Η πολιτική ζωή της χώρας μοιάζει να έχει χάσει την πορεία της. Όχι γιατί λείπουν τα προβλήματα — αυτά είναι εδώ, πιεστικά, καθημερινά, ...
Αντί για ουσιαστικό διάλογο, παρακολουθούμε έναν διαρκή εκτροχιασμό.
Αντιπολιτευτικές βολές περί πτυχίων, προσωπικών χαρακτηριστικών και επικοινωνιακών εντυπώσεων καταλαμβάνουν τον δημόσιο χώρο. Η πολιτική μετατρέπεται σε σκηνή μικροπρεπών αντιπαραθέσεων, μακριά από την πραγματική αγωνία των πολιτών.
Την ίδια στιγμή, τα μεγάλα ζητήματα — η ακρίβεια, το κόστος ζωής, η αδυναμία των νοικοκυριών να ανταπεξέλθουν — μένουν στο περιθώριο. Ή, ακόμη χειρότερα, αντιμετωπίζονται επιφανειακά από ανθρώπους που δύσκολα μπορούν να κατανοήσουν την καθημερινότητα της κοινωνίας.
Γιατί όταν μιλούν για οικονομική δυσπραγία πολιτικοί αρχηγοί με μεγάλες καταθέσεις και εκτεταμένη ακίνητη περιουσία, το χάσμα γίνεται προφανές.
Δεν είναι μόνο θέμα πολιτικής.
Είναι θέμα αξιοπιστίας.
Και μέσα σε όλα αυτά, το επίπεδο του κοινοβουλευτικού λόγου κατρακυλά. Αντί για επιχειρήματα, κυριαρχεί η ένταση. Αντί για προτάσεις, οι ατάκες. Αντί για ευθύνη, η μετάθεση ευθυνών.
Ο πολίτης βλέπει. Ακούει. Και κυρίως, συγκρίνει. Συγκρίνει τα λόγια με την πραγματικότητα που ζει. Και αυτό που εισπράττει δεν είναι απλώς απογοήτευση — είναι αγανάκτηση.
Γιατί όταν η πολιτική απομακρύνεται από την κοινωνία, δεν εκτροχιάζεται μόνο η δημόσια συζήτηση. Εκτροχιάζεται η ίδια η εμπιστοσύνη.
Και αυτή, επειδή έχει χαθεί, δεν αποκαθίσταται εύκολα.
