Στον Πύργο του 2025, ένας 66χρονος άστεγος ζούσε για καιρό σε ένα εγκαταλελειμμένο λυόμενο του 1ου πρώην ΓΕΛ. Μόνος, αθόρυβος, χωρίς να ...
Στον Πύργο του 2025, ένας 66χρονος άστεγος ζούσε για καιρό σε ένα εγκαταλελειμμένο λυόμενο του 1ου πρώην ΓΕΛ. Μόνος, αθόρυβος, χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ζούσε με τα ελάχιστα, με την αξιοπρέπεια που του είχε απομείνει. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Ούτε ο Δήμος, ούτε η Περιφέρεια, ούτε καμία υπηρεσία του «ευαίσθητου» κράτους πρόνοιας.
Για τον Δήμαρχο και τη δημοτική του αρχή υπήρχε χρόνος για ταξιδάκια αναψυχής, φιέστες, εγκαίνια και φωτογραφίες με χαμόγελα. Όχι όμως για έναν άνθρωπο που πάλευε να επιβιώσει μέσα στο κρύο, χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, χωρίς θέρμανση.
Του παραχώρησαν, λέει, έναν οικίσκο. Χωρίς τίποτα. Ένα άδειο κουφάρι για να πεθάνει ήσυχα, μακριά από τα φώτα και τις κάμερες.
Και τον άφησαν. Τον εγκατέλειψαν.
Όχι από άγνοια — αλλά από αδιαφορία. Γιατί όταν μια κοινωνία πάψει να βλέπει τον άνθρωπο, έχει πάψει να είναι κοινωνία. Και όταν μια δημοτική αρχή αδιαφορεί για τον πιο αδύναμο, έχει πάψει να είναι αρχή – είναι απλώς μια βιτρίνα υποκρισίας.
Ντροπή σας.
Να χαίρεστε τα πανηγύρια σας, τις εκδηλώσεις, τα «έργα» και τα ιλουστρασιόν χαμόγελά σας.
Γιατί την ώρα που εσείς ποζάρατε μπροστά στις κάμερες, ένας άνθρωπος πέθαινε λίγα μέτρα μακριά, μέσα στη σιωπή της εγκατάλειψης.
Και ο Πύργος – ο δικός μας Πύργος – βυθίζεται κάθε μέρα λίγο περισσότερο στην αδιαφορία σας.
*φωτογραφία από dete.gr
