Στην Ηλεία το καλοκαίρι δεν είναι εποχή διακοπών. Είναι εποχή τρόμου. Κάθε χρόνο, πριν ακόμη πέσει η πρώτη σπίθα, οι καρέκλες στα γραφε...
Κι όμως, όταν έρθει η ώρα, οι φλόγες βρίσκουν τα δάση μας απροστάτευτα, τους κατοίκους ανυπεράσπιστους και την Πολιτεία να τρέχει πίσω από τα γεγονότα.
Από το 2007 και τη μεγάλη καταστροφή που άφησε πίσω της δεκάδες νεκρούς και εκατομμύρια στρέμματα καμένα, υποτίθεται ότι «πήραμε το μάθημα».
Δεκαοκτώ χρόνια μετά, η ίδια ντροπιαστική εικόνα: ξερά χόρτα παντού, αγροτικοί δρόμοι αδιάβατοι, ανύπαρκτες αντιπυρικές ζώνες, χωριά που περιμένουν τη φωτιά σαν καταδικασμένα.
Η Ηλεία έχει γίνει ο εύκολος στόχος κάθε καλοκαιριού. Κι ενώ οι τοπικοί παράγοντες ανταγωνίζονται σε δηλώσεις μπροστά στις κάμερες, οι πυροσβέστες παλεύουν μόνοι, με λιγοστά μέσα, για να κρατήσουν όρθιο ό,τι απέμεινε από την πράσινη γη μας.
Οι κάτοικοι εκκενώνουν, γυρνούν και βρίσκουν στάχτες. Και οι υποσχέσεις για «ανασυγκρότηση» μένουν χαρτιά που κι αυτά θα καούν στην επόμενη φωτιά.
Η πρόληψη στην Ηλεία είναι λέξη άγνωστη. Οι ευθύνες; Διαχρονικές και βαριές: κυβερνήσεις, περιφέρειες, δήμοι, όλοι μοιράζονται το ίδιο μερίδιο ενοχής. Γιατί όταν γνωρίζεις τον κίνδυνο και δεν κάνεις τίποτα, δεν λέγεται αμέλεια — λέγεται συνενοχή.
Φτάνει πια.
Η Ηλεία δεν μπορεί να είναι για πάντα το μνημείο της κρατικής ανικανότητας. Δεν μπορεί να καίγεται κάθε χρόνο, να θρηνεί κάθε χρόνο, να ξεκινά από το μηδέν κάθε χρόνο. Η προστασία των δασών και των ανθρώπων μας δεν είναι πολυτέλεια· είναι χρέος.
Και αυτό το χρέος το έχουν προδώσει ξανά και ξανά.
Γιατί, όπως έδειξε η ιστορία μας, εδώ οι στάχτες δεν σβήνουν ποτέ — απλώς περιμένουν την επόμενη φωτιά.
