Ένα κενό που δύσκολα θα γεμίσει στο Σούλι, τον τόπο που αγάπησε και υπηρέτησε με όλη τη ζωή και την ψυχή του, άφησε με το φευγιό του ο Γεώρ...
Η προσφορά του δεν μετριέται μόνο σε έργα, αλλά και στην ακεραιότητα, το πάθος και την αφοσίωση με την οποία ζούσε και πάλευε για την κοινότητά του.
Γέννημα θρέμμα του Σουλίου, ο Γεώργιος Παρασκευόπουλος εγκατέλειψε το μικρό του τόπο σε εφηβική ηλικία, αναζητώντας και αυτός –όπως και πολλοί άλλοι– ένα καλύτερο αύριο στο «μεγάλο χωριό», την Αθήνα. Εκεί δημιούργησε τη δική του οικογένεια με τη σύζυγό του Κορίνα, με την οποία συμπορεύτηκε στη ζωή μέχρι το 2005, όταν εκείνη έφυγε πρώτη για το αιώνιο ταξίδι.
Παρά την απόσταση, η καρδιά του έμενε πάντα δεμένη με το Σούλι, με τους ανθρώπους του και με την ιστορία του.
Πατέρας τριών παιδιών και παππούς τεσσάρων εγγονιών, στάθηκε πυλώνας για την οικογένειά του, άνθρωπος εργατικός, δοτικός και σιωπηλά παρών. Σήμερα, παιδιά, εγγόνια, αδέλφια, συγγενείς και φίλοι βιώνουν το κενό που αφήνει η απουσία του, ένα κενό που γεμίζει μόνο με αναμνήσεις και αγάπη.
Η προσφορά του στον τόπο υπήρξε ουσιαστική και ανιδιοτελής. Ως ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Σουλιωτών, συνέβαλε καθοριστικά στην ανασύσταση του χωριού μετά την απαλλοτρίωση, προσφέροντας βοήθεια, στήριξη και παρουσία όταν αυτή ήταν πραγματικά αναγκαία. Η συμμετοχή του στον Σύλλογο δεν ήταν τυπική, αλλά βαθιά βιωματική, αποτύπωμα της αγωνίας και της αγάπης του για το Σούλι που τόσο πόνεσε και τόσο αγάπησε.
www.patrisnews.com
