Τα έγγραφα που δημοσιεύουμε σήμερα, τα οποία μας παραχώρησε το Σωματείο Παραπληγικών, αποκαλύπτουν με σαφήνεια ποιες είναι οι προβλεπόμ...
Το ερώτημα, όμως, είναι απλό: ποιος τις ελέγχει και ποιος φροντίζει να τηρούνται;
Μόλις πριν από λίγες ημέρες, ο πρόεδρος του Σωματείου Παραπληγικών, μιλώντας στη ραδιοφωνική εκπομπή «Ενδείξεις – Αποδείξεις», [ακούστε εδώ...] περιέγραψε μια εικόνα που μόνο ντροπή μπορεί να προκαλέσει. Μηχανήματα που παρουσιάζουν προβλήματα, υποδομές που σε αρκετές περιπτώσεις μοιάζουν να έχουν αφεθεί στην τύχη τους.
Και όλα αυτά όταν μιλάμε για ανθρώπους που δεν ζητούν χάρη, ούτε ειδική μεταχείριση. Ζητούν το αυτονόητο: να μπορούν να φτάσουν στη θάλασσα με ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Να απολαμβάνουν ένα δικαίωμα που για τους περισσότερους θεωρείται δεδομένο.
Κάθε καλοκαίρι ακούμε τις ίδιες εξαγγελίες περί προσβασιμότητας, κοινωνικής ευαισθησίας και ίσων ευκαιριών. Κάθε καλοκαίρι φωτογραφίες, δηλώσεις και δελτία Τύπου. Όταν όμως οι κάμερες σβήνουν, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους βρίσκονται αντιμέτωποι με χαλασμένους μηχανισμούς, ελλιπή συντήρηση και μια κρατική αδιαφορία που μετατρέπει τα δικαιώματα σε κενό γράμμα.
Τα έγγραφα που δημοσιεύουμε δεν είναι απλώς τεχνικές προδιαγραφές. Είναι η απόδειξη ότι υπάρχουν κανόνες. Και όταν υπάρχουν κανόνες που δεν τηρούνται, υπάρχουν και ευθύνες.
Η πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία στη θάλασσα δεν είναι έργο βιτρίνας. Είναι ζήτημα σεβασμού, ισότητας και πολιτισμού. Και ο πολιτισμός μιας κοινωνίας κρίνεται από το πώς αντιμετωπίζει τους πιο ευάλωτους πολίτες της, όχι από τα συνθήματα που επαναλαμβάνει.
Και τώρα τίθεται το αμείλικτο ερώτημα: τι έχουν να πουν οι δήμαρχοι που πριν από λίγο καιρό έσπευδαν να πανηγυρίσουν για την εγκατάσταση των μηχανημάτων προσβασιμότητας στις παραλίες των περιοχών τους; Εκείνες τις ημέρες των εγκαινίων και των φωτογραφιών, οι δηλώσεις περί «κοινωνικής ευαισθησίας» και «ισότιμης πρόσβασης» περίσσευαν.
Σήμερα, όμως, που η καθημερινότητα αποκαλύπτει δυσλειτουργίες, ελλείψεις συντήρησης και εγκαταστάσεις που σε αρκετές περιπτώσεις δεν ανταποκρίνονται ούτε στα στοιχειώδη, ποια είναι η απάντηση;
Ποια άμεσα μέτρα σκοπεύουν να λάβουν;
Ή μήπως όλη αυτή η υπόθεση εξαντλείται –όπως συχνά συμβαίνει– σε ένα επικοινωνιακό «φρου-φρου κι αρώματα», για τις κάμερες και τις φωτογραφίες των εγκαινίων;
Γιατί η προσβασιμότητα δεν κρίνεται την ημέρα της τοποθέτησης ενός μηχανήματος, αλλά κάθε μέρα που ένας άνθρωπος με αναπηρία προσπαθεί να το χρησιμοποιήσει στην πράξη.
