραξη του ποσού, γεγονός που εντείνει τη νομική αντιπαράθεση.
Ένα από τα κεντρικά σημεία της προσφυγής αφορά την απουσία προηγούμενης ακρόασης του πολίτη πριν από την έκδοση της πράξης επιβολής προστίμου. Η πλευρά του προσφεύγοντος υποστηρίζει, ότι δεν κλήθηκε να εκθέσει τις απόψεις του, παρότι πρόκειται για υπόθεση με τεράστια οικονομική επιβάρυνση.
Η παράλειψη αυτή, σύμφωνα με τα δικόγραφα, παραβιάζει θεμελιώδη διοικητική αρχή και καθιστά την πράξη άκυρη ως τίτλο είσπραξης, συμπαρασύροντας και τις επόμενες πράξεις βεβαίωσης. Τονίζεται ότι σε τέτοια ποσά η αιτιολογία και οι δικονομικές εγγυήσεις αποτελούν ουσιώδεις προϋποθέσεις νομιμότητας.
Η εφαρμογή του νόμου για τα ζώα συντροφιάς
Ένα ακόμη κρίσιμο σημείο είναι η ερμηνεία του Ν. 4830/2021 για την προστασία των ζώων συντροφιάς. Στην προσφυγή υποστηρίζεται, ότι οι όρνιθες, ως οικόσιτα ζώα εκτρεφόμενα για οικογενειακή χρήση, δεν εμπίπτουν στην κατηγορία των ζώων συντροφιάς και συνεπώς η εφαρμογή του συγκεκριμένου νόμου είναι εσφαλμένη. Αν η υπαγωγή στον νόμο κριθεί λανθασμένη, τότε –όπως σημειώνεται– η ίδια η κύρωση στερείται νομικής βάσης, ανεξαρτήτως των διαδικαστικών ζητημάτων.
Η αναφορά της διοίκησης ότι η υπόθεση θα επανεξεταστεί μετά την τελεσιδικία του ποινικού σκέλους θεωρείται από την πλευρά του πολίτη ως εσωτερικά αντιφατική.
Από τη μία, αναγνωρίζεται η σημασία της ποινικής κρίσης, από την άλλη, δεν αναστέλλονται οι συνέπειες της διοικητικής κύρωσης.
Τα δικόγραφα, που φέρουν την υπογραφή του δικηγόρου Εμμανουήλ Κουτσούκου, αναπτύσσουν επιχειρηματολογία σε πολλαπλά επίπεδα: αμφισβητούν τη συμμετοχή του πολίτη στο περιστατικό, θέτουν ζήτημα διαδικαστικής νομιμότητας, αναλογικότητας της κύρωσης και ορθής εφαρμογής του νόμου για τα ζώα συντροφιάς.
