Η εικόνα που προκύπτει από τα στοιχεία της ΕΣΕΕ δεν είναι απλώς ανησυχητική - είναι καταδικαστική για το αναπτυξιακό αφήγημα της Περιφέ...
Για χρόνια, η γαλάζια Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας του Νεκτάριου Φαρμάκη επενδύει σε επικοινωνιακές διακηρύξεις περί «ανάπτυξης», «καινοτομίας» και «ενίσχυσης της τοπικής οικονομίας». Στην πράξη, όμως, η αγορά καταρρέει από μέσα: μικρές επιχειρήσεις κλείνουν ή υπολειτουργούν, η κατανάλωση συρρικνώνεται και η πραγματική οικονομία μετατρέπεται σε πεδίο επιβίωσης και όχι ανάπτυξης.
Η πτώση δεν είναι απλώς αριθμός: είναι άδεια ταμεία, χρέη, λουκέτα.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο δεν είναι καν η πτώση του τζίρου, αλλά η κοινωνική της ανισότητα: οι μεγάλες επιχειρήσεις αντέχουν, οι μικρομεσαίοι συνθλίβονται. Αυτό σημαίνει ότι το οικονομικό μοντέλο που διαμορφώνεται δεν είναι απλώς εύθραυστο, αλλά είναι βαθιά άδικο και συγκεντρωτικό. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Περιφέρεια μοιάζει περισσότερο με θεατή παρά με ρυθμιστή.
Την ίδια στιγμή, η επίκληση εξωτερικών παραγόντων – πληθωρισμός, γεωπολιτικές εντάσεις, ενεργειακό κόστος – λειτουργεί ως εύκολη δικαιολογία. Ναι, υπάρχουν διεθνείς πιέσεις. Όμως το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: τι έκανε η περιφερειακή διοίκηση για να θωρακίσει την τοπική αγορά; Ποιες στοχευμένες πολιτικές εφαρμόστηκαν για τη ρευστότητα, για τις μικρές επιχειρήσεις, για την πραγματική παραγωγική βάση;
Η απάντηση είναι σιωπή που μεταφράζεται σε στασιμότητα.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η κρίση δεν δείχνει να είναι παροδική. Αντίθετα, παγιώνεται. Η μείωση του πραγματικού τζίρου, η αύξηση των ακάλυπτων επιταγών και η ασφυξία ρευστότητας συνθέτουν ένα τοπίο όπου η αγορά δεν «επιβραδύνει» απλώς· υποχωρεί δομικά.
Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ΕΣΕΕ προειδοποιεί για το αυτονόητο: χωρίς άμεσες παρεμβάσεις, φορολογικές ελαφρύνσεις και ρυθμίσεις οφειλών, η κατάρρευση των μικρών επιχειρήσεων θα επιταχυνθεί.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η Δυτική Ελλάδα αντιμετωπίζει κρίση. Το ερώτημα είναι γιατί, παρά τα επαναλαμβανόμενα δεδομένα, εξακολουθεί να μην υπάρχει σχέδιο ανάκαμψης.
Γιατί όταν μια Περιφέρεια βρίσκεται σταθερά στην τελευταία θέση, αυτό δεν είναι πλέον οικονομικό φαινόμενο. Είναι πολιτική ευθύνη.
