Η χώρα που κάποτε γέννησε τον Όμηρο, τον Σοφοκλή και τον Αριστοτέλη, χθες αποθέωσε τον Ακύλα και πανηγυρίζει επειδή ένα τηλεοπτικό θέαμα άγ...
Η χώρα που κάποτε γέννησε τον Όμηρο, τον Σοφοκλή και τον Αριστοτέλη, χθες αποθέωσε τον Ακύλα και πανηγυρίζει επειδή ένα τηλεοπτικό θέαμα άγγιξε το 84% τηλεθέαση στη Eurovision Song Contest 2026.
Κάποτε αυτή η χώρα δίδασκε πολιτισμό στον κόσμο. Σήμερα διδάσκεται πώς να χειροκροτεί το κενό με φώτα, φίλτρα και ψηφιακά χειροκροτήματα.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι ούτε ο διαγωνισμός ούτε τα ποσοστά. Είναι τα πρότυπα που χτίζονται καθημερινά μπροστά στα μάτια των νέων ανθρώπων. Πρότυπα χωρίς βάθος, χωρίς παιδεία, χωρίς καμία ουσιαστική προσφορά.
Μια εποχή όπου η επιτυχία μετριέται σε views, followers και τηλεοπτικά λεπτά δημοσιότητας. Όπου το να προκαλείς θόρυβο θεωρείται σημαντικότερο από το να παράγεις σκέψη.
Οι νέοι μεγαλώνουν βλέποντας να επιβραβεύεται η εικόνα αντί της ουσίας. Να προβάλλονται ως «είδωλα» άνθρωποι που δεν έχουν να πουν τίποτα πέρα από μια ατάκα, μια εμφάνιση ή μια viral στιγμή.
Και την ίδια ώρα, επιστήμονες, δάσκαλοι, καλλιτέχνες με πραγματικό έργο και άνθρωποι του πνεύματος μένουν στο περιθώριο, αόρατοι σε μια κοινωνία που μοιάζει να φοβάται πλέον τη γνώση και την ποιότητα.
Το 84% τηλεθέαση δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι ένας καθρέφτης της εποχής μας. Μιας κοινωνίας που συγκινείται πιο εύκολα από ένα φανταχτερό τηλεοπτικό σόου παρά από ένα βιβλίο, μια θεατρική παράσταση ή μια ουσιαστική πολιτιστική δημιουργία.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί κυριαρχεί η προχειρότητα, γιατί η αισθητική καταρρέει, γιατί οι νέοι χάνουν τον προσανατολισμό τους. Μα όταν η μετριότητα παρουσιάζεται ως θρίαμβος και το τίποτα γίνεται πρότυπο ζωής, τότε η παρακμή δεν είναι κίνδυνος του μέλλοντος. Είναι η πραγματικότητα που ήδη ζούμε — με μουσική υπόκρουση, πολύχρωμα φώτα και τηλεθέαση 84%.
