Περισσότερες από μία στις τρεις γυναίκες στην Ελλάδα έχουν υποστεί σωματική ή σεξουαλική βία, ή απειλές, κάποια στιγμή στη ζωή τους, σύμ...
Μόλις 6,1% των γυναικών που έχουν υποστεί σωματική ή σεξουαλική βία από τους συντρόφους τους στην Ε.Ε. το κατήγγειλαν στην Αστυνομία, με τους βασικούς λόγους αποτροπής να είναι η αυτοενοχοποίηση για τη βία που υπέστησαν, η έλλειψη εμπιστοσύνης στην Αστυνομία, ο φόβος και η ντροπή.
Συγκεκριμένα στην Ελλάδα, από την οποία 11.557 γυναίκες συμμετείχαν στην έρευνα, 42,6% των ερωτηθεισών απάντησαν ότι έχουν αντιμετωπίσει σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας τους, ενώ 26,1% δήλωσαν ότι έχουν βιώσει stalking.
Ταυτόχρονα, 18,1% ανέφεραν περιστατικά σεξουαλικής βίας, συμπεριλαμβανομένων των βιασμών, ενώ 23,4% είπαν ότι, όταν ήταν παιδιά, υπέστησαν σωματική βία από έναν ή και τους δύο γονείς τους.
Σύμφωνα με την έρευνα, η οποία διήρκεσε από τον Σεπτέμβριο του 2020 μέχρι τον Μάρτιο του 2024, 30,7% των γυναικών στην Ε.Ε. έχουν βιώσει σωματική ή/και σεξουαλική βία. Η Ελλάδα, όμως, ξεπερνά τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, με το αντίστοιχο ποσοστό εδώ να βρίσκεται στο 36,5%.
Ταυτόχρονα, περισσότερο από 40% των γυναικών που συμμετείχαν στην έρευνα από την Ελλάδα απάντησαν ότι έχουν υποστεί ψυχολογική βία από κάποιον σύντροφο, η οποία συμπεριλαμβάνει την οικονομική βία – 14,5% δήλωσε ότι αυτό συμβαίνει «συχνά» ή «πάντα».
«Η βία κατά των γυναικών αποτελεί παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων», σχολιάζει η διευθύντρια του FRA, Σίρπα Ρότιο. «Σε όλη την Ε.Ε., τα δικαιώματα των γυναικών στην αξιοπρέπεια, την ασφάλεια και την ισότητα εξακολουθούν να παραβιάζονται σε μεγάλη κλίμακα», συμπληρώνει, τονίζοντας ότι η κανονικοποίηση ή η αγνόηση της κακοποίησης αντανακλά συστημικές αδυναμίες της προάσπισης των δικαιωμάτων.
«Τα κράτη-μέλη», υπογραμμίζει η ίδια, «έχουν σαφείς υποχρεώσεις για την πρόληψη της βίας, την προστασία των θυμάτων και την εξασφάλιση της πρόσβασης στη Δικαιοσύνη – και αυτά τα ευρήματα δείχνουν ότι υπάρχει ακόμα επείγουσα δουλειά που πρέπει να γίνει».
Σύμφωνα με την διευθύντρια του EIGE, Καρλίν Σίλε, η συγκεκριμένη έρευνα δείχνει στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουν. «Η πρόληψη, η έγκαιρη παρέμβαση, οι εξειδικευμένες, και με επίκεντρο τα θύματα, υπηρεσίες πρέπει να γίνουν το στάνταρ, όχι να είναι προαιρετικές», σημειώνει. «Αν οι γυναίκες δεν μπορούν να εμπιστεύονται ότι οι θεσμοί θα τις προστατεύσουν», δηλώνει, «πρέπει να ρωτήσουμε τι οφείλει να αλλάξει – όχι τι περισσότερο μπορούν να κάνουν οι ίδιες».
