Όταν μια Περιφέρεια αναγκάζεται να καλύπτει ανάγκες όπως η προμήθεια ελαστικών για περιπολικά, τότε το ζήτημα δεν είναι η επικοινωνιακ...
Τα ελαστικά δεν είναι πολυτέλεια ούτε μια συμπληρωματική παροχή. Είναι στοιχειώδης εξοπλισμός, απολύτως αναγκαίος για να κινηθεί με ασφάλεια ένα περιπολικό, να φτάσει έγκαιρα σε ένα περιστατικό, να προστατεύσει τον αστυνομικό που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, αλλά και τον ίδιο τον πολίτη που περιμένει βοήθεια.
Γι’ αυτό και πίσω από τις πανηγυρικές ανακοινώσεις περί «ενίσχυσης» και «ουσιαστικής προσφοράς» κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα: αν οι υπηρεσίες ασφαλείας εξαρτώνται από δωρεές για τα απολύτως απαραίτητα, τότε το κράτος έχει αποτύχει στον πυρήνα της αποστολής του. Η ευθύνη για την επιχειρησιακή ετοιμότητα της Αστυνομίας δεν μπορεί να μεταφέρεται στην αυτοδιοίκηση, ούτε να παρουσιάζεται ως επιτυχία το ότι άλλοι φορείς αναλαμβάνουν να καλύψουν κενά που όφειλε να έχει καλύψει η κεντρική διοίκηση.
Η ασφάλεια των πολιτών είναι σοβαρή υπόθεση. Και ξεκινά από την ύπαρξη αξιόπιστων, επαρκώς εξοπλισμένων υπηρεσιών, όχι από αποσπασματικές δωρεές και δημόσιες σχέσεις. Όταν λοιπόν μια Περιφέρεια δωρίζει ελαστικά για περιπολικά, το πραγματικό μήνυμα δεν είναι ότι το σύστημα λειτουργεί. Είναι ότι το κράτος, για ακόμη μία φορά, απέτυχε να κάνει το αυτονόητο.
«Όταν μια Περιφέρεια αναγκάζεται να δωρίζει ελαστικά για περιπολικά, δεν μιλάμε για “ενίσχυση” της Αστυνομίας. Μιλάμε για ένα κράτος που έχει αποτύχει να καλύψει ακόμη και τις στοιχειώδεις επιχειρησιακές ανάγκες των υπηρεσιών του.»
