Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων στην Ηλεία που δεν κατέχει υπουργικό θώκο, αλλά συμπεριφέρεται σαν να τον κατέχει. Άνθρωποι που κινούνται ...
Σαν η δημόσια ιδιότητα —ή η επίκλησή της— να αρκεί για να μετατρέψει το ιδιωτικό σε κρατικό.
Δεν μιλάμε για υπουργούς.
Μιλάμε για όσους υιοθετούν τη νοοτροπία της εξουσίας χωρίς την ευθύνη της. Για εκείνους που θεωρούν αυτονόητο ότι κάποιος άλλος θα τους ανοίξει τον δρόμο, θα τους μεταφέρει, θα τους εξυπηρετήσει, επειδή «έτσι γίνεται», επειδή «έτσι έμαθαν».
Το πρόβλημα δεν είναι ο οδηγός. Το πρόβλημα είναι η κουλτούρα του προνομίου. Η λογική ότι το δημόσιο υπάρχει για να καλύπτει προσωπικές ανάγκες, μικρές ή μεγάλες. Ότι οι κανόνες ισχύουν για τους πολλούς, αλλά όχι για όσους νιώθουν —ή θέλουν να φαίνονται— «σημαντικοί».
Και κάπου εδώ αρχίζουν οι ενδείξεις να ζητούν αποδείξεις.
Γιατί κάθε τέτοια πρακτική, όσο «ασήμαντη» κι αν παρουσιάζεται, είναι ένα ακόμη ρήγμα στη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πολίτη και την πολιτεία. Είναι μια μικρή, καθημερινή κατάχρηση που γίνεται κανονικότητα. Και η κανονικότητα αυτή πληρώνεται ακριβά.
Σε μια κοινωνία που δοκιμάζεται, δεν περισσεύουν ούτε οι πόροι ούτε η υπομονή. Το δημόσιο δεν είναι λάφυρο, ούτε ιδιωτικό όχημα. Και η εξουσία, όταν δεν ελέγχεται, συνηθίζει να κυκλοφορεί με οδηγό — ακόμη κι όταν δεν δικαιούται ούτε ποδήλατο.
Ενδείξεις υπήρχαν. Βρήκαμε και τις αποδείξεις...
