Κροκοδείλια δάκρυα από αιρετούς του Δήμου Πηνειού για τις πλημμύρες στο Βαρθολομιό. Είπαν και έγραψαν όσα ακούμε σε κάθε καταστροφή: λόγ...
Μια ακόμη παράσταση επικοινωνίας πάνω στα συντρίμμια.
Οι πολίτες όμως δεν ξεχνούν. Ξέρουν πολύ καλά ότι τόσα χρόνια δεν έγινε τίποτα ουσιαστικό. Όχι γιατί δεν μπορούσαν, αλλά γιατί δεν ήθελαν. Γιατί η πρόληψη δεν φέρνει χειροκρότημα ούτε φωτογραφίες.
Και μέσα σε όλα, υπάρχει μια σιωπηλή προειδοποίηση που στέκει ακόμη όρθια: η παλιά γέφυρα.
Ένα μνημείο του τόπου, κομμάτι της ιστορίας και της καθημερινότητας του Βαρθολομιού.
Μια γέφυρα που ενώνει όχι μόνο όχθες, αλλά γενιές, μνήμες και διαδρομές ζωής.
Εδώ και χρόνια, όσοι τη βλέπουν από κοντά γνωρίζουν την πραγματικότητα. Ρωγμές, φθορά, εγκατάλειψη. Προειδοποιήσεις που έμειναν στα λόγια. Επισημάνσεις που χάθηκαν σε συρτάρια. Καμία ουσιαστική παρέμβαση, καμία σοβαρή θωράκιση, καμία φροντίδα αντάξια της ιστορίας και της σημασίας της.
Και όμως, η γέφυρα δεν είναι απλώς ένα παλιό τεχνικό έργο. Είναι μνήμη, είναι ταυτότητα, είναι σημείο αναφοράς για τον τόπο. Είναι το πέρασμα που μεγάλωσαν γενιές, το τοπόσημο που κουβαλά την ιστορία της περιοχής.
Και σήμερα, στέκει κουρασμένη, ξεχασμένη, σαν να περιμένει τη μοίρα της.
Ας κρατήσουν λοιπόν λίγα από τα κροκοδείλια δάκρυα. Θα τους χρειαστούν όταν — και αν — έρθει η στιγμή της κατάρρευσης. Όχι μόνο μιας γέφυρας από πέτρα ή τσιμέντο, αλλά μιας ακόμη απόδειξης πως η αδιαφορία έχει πάντα κόστος.
Γιατί τότε δεν θα φταίνε τα νερά. Θα φταίει η σιωπή των ετών.
