Άλλη μια μέρα, άλλη μια θριαμβολογία. Και αυτή τη φορά, με πρωταγωνίστρια τη Διονυσία Αυγερινοπούλου, που έσπευσε να παρουσιάσει ως προσ...
Και αυτή τη φορά, με πρωταγωνίστρια τη Διονυσία Αυγερινοπούλου, που έσπευσε να παρουσιάσει ως προσωπική της νίκη την ανακοίνωση του Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων για την καταβολή αποζημιώσεων στους πληγέντες παραγωγούς της Ηλείας, όπως έκανε πριν λίγο καιρό με την απομάκρυση του σκαριού από την παραλία Βαρθολομιού!!!!!!!!!!!!.
Σύμφωνα με την ίδια, όλα ξεκίνησαν «κατόπιν αναφοράς της» στη Βουλή. Και ω του θαύματος, το Υπουργείο ανακοίνωσε ότι οι αποζημιώσεις για πλημμύρες, χαλάζι και ανεμοθύελλες θα δοθούν στο 100% της εκτιμηθείσας αξίας, με τον Ιωάννης Ανδριανός να το επιβεβαιώνει.
Μόνο που εδώ αρχίζει το γνωστό ελληνικό έργο: η πολιτική του «κατόπιν ενεργειών μου». Ένα έργο χιλιοπαιγμένο, όπου κάθε αυτονόητη διοικητική διαδικασία μετατρέπεται σε προσωπικό κατόρθωμα και κάθε κρατική υποχρέωση βαφτίζεται χάρη.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: οι αποζημιώσεις προς τους αγρότες δεν είναι ούτε προνόμιο, ούτε αποτέλεσμα πίεσης κάποιου πολιτικού γραφείου. Είναι υποχρέωση της πολιτείας.
Οι άνθρωποι αυτοί είδαν τον κόπο τους να καταστρέφεται. Δεν περιμένουν «παρεμβάσεις». Περιμένουν δικαιοσύνη.
Η πραγματικότητα είναι λιγότερο εντυπωσιακή από τα δελτία Τύπου. Οι διαδικασίες αποζημιώσεων ακολουθούν συγκεκριμένα πρωτόκολλα, εκτιμήσεις και αποφάσεις που δεν γεννήθηκαν ξαφνικά από μια ερώτηση στη Βουλή. Αλλά αυτό δεν πουλάει. Αυτό δεν χτίζει πολιτικό αφήγημα.
Έτσι, το αφήγημα γράφεται αλλιώς: «παρενέβην», «πίεσα», «πέτυχα». Και κάπως έτσι, το αυτονόητο γίνεται… επίτευγμα.
Αν όντως οι αγρότες της Ηλείας θα αποζημιωθούν στο 100%, τότε αυτό είναι το μόνο που αξίζει να κρατήσουμε. Όχι ποιος θα το πιστωθεί επικοινωνιακά. Όχι ποιος θα σηκώσει τη σημαία της «παρέμβασης».
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες δεν χρειάζονται σωτήρες. Χρειάζονται ένα κράτος που λειτουργεί χωρίς να τους θυμάται μόνο όταν υπάρχει πολιτικό όφελος.
Και αυτό, δυστυχώς, δεν έρχεται «κατόπιν ενεργειών» κανενός.
