Υπάρχουν τραγούδια που τα ακούς για να διασκεδάσεις, κι υπάρχουν κι εκείνα που τα ακούς όταν η σιωπή της νύχτας γίνεται βαριά. Το «Φεγγά...
Η γλυκόπικρη γεύση της ανάμνησης
Ο Αύγουστος είναι ο πιο όμορφος, αλλά και ο πιο αμείλικτος μήνας του χρόνου. Είναι ο μήνας των μεγάλων υποσχέσεων, των παράφορων ερώτων και του απόλυτου φωτός. Όμως, όσο πιο ψηλά ανεβαίνει το φεγγάρι του, τόσο πιο βαθιές γίνονται οι σκιές που αφήνει πίσω του.
Όταν ο Σώτης Βολάνης τραγουδά για αυτά τα φεγγάρια, δεν κάνει απλά μια ποιητική παρομοίωση.
Μιλάει για:
Την απουσία που «καίει»: Για τα βλέμματα που ανταλλάχθηκαν κάτω από τη σεληνόφωτη θάλασσα και δεν γύρισαν ποτέ πίσω.
Το τίμημα της νοσταλγίας: Γιατί το μεγαλύτερο φως της χρονιάς δεν φωτίζει μόνο την ομορφιά, αλλά κάνει και τη μοναξιά να φαίνεται ανυπόφορα μεγάλη.
Το τέλος της ψευδαίσθησης: Καθώς η νύχτα προχωρά, το φεγγάρι θυμίζει πως ό,τι ζήσαμε ήταν δυνατό, αλλά πλέον ανήκει στο παρελθόν.
Μια ερμηνεία που σπάει τη σιωπή
Με τη χαρακτηριστική, βραχνή και ατόφια λαϊκή φωνή του, ο Σώτης Βολάνης δεν ερμηνεύει απλώς ένα κομμάτι· καταθέτει την ψυχή του. Τραγουδά σαν τον άνθρωπο που έμεινε μόνος στην άκρη της ακτής, όταν οι άλλοι έφυγαν, να κοιτάζει τον ουρανό και να μετράει τις πληγές του.
«Τα φεγγάρια τα αυγουστιάτικα είναι τα πιο λαμπερά, γιατί πρέπει να φωτίσουν τις πιο σκοτεινές μας αλήθειες...»
Το τραγούδι αυτό είναι ένας ύμνος για όσους αγάπησαν χωρίς μέτρο, για όσους περίμεναν ένα θαύμα κάτω από τον αυγουστιάτικο ουρανό και έμειναν τελικά με μια γλυκιά, ανεξίτηλη ανάμνηση. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάθε φορά που το ημερολόγιο θα δείχνει Αύγουστο, αυτό το τραγούδι θα συνεχίσει να ψιθυρίζει όλα όσα δεν είπαμε ποτέ.
