Κάθε χρόνο, στις 17 Νοέμβρη, μιλάμε για το Πολυτεχνείο. Για τους νέους που στάθηκαν απέναντι στην εξουσία. Για την αξιοπρέπεια που δεν υ...
Κάθε χρόνο, στις 17 Νοέμβρη, μιλάμε για το Πολυτεχνείο. Για τους νέους που στάθηκαν απέναντι στην εξουσία. Για την αξιοπρέπεια που δεν υποτάχθηκε. Για το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» που έγινε κραυγή ολόκληρης χώρας.
Και όμως, πενήντα δύο χρόνια μετά, υπάρχουν τόποι στην Ελλάδα που συνεχίζουν να ζουν σαν να μην πέρασε ποτέ το Πολυτεχνείο από πάνω τους.
Τόποι που μοιάζουν ξεχασμένοι, περιφρονημένοι, στα όρια της πολιτικής εγκατάλειψης.
Ένας από αυτούς είναι η Ηλεία.
Ένας νομός χωρίς τα αυτονόητα
Χωρίς Πανεπιστημιακές σχολές.
Χωρίς ΣΕΤΤΗΛ.
Με απειλή φωτοβολταϊκών που καταπίνουν τη γη.
Με νοσοκομεία υποστελεχωμένα, χωριά που αδειάζουν, νέους που φεύγουν.
Με ακρίβεια που ξεσκίζει τον μισθό, την αξιοπρέπεια, τη δυνατότητα της οικογένειας να ζήσει.
Και την ίδια στιγμή, πολιτικοί που πλουτίζουν.
Που αυξάνουν καταθέσεις.
Που αγοράζουν σπίτια λες και θα τα πάρουν μαζί τους.
Που μιλάνε για «ανάπτυξη» από κλιματιζόμενα γραφεία, ενώ ο τόπος κατεβαίνει επίπεδο κάθε χρόνο.
Και σαν επιστέγασμα: ένας δρόμος 25 χρόνων ντροπής
Ένας δρόμος που περιμέναμε ένα τέταρτο του αιώνα.
Που εξαγγέλθηκε ξανά και ξανά, που έγινε μακέτα, που έγινε προεκλογικό εργαλείο.
Και όταν τελικά εμφανίστηκε, παραδόθηκε με προβλήματα, κακοτεχνίες, κινδύνους, προχειρότητες.
Τμήματα που ήδη χρειάζονται δουλειά.
Αποστράγγιση ελλιπής. Ανισοτελείς κόμβοι, ελλείψεις, σημεία ανεξήγητα.
Ένας δρόμος που θα έπρεπε να είναι σύμβολο ανάπτυξης, έγινε σύμβολο περιφρόνησης.
Και τολμούν να ζητούν και «ευχαριστώ».
Πού συναντιέται αυτό με το Πολυτεχνείο;
Στο εξής απλό:
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν μόνο μια επέτειος.
Ήταν μια πράξη εξέγερσης απέναντι σε όσους νόμιζαν ότι μπορούν να κυβερνούν χωρίς να λογοδοτούν.
Ήταν η φωνή ανθρώπων που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με την παρακμή.
Ήταν η στιγμή που κάποιοι είπαν «ως εδώ».
Και σήμερα, η Ηλεία χρειάζεται ακριβώς αυτό.
Γιατί η εξαθλίωση ενός τόπου δεν είναι φυσικό φαινόμενο.
Δεν είναι «τύχη», δεν είναι «σύμπτωση».
Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών.
Είναι το αποτέλεσμα της ίδιας νοοτροπίας εξουσίας που θεωρεί τον πολίτη παθητικό, σιωπηλό, δεδομένο.
Το Πολυτεχνείο μας θυμίζει ότι τίποτα δεν αλλάζει αν δεν σηκωθούμε όρθιοι.
Ότι τα δικαιώματα κατακτώνται, δεν χαρίζονται.
Ότι η δημοκρατία δεν είναι σημαία για παρελάσεις – είναι πράξη, διεκδίκηση, αντίσταση.
Η Ηλεία χρειάζεται το δικό της Πολυτεχνείο. Όχι με τανκς — με φωνή.
Φωνή απέναντι στην εγκατάλειψη.
Φωνή απέναντι στη σιωπή των υπευθύνων.
Φωνή που απαιτεί:
Πανεπιστήμιο στον νομό
Υποδομές πραγματικές, όχι μακέτες
Δρόμους ασφαλείς, όχι επιδιορθώσεις
Υγειονομική περίθαλψη ανθρώπινη
Ανάπτυξη που σέβεται τον τόπο
Πολιτικούς που υπηρετούν την κοινωνία, όχι τα συμφέροντα
Γιατί το μεγαλύτερο ψέμα που λέγεται κάθε χρόνο στις επετείους είναι ότι «ο αγώνας του Πολυτεχνείου δικαιώθηκε».
Όχι.
Δικαιώνεται μόνο όταν οι άνθρωποι αρνούνται να ζήσουν σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Και σήμερα, η Ηλεία έχει ανάγκη από αλήθεια:
Δεν ζητάνε χάρη οι πολίτες. Ζητάνε δικαίωμα.
Δικαίωμα στον σεβασμό.
Δικαίωμα στην ανάπτυξη.
Δικαίωμα σε έναν τόπο που δεν τον σκοτώνουν για να ζήσουν άλλοι καλύτερα.
Το Πολυτεχνείο μάς έμαθε ένα πράγμα:
Όταν η εξουσία ξεπερνά τα όρια, ο λαός πρέπει να τα χαράζει ξανά.
Και στην Ηλεία τα όρια έχουν ξεπεραστεί προ πολλού.
