Η σχέση του οργανωμένου εγκλήματος και των εργατικών συνδικάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί κεντρικό ζήτημα στη μελέτη του αμερικαν...
Ο Ακρόπολις γεννήθηκε το 1909 από Έλληνες μετανάστες και έχασε τους γονείς του σε ηλικία μόλις τριών ετών. Μεγάλωσε σε φιλανθρωπικά ιδρύματα, βιώνοντας τη στέρηση και την απουσία οικογένειας.
Παρά τις αντιξοότητες, κατάφερε να φοιτήσει στο Colgate University, όπου απέκτησε πτυχίο, αναδεικνύοντας αντοχή και αποφασιστικότητα που θα χαρακτήριζαν όλη του τη ζωή. Ήταν εξαιρετικός μαθητής και αθλητής, παίζοντας μπάσκετ με επιτυχία (οδήγησε την ομάδα του Λυκείου Yonkers σε πολιτειακό πρωτάθλημα το 1927 και υπήρξε αρχηγός της ομάδας στο Colgate University), ενώ υπηρέτησε στο Ναυτικό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια δασκάλα στο Woodycrest συντόμευσε το ελληνικό επώνυμό του σε “Ακρόπολις”, με αποτέλεσμα ο Τζον να μην μάθει ποτέ το πραγματικό οικογενειακό του όνομα.
Η επαγγελματική του πορεία ξεκίνησε ως οδηγός φορτηγού, αλλά η συνδικαλιστική του δράση τον έφερε γρήγορα στην ηγεσία. Το 1941 εξελέγη ταμίας της Τοπικής 456 του συνδικάτου Teamsters, που είχε ιδρυθεί το 1903. Η εκλογή του ήταν θυελλώδης και κακόβουλη, με διαμάχη με τον ηττημένο αντίπαλό του, για την οποία ο Ακρόπολις κατηγορήθηκε για επίθεση. Το 1946 εξελέγη πρόεδρος και υπό την καθοδήγησή του, το σωματείο αναπτύχθηκε από τετρακόσια σε πάνω από δυόμισι χιλιάδες μέλη, καθιστώντας το ισχυρή δύναμη με σαφή θέση εναντίον της εγκληματικής επιρροής. Το Teamsters Local 456 έγινε ένα από τα πιο ισχυρά συνδικάτα της χώρας, επιβλέποντας τριάντα χιλιάδες εργαζόμενους στη Νέα Υόρκη σε διάφορα επαγγέλματα. Η φιλοδοξία του τού χάρισε το παρατσούκλι «Μικρός Καίσαρας».
Το 1948 απειλήθηκε με σύλληψη από τον επίτροπο υγείας για τη δημιουργία κινδύνου στη δημόσια υγεία, καθώς μποϊκοτάριζε τα φορτηγά πετρελαίου θέρμανσης τον χειμώνα. Το 1949, μια απεργία απορριμματοφόρων σταμάτησε μετά από επικλήσεις του νόμου Condon-Waldin, που απαγόρευε τις απεργίες των δημοτικών υπαλλήλων. Ο Ακρόπολις συγκρούστηκε ανοιχτά με την ιταλική οικογένεια Τζενοβέζε, η οποία επιδίωκε να κυριαρχήσει στα συμβόλαια αποκομιδής απορριμμάτων στη κομητεία Γουέστσεστερ. Η απόφασή του να διατηρήσει την ανεξαρτησία του συνδικάτου και να προστατεύσει τους εργαζόμενους από τον εκβιασμό τον ανέδειξε σε σύμβολο ηθικής ηγεσίας αλλά και σε στόχο της μαφίας.
Στις 26 Αυγούστου 1952, στις 2:30 π.μ., ημέρα Τρίτη, ο Ακρόπολις δολοφονήθηκε με δύο σφαίρες στο κεφάλι στο διαμέρισμά του στο Γουάιτ Πλέινς. Τον βρήκε ο αντιπρόεδρος Έντουαρντ Ντόιλ την επόμενη ημέρα, ανησυχώντας για την απουσία του από το γραφείο και γνωρίζοντας τις απειλές που δεχόταν. Ο Ακρόπολις βρέθηκε έχοντας στο χέρι ένα κοστούμι από ράφτη, την αλληλογραφία και τα κλειδιά του. Στο σημείο υπήρχε τόσο πολύ αίμα που η αστυνομία νόμιζε αρχικά ότι είχε ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου. Ο δολοφόνος είχε πάρει τα χρήματα από το πορτοφόλι του σε μια προσπάθεια να προσποιηθεί ληστεία, ενώ παρέμεινε αναπάντητο το ερώτημα πώς κλείδωσε το διαμέρισμα φεύγοντας, καθώς ο Ακρόπολις είχε τα κλειδιά στο χέρι.
Η εφημερίδα “Herald Statesman” περιέγραψε τη σκηνή: “Ο Ακρόπολις φορούσε μπλε σακάκι και παντελόνι γκαμπαρντίνα, λευκό πουκάμισο, γκρίζες κάλτσες με ρολόγια στο πλάι, χαμηλά μαύρα παπούτσια και γραβάτα βουτηγμένη στο αίμα, χρώμα απροσδιόριστο”.
