Ένα από τα πιο ωραία κείμενα που γράφτηκαν μετά το φιάσκο της εθνικής ομάδας μπάσκετ, δημοσιεύτηκε στη σελίδα του facebook "The Baske...
Διαβάστε το:
Το καμπανάκι που ήχησε μετά τις ήττες από Ρουμανία και Πορτογαλία, δυστυχώς δεν το άκουσε κανείς σε ένα ελληνικό μπάσκετ που εδώ και χρόνια δυσκολεύεται να απαντήσει στο πιο απλό ερώτημα... "Πού θέλουμε να πάμε"...
Και αυτό είναι που προβληματίζει περισσότερο για τον λόγο ότι η εθνική μπάσκετ δεν είναι μια οποιαδήποτε ομάδα. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ήττα ή μία νίκη, ακόμα μεγαλύτερο και από ένα μετάλλιο..
Και όταν η Εθνική αποτυγχάνει, δεν μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από τη λέξη ατυχία.
Η Ελλάδα μπορεί να χάσει από τον οποιονδήποτε όπως και να κερδίσει τον οποιονδήποτε, έτσι είναι ο αθλητισμός. Ένα κακό παιχνίδι, αστοχία, όλα να πάνε στραβά, έχει συμβεί πολλές φορές και θα συμβεί ξανά στο μέλλον. Αλλά δεν μπορεί να παρουσιάζει εικόνα ομάδας που δεν ξέρει τι θέλει να κάνει στο γήπεδο, δεν γίνεται να μοιάζει αποσυνδεδεμένη από την πραγματικότητα. Και κυρίως, δεν μπορεί να περιμένει κάθε φορά ότι ένας άνθρωπος θα έρθει να τη σώσει.
Αυτός ο άνθρωπος, τα τελευταία χρόνια, έχει όνομα και επώνυμο... Γιάννης Αντετοκούνμπο.
Και ήρθε η ώρα να κάνουμε μια δύσκολη αλλά απαραίτητη σχετική κουβέντα για τον σούπερ σταρ του ΝΒΑ...
Ο Γιάννης είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες αθλητές όλων των εποχών, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό (νοήμων άνθρωπος, όχι χαζορατσιστόμουτρα με iq μονοκύτταρου οργανισμού), είναι ο παίκτης που άλλαξε την εικόνα της Ελλάδας στο παγκόσμιο μπάσκετ, που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να αισθανθούν υπερήφανοι, που έβαλε την ελληνική σημαία στα μεγαλύτερα γήπεδα του κόσμου.
Ακριβώς για αυτό όμως, δεν πρέπει να τον αδικούμε.
Και τον αδικούμε όταν συμπεριφερόμαστε σαν να είναι υποχρεωμένος να κουβαλάει μόνος του ένα ολόκληρο οικοδόμημα.
Δεν είναι δουλειά του Γιάννη να δημιουργήσει από το μηδέν ένα σύγχρονο ελληνικό μπάσκετ, δεν είναι δουλειά του να βγάλει νέους παίκτες, δεν είναι δουλειά του να οργανώσει τις υποδομές, δεν είναι δουλειά του να αποφασίσει ποια είναι η αγωνιστική ταυτότητα της Εθνικής, δεν είναι δουλειά του να καλύπτει κάθε αδυναμία που εμφανίζεται όταν εκείνος δεν βρίσκεται στο παρκέ.
Ο Γιάννης δεν φταίει που η Ελλάδα δεν έχει δημιουργήσει τον επόμενο κορμό της, δεν φταίει που οι Έλληνες παίκτες δεν έχουν πρωταγωνιστικούς ρόλους, δεν φταίει που ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός λειτουργούν με προτεραιότητα την κατάκτηση της Ευρωλίγκας και όχι την παραγωγή παικτών για την Εθνική.
Και όμως, έχουμε φτάσει στο σημείο να αντιμετωπίζουμε κάθε διοργάνωση με την ίδια λογική του "αν έρθει ο Γιάννης μπορούμε, αν δεν έρθει θα είναι δύσκολα".
