Η Δυτική Ελλάδα μπορεί να βρίσκεται στην τέταρτη θέση μεταξύ των Περιφερειών της χώρας ως προς τις χρηματοδοτήσεις από το Ταμείο Ανάκαμ...
Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, περισσότερο από 20,4 δισ. ευρώ έχουν διατεθεί στους 100 μεγαλύτερους δικαιούχους του Ταμείου Ανάκαμψης. Στον αντίποδα, οι Δήμοι και οι Περιφέρειες της χώρας εμφανίζονται να διεκδικούν ένα μικρό μόνο μέρος των διαθέσιμων πόρων, παρά το γεγονός ότι είναι εκείνοι που βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με τα προβλήματα των πολιτών.
Η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας έλαβε 42,6 εκατ. ευρώ ως άμεσος δικαιούχος, ποσό που την κατατάσσει στην 4η θέση πανελλαδικά μεταξύ των 13 Περιφερειών, αλλά μόλις στην 81η θέση της λίστας των μεγαλύτερων δικαιούχων του Ταμείου.
Οι χρηματοδοτήσεις αυτές αφορούν κυρίως δύο βασικές δράσεις: παρεμβάσεις σε οικιστικές περιοχές και στο κτιριακό απόθεμα, καθώς και έργα βελτίωσης της οδικής ασφάλειας, με την εγκατάσταση 344 «έξυπνων» διαβάσεων πεζών σε 93 κόμβους.
Όμως πίσω από τους αριθμούς κρύβεται ένα ερώτημα: πόσο από το Ταμείο Ανάκαμψης έφτασε τελικά στις πραγματικές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών;
Οι Δήμοι της Δυτικής Ελλάδας, όπως και ολόκληρης της χώρας, επωφελούνται βέβαια από οριζόντιες δράσεις των υπουργείων, όπως οι ανακαινίσεις δομών υγείας ή άλλες εθνικές παρεμβάσεις. Ωστόσο, οι πόροι που δόθηκαν για έργα που σχεδιάστηκαν από τις ίδιες τις τοπικές κοινωνίες παραμένουν περιορισμένοι.
Χαρακτηριστικές είναι ορισμένες μεμονωμένες παρεμβάσεις, όπως η ανάπλαση της βορειοανατολικής εισόδου του Αγρινίου ύψους 3,8 εκατ. ευρώ, η επέκταση και αναβάθμιση του Βιολογικού της Βόνιτσας με προϋπολογισμό 10,5 εκατ. ευρώ και ο Βιολογικός της Αλυζίας στον Δήμο Ξηρομέρου ύψους 12,4 εκατ. ευρώ.
Η ουσία όμως παραμένει: οι τοπικές κοινωνίες περίμεναν περισσότερα. Περίμεναν έργα που να αλλάζουν την καθημερινότητα, να στηρίζουν την ύπαιθρο, να ενισχύουν τις υποδομές και να αντιμετωπίζουν τις μεγάλες ανισότητες μεταξύ κέντρου και περιφέρειας.
Το Ταμείο Ανάκαμψης είχε μια μοναδική ευκαιρία να λειτουργήσει ως μοχλός πραγματικής ανάπτυξης για τις περιοχές που αντιμετωπίζουν διαχρονικά προβλήματα. Ωστόσο, η μικρή συμμετοχή των Δήμων και των Περιφερειών αφήνει την αίσθηση ότι η ανάπτυξη σχεδιάστηκε περισσότερο από τα κεντρικά γραφεία παρά από τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών.
Για τη Δυτική Ελλάδα, το στοίχημα παραμένει ανοικτό: όχι μόνο πόσα χρήματα έρχονται, αλλά κυρίως ποιος αποφασίζει πού πηγαίνουν.
Με πληροφορίες από την Εφημερίδα «Συνείδηση»
