Η πολιτική μνήμη στην Ηλεία έχει ένα περίεργο χαρακτηριστικό: κονταίνει επικίνδυνα όταν πρόκειται για ευθύνες και μακραίνει υπερβολικά ό...
Με λόγια προσεκτικά δομημένα, γεμάτα συνεργασίες, επαφές και “αδιαπραγμάτευτες προτεραιότητες”, σκιαγραφείται ένα μέλλον που υπόσχεται πολλά.
Μόνο που λείπει ένα κομμάτι από το παζλ:
το παρελθόν.
Γιατί η ίδια πολιτική παράταξη στην οποία ανήκει και που σήμερα η ίδια μιλά για «ενίσχυση της παρουσίας της Ηλείας στον ακαδημαϊκό χάρτη», ήταν εκείνη που, χωρίς ιδιαίτερους δισταγμούς, οδήγησε στην κατάργηση πανεπιστημιακών τμημάτων στον νομό.
Πώς γίνεται, όμως, να παρουσιάζεται ως επιτυχία η επαναφορά αυτού που κάποτε αφαιρέθηκε;
Η υπόσχεση για την ίδρυση της 8ης Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών στην Ηλεία και η ένταξή της στο μηχανογραφικό του 2027 μπορεί να ακούγεται ως θετική εξέλιξη, αλλά - αν ποτέ γίνει - είναι— μια αποκατάσταση.
Και η αποκατάσταση προϋποθέτει κάτι που σπανίζει στον δημόσιο λόγο:
παραδοχή ευθύνης.
Χωρίς αυτήν, κάθε εξαγγελία μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακή διαχείριση παρά με ουσιαστική πολιτική πράξη.
Αλλά η "ντόκτορ", με τέτοια τερτίπια θέλει να δείξει ότι κάτι προσφέρει, αν και μέχρι στιγμής το μόνο που έχει προσφέρει είναι κάτι... τίτλους που παρουσιάζει λες και απευθύνεται σε κάποιο συνέδριο και όχι στους πολίτες ενός νομού που συνεχώς βουλιάζει, που βρίσκεται στη χειρότερη κατάσταση.
Από τη μία έχουμε έναν περιφερειάρχη που... θα δώσει "μάχη" για να αποκτήσει η Ηλεία σχολές, από την άλλη την "ντόκτορ" που σε πλήρη σύμπνοια με την Περιφερειακή Αρχή, διεκδικούν ένα μοντέλο
τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που εντάσσει την Ηλεία ως οργανικό μέλος του
ακαδημαϊκού χάρτη.
Αυτό δεν είναι πολιτική.
Είναι εμπαιγμός.!!!!
