Ο «δαίμονας» χτυπά ανελέητα τη νεολαία μας… Ποιο «αόρατο χέρι» έσπρωξε στο κενό δύο κορίτσια μόλις 17 ετών; Έπεσαν… και μαζί τους χάθη...
Ποιο «αόρατο χέρι» έσπρωξε στο κενό δύο κορίτσια μόλις 17 ετών;
Έπεσαν… και μαζί τους χάθηκε, για άλλη μια φορά, ένα κομμάτι της ανθρωπιάς μας.
Πώς γίνεται παιδικές ψυχές να βλέπουν τον θάνατο ως λύση, ως διέξοδο, αντί για τη ζωή;
Πώς είναι δυνατόν οι Πανελλήνιες Εξετάσεις να μετατρέπονται σε εφιάλτη και όχι σε έναν σταθμό ζωής;
Πώς γίνεται παιδιά που θα έπρεπε να γελούν, να ονειρεύονται και να απολαμβάνουν τη ζωή, να λυγίζουν και τελικά να φεύγουν τόσο νωρίς;
Κι όμως… γίνεται.
Βλέπω καθημερινά μια κοινωνία και ένα σύστημα που λειτουργούν ως μοχλός αδυσώπητης πίεσης.
Μια καθημερινότητα γεμάτη σύγχυση, ανασφάλεια και μοναξιά, που μετατρέπεται σε «κρεατομηχανή» για τις ψυχές των εφήβων μας.
Πόσες σιωπηλές κραυγές δεν ακούσαμε ποτέ;
Πόσα παιδιά έκρυψαν τον φόβο, την απόγνωση και την απελπισία πίσω από ένα χαμόγελο;
Δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο για «ατομική ευθύνη» και να κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας σε ό,τι πληγώνει τα παιδιά μας.
Η σύγκριση, η συνεχής πίεση, το ατελείωτο «πρέπει» δεν αφήνουν τα παιδιά να είναι ο εαυτός τους. Τα κάνουν να φοβούνται.
Η διαφορετικότητα γίνεται στόχος.
Η ευαισθησία βαφτίζεται αδυναμία.
Για πόσο ακόμη θα μένουμε θεατές στην τραγικότητα;
Έχουμε γίνει κριτές επί παντός επιστητού, ξεχνώντας πρώτα να κοιτάξουμε τον ίδιο μας τον εαυτό στον καθρέφτη.
Πιστεύω βαθιά πως χρειάζεται να επανεξετάσουμε το εκπαιδευτικό σύστημα, τις κοινωνικές δομές, αλλά και τον τρόπο που μεγαλώνουμε και αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας.
Όταν χάνεται μια αθώα παιδική ψυχή, δεν φταίει «η κακιά η ώρα».
Φταίει μια κοινωνία που δεν μπόρεσε να διακρίνει τον πόνο, να ακούσει τη σιωπή και να σώσει ένα παιδί πριν από την πτώση.
Και πώς να το κάνει, όταν η ίδια παρακμάζει;
Μια κοινωνία που καθημερινά δολοφονεί τα παιδιά της μέσα από την πίεση, την απόρριψη, τη σκληρότητα και την έλλειψη ουσιαστικής αγάπης.
Ως άνθρωπος και ως Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Μέλισσας, δεν μπορώ να σιωπήσω μπροστά σε αυτή τη συλλογική πληγή.
Χρειαζόμαστε περισσότερη αγάπη και λιγότερη κριτική.
Περισσότερη αποδοχή και λιγότερη απόρριψη.
Περισσότερη ανθρωπιά.
Γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθανθεί μόνο του μέσα σε αυτόν τον κόσμο.
Αλεξάνδρα Λυκοκανέλλου
Πρόεδρος Τοπικής Κοινότητας Μέλισσας