Λυπάμαι πολύ αλλά αυτό δεν είναι αγωνιστικός σχεδιασμός, είναι εξάρτηση και μάλιστα ακραία...
Η Εθνική "επέζησε" και βρήκε τον δρόμο της χωρίς τον Νίκο Γκάλη και τον Παναγιώτη Γιαννάκη, οφείλει λοιπόν να απεξαρτηθεί από τον Γιάννη, πρέπει να μπορεί να κερδίσει χωρίς αυτόν...
Πρέπει να παίξει καλό μπάσκετ χωρίς τον Αντετοκούνμπο. Πρέπει να έχει αρχές, αυτοματισμούς, προσωπικότητα και αγωνιστική ταυτότητα που να υπάρχουν ανεξάρτητα από το αν ο κορυφαίος της παίκτης βρίσκεται μέσα ή έξω από το παρκέ.
Γιατί κάποια στιγμή ο Γιάννης δεν θα είναι διαθέσιμος και όχι μόνο επειδή δεν θα τον αφήνουν οι Χιτ ή δεν θα πληρωθεί η ασφάλεια του αλλά επειδή αναπόφευκτα κάποια στιγμή στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον η καριέρα του θα τελειώσει.
Και για πείτε μου τότε, τι θα κάνουμε;
Θα περιμένουμε έναν δεύτερο Γιάννη να εμφανιστεί; Δεν νομίζω να είμαστε τόσο τυχεροί...
Αυτή είναι η μεγαλύτερη παγίδα στην οποία έχει πέσει το ελληνικό μπάσκετ, θεωρεί ότι ο Γιάννης είναι η λύση και η πανάκεια σε όλα τα προβλήματα, αντί να τον αντιμετωπίσει ως το σπουδαίο κομμάτι ενός μεγαλύτερου παζλ.
Και εδώ η ευθύνη περνάει στην Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και τον πρόεδρο της...
Η ΕΟΚ δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο όταν υπάρχει μεγάλη διοργάνωση. Δεν μπορεί να θυμάται την ανανέωση όταν η παλιά γενιά έχει ήδη φύγει.
Δεν γίνεται να πανηγυρίζει μια επιτυχία και να θεωρεί ότι αυτή από μόνη της αποδεικνύει πως όλα λειτουργούν σωστά, γιατί σίγουρα δεν λειτουργούν.
Η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ, εννοείται πως ήταν σημαντικότατη, μια επιτυχία που έφερε ξανά χαμόγελο στον κόσμο και έδειξε ότι υπάρχει ακόμα ποιότητα και χαρακτήρας.
Αλλά ένα μετάλλιο δεν πρέπει να γίνει το χαλί κάτω από το οποίο θα κρύψουμε τα προβλήματα, ούτε θα βάλουμε το κεφάλι στην άμμο σαν τη στρουθοκάμηλο και θα παραστήσουμε πως ο,τι συμβαίνει στην επιφάνεια δεν μας αφορά...
Το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται παραγωγή παικτών. Χρειάζεται περισσότερους Έλληνες με ουσιαστικό ρόλο στις μεγάλες ομάδες. Χρειάζεται παιδιά που να παίρνουν πραγματικές αποφάσεις σε υψηλό επίπεδο και όχι απλώς να βρίσκονται στο ρόστερ.
Γιατί δεν γίνεται να ζητάμε από την Εθνική να είναι ανταγωνιστική με δώδεκα παίκτες που στις ομάδες τους είναι παγκίτες ή με ελάχιστα λεπτά συμμετοχής και να απαιτούμε από αυτούς να γίνουν ηγέτες, βλέπουν την πλάτη των ξένων και ακούνε πως ίσως αυξηθεί ο αριθμός αυτών, εις βάρος φυσικά του δικού τους αγωνιστικού χώρου και χρόνου.
Η ΕΟΚ και ο Βαγγέλης Λιόλιος πρέπει να απαντήσουν με συγκεκριμένα έργα στο ερώτημα τι κάνουν για την επόμενη δεκαετία του ελληνικού μπάσκετ. Όχι μόνο για το Ευρωμπάσκετ του 2029, όχι μόνο για το επόμενο παράθυρο, όχι μόνο για να έρθει ο Γιάννης.
