Ζούμε σε μια εποχή όπου η επικοινωνία συχνά προηγείται της πράξης και το «φαίνεσθαι» υπερκεράζει την ουσία. Το σημερινό δελτίο Τύπου από το...
Και εδώ γεννάται το εύλογο, σχεδόν κυνικό ερώτημα του πολίτη: Γιατί χρειάζεται δελτίο Τύπου για τα αυτονόητα;
Η απάντηση, όσο απογοητευτική κι αν ακούγεται, κρύβεται στη σύγχρονη πολιτική και εταιρική πραγματικότητα. Στον κόσμο των δημοσίων σχέσεων, τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο αν δεν επικοινωνηθεί.
Η παγίδα της «κανονικότητας»
Θεωρητικά, η καθαριότητα ενός λιμένα —ιδίως μάλιστα ενός λιμένα-πύλης τουρισμού όπως το Κατάκολο, που υποδέχεται χιλιάδες επισκέπτες κρουαζιέρας— θα έπρεπε να αποτελεί μια αδιάλειπτη, αθόρυβη και αυτονόητη καθημερινή υποχρέωση της τοπικής αυτοδιοίκησης και των διαχειριστών του. Δεν είναι κατόρθωμα το να είναι ένα λιμάνι καθαρό - είναι η ελάχιστη επαγγελματική και θεσμική υποχρέωση.
Όταν όμως η κανονικότητα βαφτίζεται «ιδιαίτερα σημαντική και συμβολική δράση», τότε η ίδια η πραγματικότητα εκφυλίζεται. Το δελτίο Τύπου λειτουργεί ως καθρέφτης μιας κοινωνίας (και ενός κρατικού μηχανισμού) όπου η εκτέλεση των βασικών καθηκόντων αντιμετωπίζεται ως υπέρβαση, άξια δημόσιου επαίνου και φωτογραφικού υλικού.
Το μάρκετινγκ της ευαισθησίας
Από την πλευρά των πολυεθνικών εταιρειών κρουαζιέρας, όπως η Carnival, η συμμετοχή σε έναν καθαρισμό προβλήτας αποτελεί textbook παράδειγμα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης (CSR) χαμηλού κόστους και υψηλής επικοινωνιακής απόδοσης. Με ελάχιστους πόρους, χτίζεται ένα «πράσινο» προφίλ και εξασφαλίζεται η απαραίτητη τοπική θετική δημοσιότητα.
Από την άλλη, οι τοπικοί άρχοντες —όπως ο Πρόεδρος του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Πύργου, Κωνσταντίνος Νικολούτσος— σπεύδουν να αγκαλιάσουν την πρωτοβουλία, δηλώνοντας ότι είναι «ιδιαίτερα καλοδεχούμενη» και υπενθυμίζοντας ότι ο οργανισμός κάνει... τη δουλειά του καθημερινά. Ένας φαύλος κύκλος αυτοαναφορικότητας: ο φορέας επιβλέπει το αυτονόητο, η εταιρεία το διαφημίζει, και το δελτίο Τύπου έρχεται να στεφανώσει μια συνεργασία που, στα χαρτιά, δείχνει υποδειγματική.
Το κενό της ουσίας
Το πρόβλημα δεν είναι ότι καθαρίστηκε η προβλήτα 1 — αυτό είναι εξαιρετικό καθαυτό. Το πρόβλημα είναι η ανάγκη ανακοίνωσης αυτής της κανονικότητας. Όταν τα δελτία Τύπου κατακλύζονται από ειδήσεις τύπου «καθαρίσαμε το λιμάνι» ή «βάψαμε ένα παγκάκι», στέλνεται ένα υποδαυλιστικό μήνυμα προς τους πολίτες: ότι ο πήχης των απαιτήσεων μας έχει πέσει τόσο χαμηλά, ώστε πανηγυρίζουμε απλώς και μόνο επειδή έγιναν τα βασικά.
Ίσως, τελικά, τα δελτία Τύπου για τα αυτονόητα να είναι ο μόνος τρόπος για να ελέγξουμε αν, έστω για λίγο, κάποιοι θυμήθηκαν να κάνουν τη δουλειά τους.
Και αυτό, από μόνο του, είναι μια θλιβερή είδηση.
