Το ελληνικό καλοκαίρι δεν είναι απλώς μια σελίδα στο ημερολόγιο, είναι μια ολόκληρη κατάσταση του μυαλού. Ξεκινάει αθόρυβα, κάπου στα μ...
Το φως του ήλιου αρνείται να φύγει, παρατείνοντας τα απογεύματα μέχρι τις εννιά το βράδυ, λες και σου χαρίζει επιπλέον χρόνο για να ζήσεις.
Όταν μπαίνει το καλοκαίρι, η καθημερινότητα αλλάζει ρυθμό και μπαίνει σε μια άτυπη «λειτουργία πτήσης». Τα βαριά ρούχα κλείνονται στις ντουλάπες και μαζί τους κλειδώνεται και ένα μέρος της σοβαροφάνειας του χειμώνα. Τα παπούτσια αντικαθίστανται από σαγιονάρες, τα λινά γίνονται η μόνιμη στολή μας και το δέρμα αρχίζει να παίρνει εκείνο το βαθύ, χρυσαφένιο χρώμα που μυρίζει αντηλιακό και αλμύρα.
Ξαφνικά, τα μεγάλα προβλήματα μικραίνουν και τα μόνα πραγματικά διλήμματα της ημέρας συνοψίζονται στο: «Σε ποια παραλία θα βουτήξουμε σήμερα;», «Παγωτό φράουλα ή φιστίκι;» και «Να πάρουμε και δεύτερη μερίδα καλαμαράκια;».
Υπάρχει μια ολόκληρη ιεροτελεστία στις καλοκαιρινές μέρες.
Είναι το πρωινό ξύπνημα χωρίς ξυπνητήρι, ο πρώτος γουλιά παγωμένου καφέ στο μπαλκόνι ή στην αυλή, και το μάζεμα των πραγμάτων για την παραλία — μια πετσέτα, ένα βιβλίο που μάλλον δεν θα διαβάσεις ποτέ γιατί θα σε πάρει ο ύπνος, και τα γυαλιά ηλίου.
Κι ύστερα, η στιγμή της πρώτης βουτιάς. Αυτό το δευτερόλεπτο που το σώμα συναντά το δροσερό νερό και νιώθεις ότι καθαρίζεις από κάθε έννοια, κάθε άγχος και κάθε κούραση που κουβαλούσες τους προηγούμενους μήνες.
Μετά την παραλία, η γεωγραφία της ανεμελιάς μεταφέρεται στα ταβερνάκια. Εκεί που κάθεσαι με τα πόδια ακόμα γεμάτα άμμο, τα μαλλιά μπερδεμένα από το ιώδιο και το δέρμα να «τραβάει» ελαφρώς από τον ήλιο. Το τραπέζι στρώνεται με χάρτινο τραπεζομάντιλο και γεμίζει με τα απολύτως απαραίτητα: μια χωριάτικη σαλάτα που μοσχοβολάει ρίγανη και ώριμη ντομάτα, κολοκυθάκια τηγανητά, φρέσκο ψάρι και μια παγωμένη καράφα ασύρτικο ή ούζο. Οι φωνές μπερδεύονται με το σκάσιμο του κύματος και ο χρόνος κυλάει αργά, σαν το μέλι.
Το μεσημέρι φέρνει μαζί του τη δική του, μοναδική ηρεμία. Είναι η ώρα που οι δρόμοι αδειάζουν, τα τζιτζίκια ξεκινούν το δικό τους ασταμάτητο κονσέρτο και εσύ ξαπλώνεις με ανοιχτά παντζούρια και τον ανεμιστήρα να γυρίζει νωχελικά. Αυτός ο μεσημεριανός ύπνος του καλοκαιριού, ο γεμάτος ζέστη και απόλυτη παράδοση, είναι ίσως ο πιο θεραπευτικός όλης της χρονιάς.
Και ύστερα, έρχονται τα αυγουστιάτικα απογεύματα. Η ώρα που ο ήλιος αρχίζει να γέρνει προς τη θάλασσα, βάφοντας τον ορίζοντα με απίστευτες αποχρώσεις του πορτοκαλί, του ροζ και του βαθυκόκκινου. Όλα γύρω μοιάζουν πιο γλυκά, πιο ήσυχα, πιο αληθινά. Τα τηλέφωνα ξεχνιούνται στις τσάντες, τα φώτα ανάβουν σιγά-σιγά στα σοκάκια των νησιών και στις βεράντες των σπιτιών, και οι συζητήσεις με την παρέα κρατάνε μέχρι να βγουν τα πρώτα αστέρια και το νυχτολούλουδο να πλημμυρίσει τον αέρα με το άρωμά του.
Όπου κι αν σε βρίσκει αυτό το καλοκαίρι —είτε σε κάποια απομακρυσμένη ερημική παραλία των Κυκλάδων, είτε σε ένα καταπράσινο χωριό στο βουνό, είτε ακόμα και στο μπαλκόνι του διαμερίσματός σου στην πόλη με καλή παρέα, δυνατή μουσική και τα παγάκια να λιώνουν στο ποτήρι— η ουσία παραμένει η ίδια.
Το καλοκαίρι δεν κρίνεται από τα χιλιόμετρα που ταξίδεψες, αλλά από τις στιγμές που κατάφερες να νιώσεις πραγματικά ελεύθερος.
Άφησε για λίγο στην άκρη τα «πρέπει», ξέχασε τις υποχρεώσεις και κράτα μόνο την καθαρή, ανόθευτη ανεμελιά. Καλό καλοκαίρι!
