Δεν είναι πια αυξήσεις. Είναι μια καθημερινή προσβολή. Ένα χαστούκι στον πολίτη που κατεβαίνει στη λαϊκή αγορά με την ελπίδα να γεμίσει ...
Ντομάτες στα 3 ευρώ το κιλό. Αχλάδια στα 4. Μήλα Λάρισας στα 3,50. Πιπεριές Φλωρίνης κοντά στα 2,89. Μελιτζάνες που θυμίζουν τιμοκατάλογο delicatessen.
Και όλα αυτά μέσα σε λίγες εβδομάδες, με αυξήσεις που αγγίζουν ή ξεπερνούν το 100%.
Ποιος αντέχει;
Κανείς.
Και όμως, όλοι αναγκάζονται να προσαρμοστούν.
Οι ίδιες δικαιολογίες επαναλαμβάνονται μηχανικά: εποχικότητα, κόστος παραγωγής, ενέργεια, μεταφορές, λιπάσματα. Και πάντα κάπου στο βάθος… μια διεθνής κρίση. Ο Περσικός Κόλπος, ο πόλεμος, το πετρέλαιο. Ένας μακρινός ένοχος που βολεύει να φορτωθεί τα πάντα.
Όμως η πραγματικότητα είναι πιο απλή — και πιο σκληρή:
κάπου ανάμεσα στο χωράφι και τον πάγκο, οι τιμές διπλασιάζονται.
Οι παραγωγοί πράγματι ασφυκτιούν. Το κόστος έχει εκτοξευθεί και αυτό δεν αμφισβητείται. Αλλά ποιος ελέγχει την αλυσίδα; Ποιος παρεμβαίνει όταν η αγορά λειτουργεί ανεξέλεγκτα; Ποιος προστατεύει τον καταναλωτή που δεν έχει πια περιθώρια;
Η απάντηση είναι γνωστή: κανείς.
Η λαϊκή αγορά, που κάποτε ήταν καταφύγιο για το μέσο νοικοκυριό, μετατρέπεται με ταχύτητα σε χώρο ακριβών επιλογών. Η βασική διατροφή γίνεται πολυτέλεια και η καθημερινότητα ένας διαρκής υπολογισμός επιβίωσης.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και το Πάσχα να επιβεβαιώσει το αδιέξοδο.
Το αρνί και το κατσίκι πωλούνται ήδη από 13 έως 16 ευρώ το κιλό, με την τιμή να ανεβαίνει όσο πλησιάζει η Μεγάλη Εβδομάδα. Πέρυσι, την ίδια περίοδο, το αρνί κόστιζε περίπου 11 ευρώ. Σήμερα, το μοσχάρι αγγίζει τα 20 ευρώ το κιλό, μετατρέποντας το πασχαλινό τραπέζι σε οικονομική δοκιμασία.
Οι αιτίες πολλές: αυξημένο κόστος παραγωγής, καύσιμα, ζωοτροφές, αλλά και ζωονόσοι που περιορίζουν δραστικά την προσφορά. Περίπου 70.000 ζώα στη Μυτιλήνη βρίσκονται εκτός αγοράς, την ώρα που η ζήτηση εκτινάσσεται έως και τις 500.000 κεφαλές.
Και όμως, μέσα σε αυτή την ασφυκτική πραγματικότητα, η πολιτική σιωπή είναι εκκωφαντική. Οι βουλευτές —ιδίως σε ό,τι αφορά την Ηλεία— μοιάζουν να ζουν σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Αντί να δίνουν μάχη για τα προβλήματα της περιοχής, επιδίδονται σε δημόσιες σχέσεις και «ταξιδάκια» στο εξωτερικό, τα οποία φροντίζουν να διαφημίζουν επιμελώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εικόνες, χαμόγελα, χειραψίες.
Καμία σχέση με τη λαϊκή. Καμία σχέση με την ακρίβεια. Καμία σχέση με την καθημερινότητα του πολίτη.
Η απόσταση ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη.
Και το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα πέσουν οι τιμές — όπως υπόσχονται κάθε φορά.
Το ερώτημα είναι πόσοι θα έχουν ήδη λυγίσει μέχρι τότε.
Γιατί όταν το φαγητό γίνεται απλησίαστο, δεν μιλάμε απλώς για οικονομία.
Μιλάμε για κοινωνία.
Μιλάμε για αξιοπρέπεια.
Και αυτή δεν μπαίνει σε τιμή.
