Αν υπήρχε βραβείο πολιτικής μικροπρέπειας και θεσμικού παραλογισμού, η δημοτική αρχή Πύργου θα το είχε εξασφαλίσει διά περιφοράς. Με μι...
Αν υπήρχε βραβείο πολιτικής μικροπρέπειας και θεσμικού παραλογισμού, η δημοτική αρχή Πύργου θα το είχε εξασφαλίσει διά περιφοράς.
Με μια επιστολή-μνημείο μπακαλίστικου τοπικισμού και πικρόχολης μιζέριας, η δημοτική αρχή αποφάσισε να βάλει ταφόπρακα στις ελπίδες ολόκληρου του νομού, δηλώνοντας κυνικά πως θεωρεί «άτοπη ακόμα και τη σκέψη» να υπάρξει βιώσιμη Σχολή στην Ηλεία αν αυτή δεν προσκυνάει τα πρωτεία της πρωτεύουσας.
Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με το θράσος αυτής της πολιτικής στάσης.
Την ώρα που ο Πύργος αργοσβήνει, μαραζώνει οικονομικά και μετατρέπεται σε μια πόλη-φάντασμα άνεργων νέων, κλειστών λουκέτων και διαρκούς παρακμής, η ηγεσία του δήμου το μόνο που ξέρει να κάνει είναι περιφερειακούς τσαμπουκάδες για τις καρέκλες.
«Ή στον Πύργο ή σε κανέναν άλλον!», μας λένε ουσιαστικά.
«Αν δεν γίνει με το ζόρι στον Πύργο, να καεί ο νομός!».
Δηλαδή, επειδή ο Πύργος έχασε –μέσα στη γενική αδιαφορία, την αδράνεια και την ανικανότητα των τοπικών αρχόντων– το πανεπιστημιακό του τμήμα το 2022 στο πλαίσιο του «εξορθολογισμού» και, πριν από έναν χρόνο, το ιστορικό στρατόπεδο της ΣΕΤΤΗΛ μετά από 50 χρόνια λειτουργίας, τώρα απαιτούν να πεθάνει και κάθε άλλη προοπτική εκτός των τειχών τους.
Τιμωρούν ολόκληρη την Ηλεία με ένα ανελέητο εμπάργκο ανάπτυξης, επειδή οι ίδιοι απέτυχαν να κρατήσουν τα κεκτημένα τους.
Αυτή η νοοτροπία του τοπικού «νταή» και του παρασιτισμού είναι ο ορισμός της καταστροφής: «Αφού δεν είμαι εγώ βασιλιάς στα ερείπια, ας καεί ολόκληρο το βασίλειο».
Μιλούν υποκριτικά για «επικοινωνιακά πυροτεχνήματα» εκείνοι που έχουν μετατρέψει τη δημαρχιακή καρέκλα σε μόνιμο μηχανισμό κλαψουρίσματος. Ομολογούν κυνικά ότι «χωρίς το κρίσιμο μέγεθος του Πύργου» δεν γίνεται τίποτα, αλλά αντί να δουλέψουν σοβαρά για να γίνει η πόλη ελκυστική, παραγωγική και λειτουργική, προτιμούν να τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια ολόκληρης της Ηλείας. Αντί να παλεύουν για συνέργειες, για ένα ευρύτερο ακαδημαϊκό δίκτυο που θα δώσει ζωή σε ολόκληρη την περιοχή και θα γεμίσει ξανά τους τόπους μας με φοιτητές, η δημοτική αρχή λειτουργεί με όρους φεουδαρχίας, προτιμώντας να εξουσιάζει στάχτες αρκεί να ελέγχει τα κουκιά και τις ταμπέλες.
Η Ηλεία δεν είναι τσιφλίκι κανενός ούτε προέκταση κάποιου δημαρχιακού θώκου. Ανεξάρτητα από τα διαδοχικά λουκέτα του παρελθόντος, ο νομός έχει δικαίωμα στην αναπνοή, στην πρόοδο και στο αύριο.
Όταν η μόνη πολιτική πρόταση μιας δημοτικής αρχής είναι η καταστροφολογία και η υπονόμευση κάθε αναπτυξιακής προοπτικής εκτός των στενών της ορίων, αποδεικνύεται περίτρανα ότι αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στον ίδιο της τον τόπο.
Η Ηλεία δεν έχει ανάγκη από μικρόψυχες ηγεσίες που παίζουν πολιτικά παιχνιδάκια πάνω από το πτώμα της τοπικής οικονομίας. Έχει ανάγκη να απαλλαγεί από λογικές που την κρατούν δέσμια της ανικανότητάς τους.


