Υπάρχουν τραγούδια που δεν ανήκουν απλώς στη μουσική μας ιστορία, αλλά στο ίδιο το κύτταρο της συλλογικής μας μνήμης. Το «Μια βοσκοπούλα...
Το «Μια βοσκοπούλα αγάπησα», γεννημένο από τους στίχους του Γεώργιου Ζαλοκώστα, είναι ένας ύμνος για την αθωότητα, τον πρώτο έρωτα και το ανεξίτηλο σημάδι που αφήνει στην ψυχή το πρώτο φίλημα.
Για δεκαετίες, η φωνή του Δημήτρη Ζάχου σφράγισε αυτό το τραγούδι.
Με τη στεντόρεια, αυθεντική ερμηνεία του, μας ταξίδεψε στα ανθισμένα χόρτα, εκεί όπου ένα δεκάχρονο αγόρι εξομολογήθηκε την αγάπη του.
Κι όμως, μέσα στα χρόνια, αυτή η μεγάλη ερμηνεία άφησε μια αδιόρατη εκκρεμότητα, ένα παράπονο που έμενε μισό. Ο Ζάχος δεν τραγούδησε ποτέ τον τελευταίο, τον πιο καταλυτικό στίχο του ποιήματος.
Σταμάτησε τη διήγηση εκεί που η παιδική ηλικία συναντά την πρώτη απόρριψη, αφήνοντας την ιστορία μετέωρη στο χρόνο. Σήμερα, η στιγμή αυτή αποκτά μια ξεχωριστή, συγκινητική ιερότητα.
Ο Γιάννης Πετρόπουλος πιάνει το νήμα από εκεί που έμεινε, για να ολοκληρώσει την κύκλο της μνήμης. Με τη δική του αισθαντικότητα, έρχεται να δώσει φωνή σε αυτό που έμενε σιωπηλό: στη στιγμή που το αγόρι μεγάλωσε, στην παραδοχή πως η καρδιά της ζητά πια άλλον, αλλά και στην παντοτινή πίστη σε εκείνη την πρώτη ανάμνηση.
«Μεγάλωσα και τη ζητώ...
μα άλλον ζητάει η καρδιά της
μα να ξεχάσω δεν μπορώ το πρωτοφίλημά της.»
Ας αφεθούμε τώρα να ακούσουμε το τραγούδι έτσι όπως δεν το ακούσαμε τότε.
Μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, εκεί όπου η σιωπή του χθες γίνεται η συγκίνηση του σήμερα.