Για το 2035 και στα χρόνια που έρχονται, τι θα αλλάξει στην παραγωγή παικτών;
Τι θα αλλάξει στις μικρές εθνικές και στην αξιοποίηση των νέων;
Τι θα αλλάξει στη συνεργασία Ομοσπονδίας και συλλόγων;
Τι θα γίνει ώστε ένας Έλληνας 18 και 19 ετών να έχει πραγματική ευκαιρία για να παίξει στο υψηλότερο επίπεδο (αν φυσικά το αξίζει) ώστε να μη συνεχιστεί αυτή η "αιμορραγία" προς το NCAA;
Τι θα γίνει ώστε σε πέντε χρόνια να μην ψάχνουμε πάλι απεγνωσμένα ποιος θα καλύψει το κενό των παλιών;
Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα για τα παιδιά που σήμερα είναι δέκα, δώδεκα και δεκατεσσάρων ετών και αύριο θα πρέπει να φορέσουν τη φανέλα με το εθνόσημο.
Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και ο Βασίλης Σπανούλης...
Η κριτική προς τον Σπανούλη είναι ίσως η πιο δύσκολη, επειδή μιλάμε για έναν άνθρωπο που αποτελεί κομμάτι της ίδιας της ιστορίας της εθνικής, αυτό όμως δεν πρέπει να του δίνει άλλοθι...
Ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες που φόρεσαν τη γαλανόλευκη φανέλα και ξέρει τι σημαίνει πίεση, ξέρει τι σημαίνει να παίζεις για το εθνόσημο. Ξέρει τι σημαίνει να χάνεις και να επιστρέφεις.
Όλα αυτά όμως σαν παίκτης, σαν προπονητής δεν αρκεί να φωνάζει, δεν αρκεί μόνο να απαιτεί πάθος, δεν αρκεί να ζητάει από τους παίκτες να ματώσουν για τη φανέλα. Απαραίτητα αλλά όχι αρκετά...
Ο προπονητής πρέπει να δώσει στην ομάδα ταυτότητα, πώς θέλει να επιτεθεί, πώς θέλει να αμυνθεί.
Ποιοι είναι οι ρόλοι, ποιοι παίκτες μπορούν να δημιουργήσουν και ποιοι να εκτελέσουν, ποιος θα πάρει την απόφαση όταν η μπάλα καίει.
Και κυρίως, πρέπει να δημιουργήσει μια ομάδα που δεν θα καταρρέει όταν λείπει ο Γιάννης...
Ο Σπανούλης πρέπει να κριθεί αλλά να κριθεί για τους σωστούς λόγους και όχι για το ερυθρόλευκο παρελθόν του ως παίκτης και το κιτρινόμαυρο μέλλον του ως προπονητής αλλά για αυτά που έχει πετύχει στον πάγκο της Εθνικής Ελλάδος...
Και αυτή η θέση είναι τιμή αλλά ταυτόχρονα είναι και ευθύνη, είναι και δέσμευση, έχει τεράστιες απαιτήσεις και δεν χαρίζεται σε κανέναν, ακόμα και σε έναν άνθρωπο που έχει γράψει ιστορία με το εθνόσημο...
Το όνομα του Σπανούλη είναι πλεονέκτημα αλλά και παγίδα γιατί δεν πρέπει να λειτουργεί ως ασπίδα, ούτε να δικαιολογούμε τα λάθη του με βάση το οπαδικό μας συναίσθημα. Εννοείται ότι θα κάνει λάθη, εννοείται ότι θα έχει αποτυχίες, ποιος προπονητής είχε μόνο νίκες στην καριέρα του;
Όταν όμως η ομάδα παίζει τόσο άσχημα, ο Σπανούλης πρέπει να εξηγήσει γιατί.
Όταν η ομάδα δεν έχει επιθετική λειτουργία, πρέπει να βρει λύση.
Όταν οι παίκτες δείχνουν μπλοκαρισμένοι, πρέπει να τους ξεμπλοκάρει.
Όταν απουσιάζουν οι πρωταγωνιστές, πρέπει να δημιουργήσει νέους.
