Η Ηλεία παρακολουθεί. Παρακολουθεί φωτογραφίες, χειραψίες, χαμόγελα, βαρύγδουπες δηλώσεις και «ιστορικές συναντήσεις». Παρακολουθεί δελ...
Παρακολουθεί δελτία Τύπου γεμάτα από «βιώσιμη ανάπτυξη», «στρατηγικές επενδύσεις», «προληπτική διπλωματία» και άλλα λόγια που ακούγονται υπέροχα μέσα σε κλιματιζόμενες αίθουσες, αλλά εξαφανίζονται κάπου ανάμεσα στις ανύπαρκτες υποδομές και στα εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού.
Τώρα η ανάπτυξη έρχεται και από το Κατάρ.
Κρατήστε μεγάλα καλάθια να την βάλετε μέσα.
Η Ηλεία άλλωστε έχει μεγάλη εμπειρία στο να ακούει για «μεγάλες προοπτικές». Από μαρίνες, επενδύσεις, τουριστικά θαύματα και διεθνείς συνεργασίες χορτάσαμε. Από έργα, όχι και τόσο.
Διαβάζεις τις ανακοινώσεις και νομίζεις πως ο νομός ετοιμάζεται να γίνει το νέο Ντουμπάι της Μεσογείου.
«Δίπολο ειρήνης και σταθερότητας», «σύγχρονες μαρίνες», «αθλητισμός και τεχνητή νοημοσύνη».
Και κάπου εκεί, ο κάτοικος της Ηλείας προσπαθεί να καταλάβει αν όλα αυτά αφορούν τον ίδιο νομό όπου ακόμα συζητάμε για βασικές υποδομές λες και βρισκόμαστε στο 1995.
Η πραγματικότητα όμως είναι πιο πεισματάρα από τις δημόσιες σχέσεις.
Ο νέος φεύγει. Ο αγρότης παλεύει μόνος. Οι δρόμοι καθυστερούν επί δεκαετίες. Τα νοσοκομεία στενάζουν. Οι υπηρεσίες υπολειτουργούν.
Αλλά εμείς συνεχίζουμε να φωτογραφιζόμαστε με αξιωματούχους από το Κατάρ συζητώντας για «διεθνή ανοικοδόμηση» και «συνέργειες αθλητισμού με τεχνητή νοημοσύνη».
Η Ηλεία δεν έχει ανάγκη από άλλες κορνίζες.
Έχει ανάγκη από αποτέλεσμα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες δεν ζουν μέσα στα δελτία Τύπου. Ζουν μέσα στην καθημερινότητα. Και η καθημερινότητα στον νομό παραμένει ίδια: εγκατάλειψη, υποσχέσεις και ατελείωτες δημόσιες σχέσεις με φόντο χαμόγελα και σημαίες.
Η ανάπτυξη λοιπόν έρχεται.
Μας το λένε χρόνια τώρα.
Μόνο που μάλλον έχει χαθεί στον δρόμο προς την Ηλεία.
Και πάμε όλοι μαζί... [τι λέει το τραγούδι μη με ρωτήσετε, ίσως έμαθε αραβικά η κ. Αυγερινοπούλου και μας κάνει τη μετάφραση]:
Και όπως έγραψε ο φίλος μου και συνάδελφος Μάκης Νοδάρος...
