Κάτι έγινε σήμερα που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Τουλάχιστον όχι από εμάς, που αρνούμαστε να καταπιούμε αμάσητο το παραμύθι της ...
Η δημόσια παρέμβαση του προέδρου της Αντικαρκινικής Εταιρείας Ηλείας, Παναγιώτη Θανόπουλου, [διαβάστε εδώ...], δεν ήταν απλώς μια επιστολή. Ήταν ένας καθρέφτης που ξεγύμνωσε την πολιτική ανεπάρκεια και την έλλειψη στοιχειώδους ενσυναίσθησης.
Μια λιτή, αλλά γεμάτη οργή και απογοήτευση κραυγή, που εκφράζει εκατοντάδες οικογένειες στον νομό.
Το real estate των υποσχέσεων και η απουσία του ανθρώπου.
Κατά τη διάρκεια των συναντήσεων με το κυβερνητικό κλιμάκιο που επισκέφθηκε την Ηλεία, ακούσαμε για «αναπτυξιακές προοπτικές». Διαβάσαμε μεγαλόστομα δελτία τύπου και, φυσικά, χορτάσαμε από το γνωστό, εμετικό σόου: πολιτικοί κάθε βαθμίδας έτρεχαν να προλάβουν το καλύτερο πλάνο, να βγάλουν φωτογραφίες και να τις μοστράρουν στα social media, εξαργυρώνοντας την παρουσία τους σε ψηφιακά likes.
Όμως, πίσω από τα λαμπερά φλας και τα χαμόγελα της κάμερας, κρύβεται μια μαύρη τρύπα.
Πώς είναι δυνατόν να συζητάτε ώρες ολόκληρες για ανάπτυξη και να μην βρέθηκε ούτε ένα λεπτό, ούτε λίγα δευτερόλεπτα, για να τεθεί το ζήτημα μιας μικρής Μονάδας Ημερήσιας Νοσηλείας για τη χορήγηση χημειοθεραπειών;
Δεν ζήτησε κανείς φαραωνικά έργα εκατομμυρίων.
Δεν ζήτησε κανείς να υποκαταστήσει τους επιστήμονες και τους γιατρούς.
Το αίτημα είναι σοκαριστικά απλό και ρεαλιστικό: πέντε καρέκλες χημειοθεραπείας, δύο ημέρες την εβδομάδα.
Ανάπτυξη με «πέντε καρέκλες» αξιοπρέπειας
Για τους πολιτικάντηδες του τόπου, πέντε καρέκλες ίσως είναι πολύ μικρό μέγεθος για να χωρέσει στα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους. Για έναν καρκινοπαθή, όμως, αυτές οι πέντε καρέκλες είναι η διαφορά ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και τον απόλυτο Γολγοθά. Είναι η απαλλαγή από τα εξαντλητικά, απάνθρωπα ταξίδια προς την Πάτρα, τη στιγμή που δίνει τη δυσκολότερη μάχη της ζωής του.
Ανάπτυξη χωρίς φροντίδα για τον άνθρωπο είναι μια λέξη αδειανή, ένα πουκάμισο αδειανό.
Οι καρκινοπαθείς της Ηλείας δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση. Ζητούν το αυτονόητο: να μην αναγκάζονται να ταξιδεύουν εξαντλημένοι εκατοντάδες χιλιόμετρα για μια θεραπεία που θα έπρεπε να παρέχεται δίπλα στο σπίτι τους.
Το πραγματικό ερώτημα
Το πρόβλημα δεν είναι γιατί διαμαρτύρεται ο πρόεδρος της Αντικαρκινικής Εταιρείας. Το πραγματικό, ξεκάθαρο ερώτημα είναι γιατί χρειάστηκε να βγει να διαμαρτυρηθεί. Γιατί κανείς από τους θεσμικούς, τους βουλευτές, τους παραγοντίσκους της περιοχής δεν ένιωσε την ανάγκη να πάρει αυτό το χαρτί και να το χτυπήσει στο τραπέζι του κυβερνητικού κλιμακίου; Ήταν απασχολημένοι με το να βρουν το καλό τους προφίλ για το Instagram.
Η παράλειψη αυτή δεν είναι απλό λάθος.
Είναι πολιτική αναλγησία.
Δείχνει ότι οι πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας βρίσκονται σταθερά στα αζήτητα, κάτω από το χαλί της επικοινωνίας.
Μαζέψτε τα κινητά σας, σβήστε τα φίλτρα και σοβαρευτείτε.
Η υγεία των πολιτών της Ηλείας δεν είναι φόντο για τις προεκλογικές ή εσωκομματικές σας καμπάνιες. Δώστε λύση τώρα.
