Διάβασα πριν λίγο το εξαιρετικά εύστοχο άρθρο του Νίκου Παρίκου για το efhmeris.gr, που αφορά την κατάσταση των ελληνικών πόλεων και, παρό...
Διάβασα πριν λίγο το εξαιρετικά εύστοχο άρθρο του Νίκου Παρίκου για το efhmeris.gr, που αφορά την κατάσταση των ελληνικών πόλεων και, παρότι αναφέρεται κυρίως στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και το Ηράκλειο, δύσκολα μπορεί κάποιος στην Ηλεία να μη νιώσει ότι διαβάζει μια περιγραφή της δικής του καθημερινότητας.
Γιατί μπορεί η Ηλεία να μην έχει τη συμφόρηση της πρωτεύουσας ή τα εκατομμύρια κατοίκων των μεγάλων αστικών κέντρων, όμως βιώνει την ίδια ακριβώς παθογένεια: έλλειψη σχεδιασμού, διοίκηση βιτρίνας και μια διαρκή υποβάθμιση της ποιότητας ζωής.
Οι πόλεις της Ηλείας μοιάζουν εγκλωβισμένες σε μια μόνιμη στασιμότητα. Πεζοδρόμια κατεστραμμένα ή κατειλημμένα, δημόσιοι χώροι εγκαταλελειμμένοι, κυκλοφοριακό χάος χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις, ελάχιστο πράσινο, προβληματική καθαριότητα και έργα που συχνά εξαντλούνται σε επικοινωνιακές παρεμβάσεις χωρίς μακροπρόθεσμο όφελος.
Κι όμως, κάθε χρόνο οι πολίτες πληρώνουν περισσότερα.
Τέλη, επιβαρύνσεις, χρεώσεις και λογαριασμούς σε μια εποχή που η οικονομική πίεση στα νοικοκυριά γίνεται ολοένα πιο ασφυκτική.
Το ερώτημα όμως παραμένει το ίδιο: τι επιστρέφει πραγματικά στον δημότη;
Γιατί ο πολίτης στην Ηλεία αισθάνεται ότι πληρώνει για πόλεις που δεν βελτιώνονται. Για μια καθημερινότητα που κουράζει αντί να διευκολύνει. Για μια Τοπική Αυτοδιοίκηση που συχνά μοιάζει περισσότερο με μηχανισμό διαχείρισης εικόνας παρά με δύναμη ουσιαστικής αλλαγής.
Η μεγαλύτερη παγίδα είναι ότι έχουμε συνηθίσει την υποβάθμιση. Συνηθίσαμε τις λακκούβες, τα άναρχα τραπεζοκαθίσματα, την έλλειψη ελεύθερων χώρων, την απουσία σύγχρονων υποδομών, την προχειρότητα. Συνηθίσαμε να θεωρούμε «φυσιολογικό» αυτό που σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις θα προκαλούσε πολιτική θύελλα.
Και το χειρότερο;
Η συζήτηση εξαντλείται σχεδόν πάντα στην επικοινωνία.
Μακέτες, φωτογραφίες, φωτισμοί, ανακοινώσεις, “έξυπνες” εφαρμογές και δημόσιες σχέσεις. Την ίδια στιγμή όμως, ο δημόσιος χώρος μικραίνει, η καθημερινότητα δυσκολεύει και οι νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν όλο και περισσότερο τις μικρές πόλεις αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής αλλού.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό ή οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και αξιακό.
Για χρόνια, η λογική της βιτρίνας κυριάρχησε απέναντι στη λογική του ουσιαστικού σχεδιασμού. Οι πόλεις αντιμετωπίστηκαν ως πεδίο μικροπολιτικής διαχείρισης και όχι ως ζωντανοί οργανισμοί που χρειάζονται όραμα, ισορροπία και κοινωνική προοπτική.
Η Ηλεία έχει δυνατότητες. Έχει ιστορία, φυσικό πλούτο, πολιτισμό και ανθρώπους που αγαπούν τον τόπο τους.
Αυτό που λείπει είναι ένα σοβαρό μοντέλο ανάπτυξης που να υπηρετεί πραγματικά τον πολίτη και όχι μόνο την εικόνα της εξουσίας.
Γιατί στο τέλος, το ερώτημα είναι απλό:
Θέλουμε πόλεις για φωτογραφίες και δημόσιες σχέσεις ή πόλεις όπου οι άνθρωποι θα μπορούν πραγματικά να ζουν με αξιοπρέπεια;
