Η πρόσφατη «άτακτη υποχώρηση» της Εθνικής Τράπεζας, η οποία έσπευσε να καταργήσει τη μηνιαία χρέωση των 0,80 ευρώ στον περιβόητο «Λογαρι...
Ας μην γελιόμαστε.
Ήταν μια πράξη καθαρού πανικού απέναντι στην καθολική κοινωνική κατακραυγή. Δεν πρόκειται για μια απλή «εμπορική διόρθωση», όπως θα ήθελαν τα στελέχη του marketing να πιστέψουμε, αλλά για μια τρανταχτή απόδειξη της αυθαιρεσίας με την οποία το εγχώριο τραπεζικό σύστημα αντιμετωπίζει τους Έλληνες πολίτες.
Η μεθοδολογία των τραπεζών το τελευταίο διάστημα θυμίζει περισσότερο εκβιασμό παρά παροχή υπηρεσιών, καθώς λογαριασμοί ταμιευτηρίου μετατράπηκαν εν κρυπτώ σε «νέα πακέτα» και οι πελάτες βρέθηκαν να πληρώνουν μηνιαίο χαράτσι χωρίς να έχουν ζητήσει ή να χρειάζονται καμία επιπλέον υπηρεσία.
Ενώ οι τράπεζες μείωσαν τα καταστήματα και το προσωπικό τους, μετακυλίοντας όλο το κόστος εργασίας στον ίδιο τον πελάτη μέσω του e-banking, απαιτούν ταυτόχρονα να πληρώνονται και για το γεγονός ότι απλώς υπάρχουν.
Σε μια περίοδο που η ελληνική κοινωνία γονατίζει από την ακρίβεια, τον πληθωρισμό και την αφαίμαξη των εισοδημάτων, τα ιδρύματα αυτά θεώρησαν λογικό να βάλουν «χέρι» ακόμα και στα τελευταία ψίχουλα των καταθέσεων των μικρομεσαίων.
Οι τράπεζες υποτίμησαν προκλητικά τη νοημοσύνη των πολιτών.
Η οργή που ξέσπασε δεν αφορούσε το απόλυτο νούμερο των 0,80 ευρώ, αλλά το σύμβολο μιας ασταμάτητης απληστίας. Οι πολίτες αντέδρασαν γιατί κουράστηκαν να βλέπουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα –που διασώθηκαν επανειλημμένα με τα λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων– να παρουσιάζουν σήμερα κέρδη δισεκατομμυρίων, την ίδια ώρα που κρατούν τα επιτόκια καταθέσεων σχεδόν στο μηδέν, διατηρούν στα ύψη τα επιτόκια των δανείων και χρεώνουν προμήθεια ακόμα και για την πιο απλή, αυτονόητη ηλεκτρονική κίνηση.
Η όψιμη ανακοίνωση της τράπεζας, που τώρα «καλεί» τους πελάτες να επιλέξουν τύπο λογαριασμού, είναι μια θλιβερή προσπάθεια να μαζευτεί η ζημιά της δημόσιας εικόνας της. Υποχώρησαν, όχι επειδή συγκινήθηκαν, αλλά επειδή φοβήθηκαν το μαζικό «κλείσιμο» λογαριασμών και τη μεταφορά κεφαλαίων.
Αυτή η μικρή, αλλά σημαντική νίκη δείχνει κάτι βαθύτερο: η δημόσια πίεση έχει ακόμα δύναμη.
Όταν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι δημόσιες παρεμβάσεις και η συλλογική άρνηση των πολιτών να γίνουν «πρόβατα προς σφαγή» συντονίζονται, το αποτέλεσμα είναι ορατό. Το μήνυμα εστάλη και πρέπει να ληφθεί από όλο το τραπεζικό σύστημα. Οι πολίτες δεν είναι αιχμάλωτοι των συστημικών τραπεζών.
Η κοινωνική ανοχή στην αισχροκέρδεια έχει στερέψει προ πολλού, και το «κίνημα των 80 λεπτών» απέδειξε ότι, όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, η αντίδραση μπορεί να τσακίσει ακόμα και τα πιο αλαζονικά οικονομικά μπλοκ.
