Τις τελευταίες ώρες κάποιοι σπεύδουν να καταδικάσουν πολιτικά τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, με αφορμή τις κατηγορίες που του αποδίδονται. Ωστ...
Ο ίδιος έχει ήδη ζητήσει την άρση της ασυλίας του, επιλέγοντας να βρεθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης και να δώσει τις δικές του απαντήσεις.
Η εξέλιξη αυτή ασφαλώς δεν προδικάζει τίποτα, ούτε υπέρ ούτε κατά του.
Αποτελεί όμως μια στάση που δείχνει ότι δεν επιδιώκει να κρυφτεί πίσω από θεσμικές προστασίες.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι σε πολλές από τις δημόσιες τοποθετήσεις δεν ασκείται μόνο πολιτική κριτική, αλλά εκδηλώνεται μια εμφανής προσωπική εμπάθεια απέναντι στο πρόσωπό του. Μεταξύ άλλων, επαναλαμβάνεται ο ισχυρισμός ότι υπήρξε «ανύπαρκτος» για την Ηλεία.
Αξίζει, όμως, να αναρωτηθούμε τι ακριβώς σημαίνει παρουσία ενός πολιτικού.
Έχουμε συνηθίσει σε πολιτικούς που βρίσκονται σε κάθε πανηγύρι, σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε φωτογραφία. Για ορισμένους αυτό αποτελεί το βασικό κριτήριο αξιολόγησης. Όμως η συνεχής δημόσια εμφάνιση δεν ταυτίζεται απαραίτητα με την ουσιαστική προσφορά. Άλλωστε, πολλοί από εκείνους που πρωταγωνιστούσαν επί χρόνια στην τοπική πολιτική σκηνή έχουν μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση του νομού.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: υπήρξε ποτέ περίπτωση που φορέας, δήμαρχοι, σύλλογοι ή πολίτες απευθύνθηκαν στον Δημήτρη Αβραμόπουλο για κάποιο σημαντικό αναπτυξιακό ή τοπικό ζήτημα και εκείνος αρνήθηκε να βοηθήσει ή να παρέμβει στους αρμόδιους;
Αν υπάρχουν τέτοια περιστατικά, τότε η κριτική έχει βάση και πρέπει να συζητηθεί.
Όμως, από όσα γνωρίζουν όσοι συνεργάστηκαν μαζί του, ο Αβραμόπουλος ποτέ δεν αρνήθηκε να αξιοποιήσει τις επαφές και το πολιτικό του κύρος για να προωθήσει ζητήματα που αφορούσαν την Ηλεία.
Μπορεί να μην υπήρξε ο πολιτικός των δημοσίων σχέσεων και της καθημερινής προβολής, αλλά αυτό δεν σημαίνει απουσία.
Το είχαμε γράψει και παλαιότερα: ο Δημήτρης Αβραμόπουλος δεν υπήρξε ποτέ πολιτικός του πανηγυριού και της φωτογραφίας. Η πορεία του στην ελληνική και διεθνή πολιτική σκηνή, οι θέσεις ευθύνης που κατέλαβε και η αναγνώριση που έτυχε στο εξωτερικό αποτυπώνουν μια διαφορετική πολιτική διαδρομή, βασισμένη περισσότερο στη θεσμική παρουσία παρά στην επικοινωνιακή διαχείριση.
Η πολιτική κριτική είναι θεμιτή και αναγκαία. Όμως η κριτική οφείλει να στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα και όχι σε προσωπικές αντιπάθειες. Και μέχρι να αποφανθεί η Δικαιοσύνη για όσα του αποδίδονται, η δημόσια συζήτηση θα πρέπει να διεξάγεται με νηφαλιότητα, σεβασμό στους θεσμούς και χωρίς προειλημμένες καταδίκες.
