Εθνική Τράπεζα Αμαλιάδας, ώρα 12:40. Πηγαίνεις να πληρώσεις λογαριασμούς και λες “ας ρωτήσω και κάτι για το e-banking”. Κάτι απλό. Κάτι...
Πηγαίνεις να πληρώσεις λογαριασμούς και λες “ας ρωτήσω και κάτι για το e-banking”. Κάτι απλό. Κάτι που, θεωρητικά, μια τράπεζα οφείλει να εξηγεί στον πελάτη της.
Στην αρχή υπάρχει μια στοιχειώδης διάθεση. Μετά όμως έρχεται η φράση: «Για οτιδήποτε άλλο, να επικοινωνήσετε στην Αθήνα».
Δηλαδή, να χρεωθώ τηλεφωνικά για να ρωτήσω; Να χρεώνομαι για να μάθω πώς να χρησιμοποιώ τις υπηρεσίες τους;
Και το πιο παράδοξο: «Δεν έχουμε προσωπικό», ενώ μπροστά σου βλέπεις υπαλλήλους και ελάχιστο κόσμο στο κατάστημα [συγκεκριμένα ήταν 4 άτομα που συζητούσαν μεταξύ τους].
Κάπου εδώ γεννιούνται εύλογα ερωτήματα:
Τι ρόλο έχουν πλέον τα καταστήματα;
Γιατί ο πελάτης αντιμετωπίζεται σαν βάρος;
Γιατί η εξυπηρέτηση μετατρέπεται σε “υπηρεσία επί πληρωμή”;
Φυσικά, όταν χαρακτήρισα ως μπουρ@@@o την τράπεζα, η συγκεκριμένη υπάλληλος [λες και αναφέρθηκα στην ίδια] άρχισε να υψώνει τη φωνή της λέγοντας ότι πήγα εκεί για να βρίσω.
Εφυγα απαντώντας της χαμογελώντας της "καλά, λέγε ότι θέλεις".
Αυτή είναι συνολική εικόνα. Είναι μια πραγματικότητα όπου οι τράπεζες απομακρύνονται από τον άνθρωπο, ενώ ταυτόχρονα έχουν πουλήσει τα δάνεια χωρίς να ενημερώσουν κανέναν, αυξάνουν χρεώσεις και μειώνουν την ουσιαστική παρουσία τους.
Και στο τέλος, μένει μια πικρή διαπίστωση:
Δεν εξυπηρετείσαι — απλώς διεκπεραιώνεσαι.
Αν αυτή είναι η “νέα κανονικότητα”, τότε μάλλον κάτι έχει χαθεί στην πορεία.
ΥΓ: Φυσικά όλο αυτό δεν χαρακτηρίζει όλους τους υπαλλήλους, αλλά την συγκεκριμένη, η οποία - όπως είπε - βρίσκεται και σε "υψηλή" θέση