Δεν μπορεί κάθε αποτυχία να καταλήγει στο "δεν είχαμε τους βασικούς"...
Ο εκάστοτε προπονητής της Εθνικής Ελλάδος δεν καλείται μόνο να διαχειριστεί τους καλύτερους Έλληνες παίκτες αλλά και να δημιουργήσει την επόμενη ομάδα ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχει το θάρρος να πάρει δύσκολες αποφάσεις.
Να αφήσει πίσω του ονόματα, να δώσει χώρο σε νέους, να δημιουργήσει ρόλους και να χτίσει χαρακτήρα.
Γιατί η Εθνική δεν μπορεί να ζει μόνιμα από τη γενιά του Σπανούλη, του Παπανικολάου, του Σλούκα και του Γιάννη, κάποτε αυτή η εποχή θα τελειώσει, αν δεν έχει ήδη τελειώσει.
Και το τέλος μιας εποχής δεν πρέπει να σημαίνει το τέλος της Εθνικής, δεν έγινε όταν αποχώρησαν ιερά τέρατα, γιατί να γίνει τώρα;
Εδώ είναι το μεγαλύτερο στοίχημα και αν ο Σπανούλης θέλει πραγματικά να αφήσει κληρονομιά στην Εθνική, δεν αρκεί να πάρει ένα ακόμη καλό αποτέλεσμα, πρέπει να παραδώσει μια καλύτερη ομάδα από αυτή που παρέλαβε. Αυτό είναι προπονητική κληρονομιά...
Μια Εθνική που θα έχει ζωή και μετά τον Γιάννη, μετά τον Σλούκα, μετά τον Παπανικολάου, μετά από όλους όσοι κουβάλησαν το βάρος της τελευταίας δεκαετίας.
Η Ισπανία δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε έναν παίκτη που έλυνε όλα τα προβλήματα.
Η Γαλλία δεν στηρίζεται σε έναν άνθρωπο. Η Γερμανία έχτισε ένα σύστημα που άντεξε και εξελίχθηκε. Το σύγχρονο ευρωπαϊκό μπάσκετ απαιτεί βάθος και Ελλάδα δεν μπορεί να ζητάει εξαίρεση.
Και εδώ θα επιστρέψω στην ΕΟΚ...
Γιατί δεν γίνεται να ζητάμε από τον Σπανούλη να κάνει θαύματα όταν ολόκληρο το οικοσύστημα γύρω από την Εθνική δεν παράγει παίκτες.
Δεν γίνεται να ζητάμε από έναν προπονητή να φτιάξει Ferrari με ανταλλακτικά που δεν υπάρχουν αλλά δεν γίνεται επίσης ο προπονητής να χρησιμοποιεί αυτό ως μόνιμη δικαιολογία.
Οι ευθύνες είναι διαφορετικές, η ΕΟΚ έχει τη μεγαλύτερη θεσμική ευθύνη και ο Σπανούλης τη μεγαλύτερη αγωνιστική.
Και οι παίκτες έχουν την ευθύνη της απόδοσής τους και κανείς δεν πρέπει να κρύβεται πίσω από κανέναν.
Ξέρετε κάτι όμως; Ίσως κάποιες φορές πρέπει να φας χαστούκι για να καταλάβεις ότι κοιμάσαι...
Οι ήττες μας από ομάδες που κάποτε ήταν του χεριού μας είναι αυτό το ισχυρό χαστούκι και η ΕΟΚ πρέπει να βγει μπροστά και να κάνει αυτοκριτική...
Να παρουσιάσει σχέδιο και να πει στον κόσμο που θέλει να είναι το ελληνικό μπάσκετ σε δέκα και δεκαπέντε χρόνια.
Να μιλήσει για την παραγωγή των Ελλήνων παικτών και να μη ψάχνει που θα δώσει ελληνικό διαβατήριο.
Να μιλήσει για τις μικρές ηλικίες και την ανάπτυξη προπονητών.
Να μιλήσει για το πώς θα ξαναγίνει η Ελλάδα χώρα που παράγει μπασκετμπολίστες και όχι χώρα που περιμένει έναν εξαιρετικό παίκτη κάθε δέκα χρόνια.
