Το χρονικό της εγκατάλειψης του παλιού Δημαρχείου (Λαζαράκειου) και της Παπαχριστοπουλείου – Οι καταγγελίες των φορέων, το εργολαβικό αδιέ...
Στην καρδιά της Αμαλιάδας, εκεί όπου κάποτε χτυπούσε ο διοικητικός παλμός της πόλης, στέκει σήμερα ένα φάντασμα από τσιμέντο και μνήμη: το παλιό Δημαρχείο. Ένα κτίριο που θα έπρεπε να είναι σύμβολο ιστορικής συνέχειας και δημοτικής αξιοπρέπειας, συνεχίζει να είναι ντροπή και πληγή ανοιχτή, σε ένα λεηλατημένο κουφάρι, αφημένο στην τύχη του.
Περαστικοί, κάτοικοι, τουρίστες – όλοι περνούν μπροστά από το ερείπιο και αναρωτιούνται: πώς είναι δυνατόν μια πόλη να ανέχεται τόση εγκατάλειψη στο ίδιο της το πρόσωπο;
Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς αισθητική προσβολή. Είναι βαθιά πολιτική. Είναι η εικόνα της εγκατάλειψης κάθε έννοιας δημόσιας φροντίδας και συλλογικής ευθύνης.
Τη βαθιά απογοήτευση και την οργή του επιχειρηματικού και εμπορικού κόσμου συμπυκνώνει με αιχμηρό τρόπο ο Νίκος Σιαψάλης, Γενικός Γραμματέας Ομοσπονδίας Εμπορικών Συλλόγων Πελοποννήσου, Νοτιοδυτικής Ελλάδος, Ζακύνθου, Κεφαλληνίας & Ιθάκης και Πρώην Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αμαλιάδας, επισημαίνοντας ότι «σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, οι επισκέπτες αναζητούν και θαυμάζουν τα ιστορικά κτίρια που κοσμούν την κάθε πόλη.
Δυστυχώς, στην Αμαλιάδα, η εικόνα που αντικρίζει κανείς τα τελευταία πέντε χρόνια είναι επιεικώς τραγική. Το ιστορικό πρώην Δημαρχείο —το εμβληματικό Λαζαράκειο— παραμένει εγκαταλελειμμένο, χωρίς καμία σαφή ενημέρωση για το πότε επιτέλους θα ολοκληρωθεί το έργο αποκατάστασής του. Την ίδια θλιβερή μοίρα μοιράζεται και η Παπαχριστοπούλειος Βιβλιοθήκη. Η εικόνα της βρωμιάς και της αδιαφορίας που επικρατεί προκαλεί την εύλογη απορία τόσο των δημοτών όσο και των επισκεπτών. Η δημοτική αρχή και ο Δήμαρχος οφείλουν, έστω και τώρα, να δώσουν άμεση και οριστική λύση. Η παρακμή της πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο».
Το Λαβύρινθο της Γραφειοκρατίας και το Χρονικό του Αδιεξόδου
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο κ. Χριστοδουλόπουλος, «το θέμα του παλιού δημαρχείου ξεκινάει από το 2022 – είχε γίνει η υπογραφή της σύμβασης και το 2024 που ανέλαβα εγώ ήταν σε διακοπή εργασιών. Συνεχίστηκε αυτή η διακοπή μέχρι που συναντήθηκα με τον εργολάβο, ο οποίος ζητούσε αλλαγή χρηματοδότησης, δηλαδή, το έργο είχε χρηματοδοτηθεί από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων που δεν είχε χρήματα και αυτός ζητούσε να περάσει στο ΕΣΠΑ.
Στο πρόγραμμα αυτό δεν ήταν δυνατόν να περάσει γιατί δεν ήταν μόνο ενεργειακή αναβάθμιση αλλά ήταν και επισκευή κι έτσι παρέμεινε σε αυτό το πρόγραμμα χωρίς χρηματοδότηση μέχρι που το 2025 βρέθηκαν χρήματα. Είχε ζητήσει δυο λογαριασμούς, 215 και 215 για κάθε έργο – για την βιβλιοθήκη και το Λαζαράκειο – μπήκαν τον Ιανουάριο του 2025 τα χρήματα, οπότε τον κάλεσα να ξεκινήσει».
