Την ώρα που ο σιδηροδρομικός χάρτης της χώρας επανασχεδιάζεται με δισεκατομμύρια και η Βόρεια Ελλάδα γίνεται κόμβος υποδομών, η Ηλεία πα...
Την ώρα που ο σιδηροδρομικός χάρτης της χώρας επανασχεδιάζεται με δισεκατομμύρια και η Βόρεια Ελλάδα γίνεται κόμβος υποδομών, η Ηλεία παρακολουθεί τις εξελίξεις από το «γκισέ» των ξεχασμένων. Και το πιο εξοργιστικό δεν είναι η κυβερνητική αδιαφορία. Είναι η εκκωφαντική, ένοχη σιωπή εκείνων που εκλέγονται για να την εκπροσωπούν.
Ας μιλήσουμε καθαρά, χωρίς τις διπλωματικές ευγένειες των δελτίων τύπου.
Η Ηλεία δεν πάσχει απλώς από έλλειψη υποδομών - πάσχει από μια χρόνια, βαθιά πολιτική ανυπαρξία. Οι βουλευτές του νομού, διαχρονικά και οριζόντια, έχουν υποβιβάσει τον ρόλο τους από «εκπρόσωποι του λαού» σε «διακοσμητικά στοιχεία» της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Όταν έρχεται η ώρα των εκλογών, οι γραβάτες σιδερώνονται, τα χαμόγελα περισσεύουν και οι υποσχέσεις για την «ανάπτυξη του νομού» δίνουν και παίρνουν. Μόλις όμως κλείσουν οι κάλπες, η Ηλεία επιστρέφει στο καθεστώς του «φτωχού συγγενή». Το τρένο σαπίζει στις ράγες, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση ξηλώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, και ο νομός αντιμετωπίζεται ως μια γεωγραφική μαύρη τρύπα ανάμεσα στην Αχαΐα και τη Μεσσηνία.
Πού είναι οι βουλευτές μας όταν παίρνονται οι μεγάλες αποφάσεις;
Είναι απασχολημένοι με την πολιτική των δημοσίων σχέσεων. Το έργο τους εξαντλείται σε φωτογραφίες από τοπικά πανηγύρια, κοπές πίτας και εθιμοτυπικές επισκέψεις σε υπουργικά γραφεία για μια χειραψία.
Είναι εγκλωβισμένοι στην κομματική πειθαρχία. Προτιμούν να μην «κουνήσουν τη βάρκα» και να μην ενοχλήσουν την ηγεσία του κόμματός τους, βάζοντας την προσωπική τους πολιτική επιβίωση πάνω από τα συμφέροντα του τόπου που τους σίτισε πολιτικά.
Είναι ανίκανοι να σχηματίσουν ένα ενιαίο μέτωπο. Αντί να εμφανίζονται στην Αθήνα ως μια γροθιά που απαιτεί και εκβιάζει λύσεις για την Ηλεία, λειτουργούν ως αυτόνομοι μικρομάγαζοι, ανταγωνιζόμενοι για το ποιος θα πιστωθεί το ψίχουλο μιας κρατικής επιχορήγησης.
Η «ανυπαρξία» τους δεν μετριέται με τις απουσίες τους από τα έδρανα της Βουλής, αλλά με το μηδενικό αποτέλεσμα της παρουσίας τους. Όταν η γειτονική Μεσσηνία και η Αχαΐα διεκδικούν και παίρνουν έργα, η Ηλεία εισπράττει μόνο συμπάθεια και «κατανόηση».
Το χειρότερο έγκλημα που συντελείται είναι ότι αυτή η πολιτική ανεπάρκεια μας ανάγκασε να συνηθίσουμε τη μιζέρια. Μας έμαθαν να θεωρούμε φυσιολογικό το να είμαστε αποκλεισμένοι.
Όχι, δεν είναι φυσιολογικό. Κανένας τόπος με τέτοιο πρωτογενή τομέα, τέτοιο παραλιακό μέτωπο και το παγκόσμιο brand name της Αρχαίας Ολυμπίας δεν δικαιούται να φυτοζωεί.
Η μιζέρια δεν είναι η μοίρα μας — είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής των «άφωνων» και των «βολεμένων».
Αν η κοινωνία της Ηλείας δεν αρνηθεί να χρηματοδοτεί με την ψήφο της αυτή την ανυπαρξία, τότε η αφάνεια θα γίνει το μόνιμο πεπρωμένο μας. Οι πολιτικοί που δεν μπορούν να χτυπήσουν το μαχαίρι στο κόκαλο, δεν έχουν καμία δουλειά στα έδρανα του Κοινοβουλίου.
Ας τους το θυμίσουμε.