Η κηδεία του αποτέλεσε έκρηξη θλίψης και οργής, με περίπου πέντε έως δέκα χιλιάδες άτομα να παρευρίσκονται και εννέα αυτοκίνητα με λουλούδια.
Πεντακόσια αυτοκίνητα σχημάτισαν πομπή προς το Mount Hope στο Ρότσεστερ. Αξιωματούχοι των συνδικάτων δήλωσαν ότι και τα 3.000 μέλη της Τοπικής 456 της Διεθνούς Αδελφότητας Οχημάτων, A. F. L., της οποίας επικεφαλής ήταν ο 43χρονος Άκροπολις, ήταν παρόντα στη λειτουργία που τελέστηκε στις 10 π.μ. στην Προτεσταντική Επισκοπική Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, κοντά στη πλατεία. Μια μεγάλη δύναμη της αστυνομίας ήταν σε ετοιμότητα για να διατηρήσει την τάξη και να διατηρήσει την κυκλοφορία σε καλή κατάσταση.
Η στάθμευση απαγορεύτηκε στην πλατεία και στις προσβάσεις που οδηγούν στην εκκλησία. Η δολοφονία θεωρήθηκε επαγγελματικό χτύπημα της οικογένειας Τζενοβέζε, με στόχο την εξουδετέρωση της αντίστασής του και την εκφοβισμό άλλων συνδικαλιστών. Εκατοντάδες ανακρίθηκαν, συμπεριλαμβανομένων κλειδαράδων που υποπτεύονταν ότι είχαν φτιάξει αντικλείδι. Η έρευνα παρουσίασε σοβαρές αδυναμίες, με καθυστερήσεις στη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων, ανεπαρκή προστασία του τόπου εγκλήματος και προβλήματα στις διαδικασίες αναγνώρισης μαρτύρων. Το όπλο βρέθηκε έξι χρόνια αργότερα, πεταμένο σε θάμνο, ένα απανθρακωμένο Smith & Wesson διαμετρήματος 38, κλεμμένο από πλοίο ανεφοδιασμού του ναυτικού στο Νιού Τζέρσεϊ. Το γιατί η αστυνομία δεν κατάφερε να βρει το όπλο σε τόσο εμφανές και αξιοσημείωτο σημείο δεν εξηγήθηκε ποτέ.
Ο Ρόμπερτ Κένεντι, κατά τις ακροάσεις της Γερουσίας των ΗΠΑ, κατέληξε ότι ο Ακρόπολις δολοφονήθηκε μετά από απειλές των Αντελστάιν και Παρίζι, κακοποιών εμπλεκομένων σε εκβιασμούς και έλεγχο εργατικών ενώσεων. Η υπόθεση έγινε χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο το οργανωμένο έγκλημα διείσδυε στα
συνδικάτα μέσω βίας και τρομοκρατίας.
Η δολοφονία παρέμεινε ανεξιχνίαστη, επιβεβαιώνοντας την αδυναμία των αρχών και την ισχύ της Ομερτά στη Νέα Υόρκη. Το 2008 έγιναν προσπάθειες για αποκάλυψη της αλήθειας, με αγωγή της NYCLU κατά της πόλης του Γιόνκερς για άρνηση δημοσιοποίησης αρχείων. Το 2009 δικαστής διέταξε την παράδοση των εγγράφων, αναδεικνύοντας τη διαρκή σημασία της υπόθεσης.
Η παρουσία του εξακολουθεί να είναι αισθητή στο Γιόνκερς, με την αίθουσα συνεδριάσεων του Local 456 στο Έλμσφορντ να φέρει το όνομά του και το πορτρέτο του να κρέμεται σε αρκετούς τοίχους. “Ήταν πηγή έμπνευσης για τον πατέρα μου και για όλους μας”, δήλωσε στο The Journal News το 2002 ο Μπέρναρντ Ντόιλ, γιος του Έντουαρντ Ντόιλ του πρεσβύτερου. “Ήταν σκληρός, αλλά ήταν έξυπνος και ειλικρινής. Δεν μπορούσε να εξαγοραστεί και κανένας πολιτικός δεν μπορούσε να τον προσεγγίσει. Ήταν κρίμα που έφυγε από τη ζωή τόσο νέος, αλλά ευτυχώς, μερικές από τις ιδέες του έζησαν και έμειναν μαζί μας”.
Η Τοπική 456 συνεχίζει να λειτουργεί και να τιμά τη μνήμη του κάθε Εργατική Πρωτομαγιά.
Η υπόθεση της δολοφονίας του παραμένει ανοιχτή και ανεξιχνίαστη, αποτελώντας ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της ιστορίας του εργατικού κινήματος στην περιοχή. Ο θάνατός του αποτέλεσε πλήγμα για την ανεξαρτησία των συνδικαλιστικών οργανώσεων, επιτρέποντας τη διείσδυση οργανωμένου εγκλήματος στον τομέα της εργασίας.
Η ιστορία του ενέπνευσε σε μεγάλο βαθμό το κλίμα της ταινίας «Το Λιμάνι της Αγωνίας» (On the Waterfront) με τον Μάρλον Μπράντο.