Ωστόσο, παρά την εξασφάλιση των πιστώσεων και τις συντονισμένες ενέργειες της δημοτικής αρχής, η πλευρά του αναδόχου φαίνεται πως υπαναχώρησε, προβάλλοντας συνεχώς νέες απαιτήσεις.
«Τότε άρχισε τα “θα δούμε”, “να δούμε τι γίνεται με την αναθεώρηση”, “τι γίνεται με την μεταφορά του υποσταθμού”, αλλά ο υποσταθμός μεταφέρθηκε, τελειώσαμε με αυτό. Κατεβάσαμε και το φωτοβολταϊκό που είναι στην βιβλιοθήκη. Δεν υπήρξε ποτέ, δυστυχώς, συνεργασία μαζί του για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε», εξομολογείται ο Δήμαρχος Ήλιδας, αποκαλύπτοντας μάλιστα και τις παρασκηνιακές προσπάθειες που έγιναν σε ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο: «Δεν το κρύβω ότι προσπάθησα, επειδή είναι από την Κόρινθο, να ζητήσω τη βοήθεια του υπουργού του ΥΠΟΜΕΔΙ. Πράγματι ο Γενικός Γραμματέας, που είναι συντοπίτης μας, τον κάλεσε στο υπουργείο και τους υποσχέθηκε ότι θα ξεκινήσει. Ήρθε εδώ, συμφωνήσαμε να πάμε μαζί στον Περιφερειάρχη να τον διαβεβαιώσει ότι θα συνέχιζε η χρηματοδότηση κι έκτοτε εξαφανίστηκε».
Αποβολή του Εργολάβου και 10ετείς Δικαστικές Παγίδες
Φτάνοντας στο κρίσιμο σημείο της διαχείρισης του αδιεξόδου, η δημοτική αρχή βρίσκεται αντιμέτωπη με στενά νομικά περιθώρια, καθώς μια δικαστική διαμάχη απειλεί να «κρατήσει όμηρο» το κτίριο για μια δεκαετία.
Εξηγώντας τα επόμενα βήματα και τη στρατηγική που επιλέγεται, ο κ. Χριστοδουλόπουλος επισημαίνει ότι «μετά από αυτή τη διαδικασία, επειδή δεν υπάρχει δεύτερος - ήταν ο μοναδικός - που θα μπορούσα να κινήσω τη διαδικασία να τον διώξω από το έργο με τις νόμιμες διαδικασίες και να έρθει ο επόμενος ή έπρεπε να πάμε δικαστικά και να τραβήξει η υπόθεση καμιά 10ετία και να μη μπορώ να το επαναδημοπρατήσω ή να πάω συμβιβαστικά, να μου αφήσει τα κτίρια, να φύγει με ότι προβλέπεται από τη νομοθεσία. Γι αυτό, πήραμε απόφαση στη δημοτική επιτροπή κι έχουμε αναθέσει σε δικηγόρο να μας βγάλει μια γνωμοδότηση που να λέει πώς θα μπορέσουμε, χωρίς να μας το δεσμεύσει δικαστικά, να λήξουμε το θέμα».
Το παλιό δημαρχείο της Αμαλιάδας δεν είναι ένα απλό κτίριο. Είναι καθρέφτης της πόλης. Και αυτή τη στιγμή, ο καθρέφτης αυτός δείχνει αδιαφορία, εγκατάλειψη και θεσμική σήψη. Η τοπική κοινωνία παρακολουθεί με έκδηλη αγωνία τις εξελίξεις, απαιτώντας ουσιαστικά αποτελέσματα και όχι άλλες γραφειοκρατικές δικαιολογίες. Όπως τονίζουν, η μόνη αποδεκτή λύση παραμένει η αποκατάσταση και η απόδοση του ιστορικού αυτού τοπόσημου πίσω στην πόλη.