Και αν χρειάζεται να παραδεχτεί ότι κάποιες επιλογές της ήταν λάθος, να το κάνει.
Δεν είναι ντροπή να παραδέχεσαι λάθος, ντροπή είναι να βλέπεις το πρόβλημα και να συνεχίζεις σαν να μην υπάρχει.
Η Εθνική δεν χρειάζεται προστασία από την κριτική, χρειάζεται την κριτική ακόμα και αν αυτή είναι σκληρή...
Αλλά η κριτική πρέπει να είναι δίκαιη και τεκμηριωμένη από τον κόσμο της που έχει κάθε δικαίωμα να είναι θυμωμένος.
Γιατί σύντομα οι σημερινοί πρωταγωνιστές θα γίνουν ιστορία και τότε θα φανεί αν η ΕΟΚ είχε χτίσει κάτι ή απλώς διαχειριζόταν την παρουσία τους.
Η φανέλα της Εθνικής δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, δεν είναι της ΕΟΚ, δεν είναι του προπονητή, δεν είναι του Γιάννη ούτε των παλιών μεγάλων παικτών.
Η φανέλα αυτή είναι κληρονομιά και η σημερινή γενιά έχει την υποχρέωση να την παραδώσει στην επόμενη μεγαλύτερη, όχι μικρότερη.
Αυτή την Εθνική θέλουμε και για αυτήν την Εθνική πρέπει να παλέψουμε...
Έχει ανάγκη από μια επανεκκίνηση, πρέπει να ξαναγίνει ομάδα, να γίνει ξανά παρέα.
Εκείνο το σύνολο που έκανε τον αντίπαλο να φοβάται όχι επειδή είχε έναν υπεράνθρωπο, αλλά επειδή απέναντί του υπήρχαν δώδεκα Έλληνες που πίστευαν ο ένας στον άλλον.
Αυτό χάσαμε και αυτό πρέπει να ξαναβρούμε.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες μεγάλες κουβέντες. Δεν χρειάζεται άλλες δηλώσεις υπερηφάνειας. Δεν χρειάζεται να λέμε πόσο μεγάλη είναι η ιστορία μας.
Το ξέρουμε αυτό αλλά τώρα πρέπει να αποδείξουμε ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε και το επόμενο κεφάλαιο.
Η ΕΟΚ πρέπει να σχεδιάσει, ο Σπανούλης ή ο επόμενος ομοσπονδιακός πρέπει να δουλέψει και να εξελίξει, οι ομάδες να δώσουν χώρο στους Έλληνες, οι παίκτες πρέπει να διεκδικήσουν τη θέση τους.
Και εμείς, ο κόσμος, πρέπει να καταλάβουμε ότι ίσως χρειαστεί να περιμένουμε...
Γιατί μια νέα εθνική χτίζεται σε χρόνια, μέσα από ήττες και νίκες, μέσα από λάθη.
Με παιδιά που θα μπουν στο παρκέ και θα έχουν το άγχος, αλλά θα μάθουν.
Με προπονητές που θα τολμήσουν και μια Ομοσπονδία που θα κοιτάξει πέρα από την επόμενη διοργάνωση.
Και κάποια μέρα, όταν ο Γιάννης, ο Καλάθης και ο Παπανικολάου είναι παλαίμαχοι και θα βλέπουν την Εθνική από την εξέδρα, θα χαμογελάνε βλέποντας ένα παιδί που φοράει το ίδιο νούμερο και που δεν θα χρειάζεται να γίνει ο επόμενος "νέος"...
Αρκεί να είναι ο εαυτός του.
Και τότε αυτό θα σημαίνει ότι όλοι κάναμε σωστά τη δουλειά μας...
Antreas Tsemperlidis
Υ.Γ. Οφείλω να ευχαριστήσω τον Βασίλη για το χθεσινό ηχητικό μήνυμα που μου εξήγησε κάποια πράγματα που σκεφτόταν, ξέρω ότι εκφράζω και αυτόν στο άρθρο, ειδικά για τον Γιάννη...
