Κάποτε, στα χρόνια της τηλεόρασης, λίγο πριν ανάψουν τα φώτα του στούντιο και ξεκινήσει άλλη μια εκπομπή, ο Κώστας Βαρούξης με πλησίασε ...
Κάποτε, στα χρόνια της τηλεόρασης, λίγο πριν ανάψουν τα φώτα του στούντιο και ξεκινήσει άλλη μια εκπομπή, ο Κώστας Βαρούξης με πλησίασε χαμογελώντας. «Όταν βλέπω το σαρδόνιο χαμόγελό σου», μου είπε, «βάζω ένα ποτό, κάθομαι στην πολυθρόνα και περιμένω να δω ποιον έβαλες απόψε στο στόχαστρο».
Η φράση έμεινε στη μνήμη μου.
Όχι γιατί περιείχε κάποια ιδιαίτερη σοφία, αλλά γιατί περιέγραφε με ακρίβεια μια εποχή.
Μια εποχή όπου οι συγκρούσεις ήταν καθαρές, οι θέσεις διακριτές και οι πρωταγωνιστές γνώριζαν γιατί βρίσκονταν απέναντι ο ένας στον άλλον.
Σήμερα, χρόνια μετά, παρακολουθώ να εκτυλίσσεται ένα διαφορετικό έργο. Όχι από δηλωμένους αντιπάλους. Αυτούς τους αναγνωρίζεις εύκολα. Ούτε από ανθρώπους που δεν έκρυψαν τις διαφωνίες τους. Αλλά από πρόσωπα που μέχρι χθες εμφανίζονταν ως συνοδοιπόροι, φίλοι, συνομιλητές.
Και τότε θυμάσαι ότι η πολιτική δεν είναι χώρος συναισθημάτων.
Είναι χώρος συσχετισμών.
Οι φιλίες συχνά διαρκούν όσο διαρκεί και η σύμπτωση των συμφερόντων. Όταν οι δρόμοι χωρίζουν, πέφτουν και οι μάσκες. Και μαζί τους καταρρέουν οι ψευδαισθήσεις.
Δεν με εκπλήσσει πλέον τίποτα. Ούτε οι υπαινιγμοί, ούτε οι ψίθυροι, ούτε οι πρόθυμοι διακινητές μισών αληθειών. Όλα αυτά είναι παλιά υλικά, φθαρμένα από τη χρήση τους. Έχουν παιχτεί πολλές φορές στην ίδια σκηνή, με διαφορετικούς ηθοποιούς αλλά με το ίδιο σενάριο.
Γι' αυτό και σήμερα χαμογελώ.
Ίσως το ίδιο σαρδόνια όπως τότε.
Όχι από αλαζονεία.
Ούτε από διάθεση εκδίκησης.
Αλλά από εκείνη τη γαλήνια βεβαιότητα που αποκτά κανείς όταν έχει δει το έργο να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Όταν γνωρίζει ότι ο χρόνος είναι ο πιο αυστηρός κριτής και ότι η αλήθεια, όσο κι αν πολεμηθεί, έχει την παράξενη συνήθεια να επιστρέφει.
Κάποιοι σήμερα κοροϊδεύουν.
Κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να παραποιήσουν γεγονότα, να κατασκευάσουν εντυπώσεις ή να κρύψουν προθέσεις πίσω από εύκολα λόγια.
Τους παρακολουθώ με ενδιαφέρον.
Και με ένα σαρδόνιο χαμόγελο.
Γιατί, καμιά φορά, το πιο ηχηρό σχόλιο δεν είναι η απάντηση. Είναι η αναμονή. Και η στιγμή που η πραγματικότητα αποφασίζει να μιλήσει μόνη της.
