Την ώρα που ο Αμαλιαδίτης σκηνοθέτης Χαράλαμπος Κοντοπάναγος ετοιμάζει τις βαλίτσες του για την Κύπρο και τη Βαρκελώνη, η τοπική αυτοδιο...
Σε μια καθηλωτική παρέμβασή του στην εκπομπή «Ενδείξεις-Αποδείξεις», ο διακεκριμένος δημιουργός ανέλυσε τι σημαίνει ουσιαστικά Πολιτισμός — μια έννοια που φαίνεται πως παραμένει «ψιλά γράμματα» για τους τοπικούς μας άρχοντες.
Διεθνή βραβεία για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες — Σιγή ασυρμάτου από τον Δήμο
Η ταινία του Χαράλαμπου Κοντοπάναγου, «Μια μέρα μέσα από τα μάτια μου», δεν είναι απλώς μια κινηματογραφική παραγωγή. Είναι ένα ταξίδι ψυχής.
Με πρωταγωνιστές παιδιά με ειδικές ανάγκες, το έργο αυτό έχει ταξιδέψει σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο, αποσπώντας ιδιαίτερες διακρίσεις, συγκινώντας το διεθνές κοινό και προβάλλοντας το ήθος, την ευαισθησία και το ταλέντο των δημιουργών του.
Το ερώτημα όμως παραμένει αμείλικτο: Πώς διαχειρίζονται οι τοπικοί φορείς έναν τέτοιο πρεσβευτή πολιτισμού;
Το «πιστοποιητικό φρονημάτων» της Αυτοδιοίκησης
Για τον Δήμο Ήλιδας —αλλά και για τους υπόλοιπους δήμους του νομού Ηλείας— η αξία ενός καλλιτέχνη δεν μετριέται με το αποτύπωμα του έργου του, ούτε με τις διεθνείς του δάφνες. Μετριέται με τη «δημοτική του νομιμοφροσύνη».
Δεν είσαι «με τον Δήμαρχο»; Σε ρίχνουν στα Τάρταρα.
Δεν χειροκροτείς τη δημοτική αρχή; Είσαι αόρατος.
Δεν εξαργυρώνεις την τέχνη σου με ψηφοθηρικά ανταλλάγματα; Αποκλείεσαι από τα τοπικά δρώμενα.
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια που βιώνουν ο Χαράλαμπος Κοντοπάναγος και δεκάδες άλλοι άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης στην περιοχή μας. Ένας πολιτισμός υπό ομηρία, εγκλωβισμένος σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες, δημαρχιακές αυλές και «ημετέρους».
Ο Πολιτισμός νικά τις καρέκλες
Οι Δήμαρχοι και οι παραγοντίσκοι έρχονται και παρέρχονται, αφήνοντας πίσω τους μόνο ανακοινώσεις και δημόσιες σχέσεις.
Όμως, το έργο των παιδιών αυτών και η ματιά του Χαράλαμπου Κοντοπάναγου έχουν ήδη κερδίσει το μεγαλύτερο στοιχήματα: ταξιδεύουν στον κόσμο, αγγίζουν καρδιές και μένουν στον χρόνο.
Κι όσο κι αν η τοπική εξουσία προσπαθεί να «ρίξει στα Τάρταρα» όσους δεν προσκυνούν τις καρέκλες της, το φως της πραγματικής δημιουργίας πάντα θα ξεπερνά τα στενά τους σύνορα.
