Στην πολιτική, η επικοινωνία δεν είναι απλώς ένα συνοδευτικό εργαλείο ή ένα περιτύλιγμα, είναι μέρος της ίδιας της πολιτικής πράξης. Ένα ...
Στην πολιτική, η επικοινωνία δεν είναι απλώς ένα συνοδευτικό εργαλείο ή ένα περιτύλιγμα, είναι μέρος της ίδιας της πολιτικής πράξης. Ένα πολιτικό πρόσωπο κρίνεται, αναμφίβολα, από τις θέσεις και τις αποφάσεις του. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο τις παρουσιάζει, τις εξηγεί και τις υπερασπίζεται είναι αυτός που καθορίζει την τελική εικόνα στην κοινωνία.
Το Κόστος της Ασυνέπειας και το Επικοινωνιακό Χάος
Όταν η επικοινωνιακή στρατηγική είναι ασύνδετη, αντιφατική ή αλλάζει συνεχώς κατεύθυνση, δημιουργείται η χειρότερη δυνατή εντύπωση: ότι δεν υπάρχει σχέδιο. Ακόμη κι αν στο παρασκήνιο γίνεται δουλειά ή υπάρχουν συγκεκριμένες θέσεις, η έλλειψη καθαρής γραμμής τις ακυρώνει. Στην πολιτική, η συνέπεια του μηνύματος είναι εξίσου σημαντική με το ίδιο το μήνυμα.
Τι συγχωρούν οι πολίτες: Ένα ανθρώπινο λάθος ή μια άστοχη δήλωση της στιγμής.
Τι ΔΕΝ συγχωρούν ποτέ: Τη διαρκή σύγχυση, τις αντιφάσεις και την αίσθηση ότι κανείς στην ηγεσία δεν ξέρει πού πάει το καράβι.
Εδώ ακριβώς ταιριάζει η φράση «έχουν χάσει τα αβγά και τα πασχάλια». Είναι η στιγμή που η επικοινωνία κινείται χωρίς πυξίδα, με σπασμωδικές αντιδράσεις της τελευταίας στιγμής και με την πλήρη απουσία ενός σαφούς αφηγήματος που να εμπνέει σταθερότητα.
Από την Πολιτική Ανεπάρκεια στο Δημόσιο «Ρεντίκολο»
Το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο βαθύ όταν η ασυνέπειά μετατρέπεται σε άγνοια. Όταν ένα πολιτικό πρόσωπο βγαίνει στην τηλεόραση ή στο ραδιόφωνο χωρίς να γνωρίζει άριστα το θέμα για το οποίο καλείται να μιλήσει, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: ειρωνικά σχόλια, χλευασμός και γέλια από τους πολίτες.
Πρόκειται για μια πραγματική πολιτική κατάντια.
Αντί το πολιτικό πρόσωπο να «πουλήσει» τη στάση, το κύρος και τις γνώσεις του, γίνεται κοινώς ρεζίλι.
Το πιο οξύμωρο; Τα υποτιθέμενα «γραφεία Τύπου» που διατηρούν αυτοί οι πολιτικοί, αντί να τους προστατεύσουν, τους σπρώχνουν στην αρένα ανενημέρωτους, εξωθώντας τους σε ακόμα μεγαλύτερη γελοιοποίηση. Κι αυτό γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να παίρνουν τα χρήματα που έχουν συμφωνήσει, χωρίς να έχουν καμία απολύτως γνώση περί πολιτικής επικοινωνίας.
Από την άλλη, αν δεν υπήρχε αυτή η τραγική παρουσία των πολιτικών στα τηλεοπτικά πάνελ και τις ραδιοφωνικές εκπομπές, πώς αλλιώς θα τροφοδοτούνταν οι σατιρικές εκπομπές και τα viral βίντεο που κατακλύζουν το διαδίκτυο;
Η πολιτική τους ανεπάρκεια είναι η πρώτη ύλη της σάτιρας.
Το Παγκόσμιο Υπόδειγμα: Το «Θαύμα» του Μπαράκ Ομπάμα
Στον αντίποδα αυτής της ερασιτεχνικής διαχείρισης βρίσκεται ο μόνος πολιτικός που εκμεταλλεύτηκε τη δύναμη της επικοινωνίας με απόλυτα θετικό και επαγγελματικό τρόπο σε παγκόσμιο επίπεδο: ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα.
Ο Ομπάμα ξεκίνησε να μιλάει σε υπόγεια και μικρές συγκεντρώσεις των 10-15 ατόμων και μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να γίνει ο πλανητάρχης. Στα βιβλία του εξηγεί με ακρίβεια πώς πέτυχε αυτό το επικοινωνιακό και πολιτικό «θαύμα» απέναντι σε μια συντηρητική και πουριτανική Αμερική, η οποία σε μεγάλο ποσοστό διατηρούσε (και διατηρεί) βαθιές φυλετικές προκαταλήψεις.
Δεν το πέτυχε με φτηνά τρικ, αλλά με ένα πανίσχυρο, συνεκτικό αφήγημα που ενέπνευσε ελπίδα.
Συμπέρασμα
Σε τελική ανάλυση, η πολιτική επικοινωνία δεν είναι «λόγια του αέρα» ούτε τηλεοπτικά παράθυρα για τις εντυπώσεις. Είναι η τέχνη του να κάνεις τον πολίτη να καταλάβει ποιος είσαι, τι θέλεις να πετύχεις και –κυρίως– γιατί πρέπει να σε εμπιστευτεί. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, είναι καταδικασμένος να γίνει ο επόμενος πρωταγωνιστής σε σατιρικό βίντεο.
