Υπάρχουν στιγμές που δεν είναι απλώς σταθμοί. Είναι σημάδια. Προαναγγελίες μιας διαδρομής που δεν χτίζεται τυχαία, αλλά με συνέπεια, επι...
Το 2016 ήταν μία τέτοια στιγμή για τον Γιάννη Λέντζα.
Ως διοικητής του Νοσοκομείου Αμαλιάδας, κατέγραψε μια νίκη που δεν πέρασε απλώς στα πρακτικά — πέρασε στη μνήμη. Στις εκλογές της Εταιρείας Γενικής Ιατρικής Ελλάδας, σάρωσε πανελλαδικά με το εντυπωσιακό 66,6%.
Ένα ποσοστό που δεν ήταν μόνο αριθμός - ήταν μήνυμα για όσα θα ακολουθούσαν. Ήταν η εμπιστοσύνη ενός ολόκληρου επιστημονικού χώρου στο πρόσωπό του. Και όπως αποδείχθηκε τα επόμενα χρόνια, το «6» δεν ήταν απλή σύμπτωση — αλλά ένας προσωπικός του συμβολισμός επιμονής και επαναλαμβανόμενης επιτυχίας.
Εκείνη η νίκη δεν ήταν το αποκορύφωμα. Ήταν η αρχή.
Για χρόνια, ο Λέντζας κράτησε σταθερά το τιμόνι της Γενικής Ιατρικής ως πρόεδρος. Δεν περιορίστηκε σε τίτλους. Ήταν παρών. Σε συνέδρια, σε ημερίδες, σε κάθε χώρο όπου η επιστήμη συναντά την κοινωνία. Όχι απλώς ως συμμετέχων, αλλά κυρίως ως ομιλητής — ως άνθρωπος που είχε κάτι να πει και ήξερε πώς να το πει.
Παράλληλα, καλλιέργησε επαφές με υπηρεσιακούς παράγοντες, για να προωθήσει ζητήματα που αφορούν την υγεία, τον γιατρό, τον πολίτη.
Και ύστερα, ήρθε η μεγάλη μετάβαση.
Η εμπιστοσύνη μεταφέρθηκε από τον επιστημονικό χώρο στην κοινωνία. Η μεγάλη νίκη για τη θέση του Δημάρχου Ανδραβίδας-Κυλλήνης δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν η φυσική συνέχεια μιας πορείας που είχε ήδη δοκιμαστεί και εγκριθεί.
Όμως το πιο ισχυρό στοιχείο αυτής της διαδρομής δεν ήταν οι νίκες. Είναι οι επιλογές.
Τα τελευταία χρόνια, με τις ευθύνες του δημαρχιακού αξιώματος να αυξάνονται, ο Λέντζας δεν επέλεξε να κρατήσει θέσεις για το κύρος τους. Επέλεξε να σταθεί έντιμα απέναντι στον ρόλο του. Αποχώρησε από την προεδρία της Γενικής Ιατρικής, παραμένοντας ωστόσο στη θέση του Α’ Αντιπροέδρου — μια κίνηση που δεν δείχνει αποχώρηση, αλλά μέτρο. Δεν δείχνει αποστασιοποίηση, αλλά σεβασμό.
Γιατί τελικά, η πραγματική δύναμη δεν είναι να κρατάς αξιώματα.
Η πρόσφατη παρουσία του Γιάννη Λέντζα στις εργασίες του 38ου Συνεδρίου της ΕΛΕΓΕΙΑ αποτελεί μια ηχηρή υπενθύμιση ότι η σχέση του με τη Γενική Ιατρική δεν ήταν ποτέ ευκαιριακή — αλλά βαθιά, διαρκής και ουσιαστική.
