Διάβαζα με προσοχή το δελτίο Τύπου του δημάρχου Πύργου Στάθη Καννή με τίτλο "Τα ανοιχτά λεωφορεία της κρουαζιέρας και τα ψέματα της...
Κάποιοι δεν εννοούν να καταλάβουν ότι υπάρχουν στιγμές στην τοπική πολιτική που η συζήτηση παύει να αφορά το πρόβλημα και αρχίζει να αφορά αποκλειστικά το ποιος θα φορτώσει σε ποιον την ευθύνη. Και εκεί, όλοι ξαφνικά γίνονται ειδικοί στην αποποίηση, στην ερμηνεία των διαδικασιών, στις “παραλείψεις των άλλων” και στα βολικά άλλοθι.
Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: κανείς δεν φταίει και όλοι έχουν ένα επιχείρημα.
Η πραγματικότητα όμως δεν ενδιαφέρεται για τα επιχειρήματα. Ενδιαφέρεται για τα αποτελέσματα. Και όταν τα αποτελέσματα είναι αρνητικά, η κοινωνία δεν πληρώνει τις ανακοινώσεις — πληρώνει τις καθυστερήσεις, τις ασυνεννοησίες και τις πολιτικές ισορροπίες που υπηρετούν πρώτα την επιβίωση και μετά το κοινό συμφέρον.
Η πιο εύκολη συνήθεια είναι η γνωστή: όταν μια απόφαση δεν αρέσει, γίνεται “λάθος διαδικασία”. Όταν μια πρωτοβουλία δεν εξυπηρετεί, γίνεται “βιαστική”. Όταν κάτι προχωρά, γίνεται “ελλιπώς προετοιμασμένο”. Και όταν κάτι αποτυγχάνει, πάντα υπάρχει κάποιος άλλος που το ξεκίνησε ή δεν το ολοκλήρωσε σωστά. Η ευθύνη διασπάται τεχνητά μέχρι να χαθεί μέσα σε ένα νέφος πολιτικής ασάφειας.
Σε αυτό το περιβάλλον, η συναίνεση δεν είναι στόχος, είναι απειλή. Γιατί η συναίνεση απαιτεί καθαρές θέσεις, όχι τακτικισμούς. Απαιτεί να ειπωθεί ένα “ναι” ή ένα “όχι” που δε θα μπορεί να ανακληθεί την επόμενη ημέρα ανάλογα με το ακροατήριο. Και αυτό, για πολλούς, είναι πολιτικά επικίνδυνο.
Έτσι γεννιέται το γνώριμο μοτίβο: δημόσιες τοποθετήσεις με ένταση, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες επιφυλάξεις· ψήφοι χωρίς ευθύνη· στάσεις που αφήνουν χώρο για μελλοντική αναδίπλωση. Το “παρών” γίνεται εργαλείο πολιτικής επιβίωσης, όχι θεσμικής ευθύνης. Και η αναβολή μετατρέπεται σε στρατηγική.
Όμως η κοινωνία δεν διοικείται με αναβολές. Ούτε με ρητορικές αντιπαραθέσεις που εξαντλούνται στον επόμενο κύκλο ανακοινώσεων. Διοικείται με αποφάσεις — και οι αποφάσεις έχουν κόστος, το οποίο κάποια στιγμή πρέπει να αναληφθεί, όχι να μεταφερθεί διαρκώς σε κάποιον άλλον, όπως για ακόμη μία φορά κάνει η δημοτική αρχή - που προφανώς δεν έχει καταλάβει ότι αυτή διοικεί. Αν έχει ποτέ της καταλάβει τι διοικεί.
Η μετακύλιση ευθυνών δεν είναι απλώς πολιτική τακτική. Είναι σύμπτωμα. Δείχνει ένα σύστημα όπου η συλλογική ευθύνη έχει αντικατασταθεί από ατομική άμυνα, και η ουσία από την επικοινωνιακή διαχείριση. Όσο αυτό συνεχίζεται, τα προβλήματα δεν λύνονταιμ απλώς ανακυκλώνονται με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.
Και στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι ποιος είχε “δίκιο” στον μικροπολιτικό καβγά. Είναι μια πόλη ή ένας δήμος που χάνει χρόνο, ευκαιρίες και δυναμική, εγκλωβισμένος σε έναν ατέρμονο κύκλο αλληλοκατηγοριών.
Η ευθύνη δεν εξαφανίζεται επειδή όλοι δείχνουν κάποιον άλλον. Απλώς συσσωρεύεται. Και κάποια στιγμή επιστρέφει — όχι ως πολιτική αντιπαράθεση, αλλά ως πραγματικότητα που δεν διορθώνεται με ανακοινώσεις.
