Η πρώτη ημέρα της νέας χρονιάς δεν είναι απλώς ένα ημερολογιακό πέρασμα. Είναι μια σιωπηλή συμφωνία με τον χρόνο: τι αφήνουμε πίσω και ...
Η πρώτη ημέρα της νέας χρονιάς δεν είναι απλώς ένα ημερολογιακό πέρασμα. Είναι μια σιωπηλή συμφωνία με τον χρόνο: τι αφήνουμε πίσω και τι δεν έχουμε πια το δικαίωμα να ανεχτούμε.
Η Πρωτοχρονιά μάς βρίσκει συνήθως με ευχές στα χείλη και φόβους στην καρδιά. Λέμε «καλή χρονιά» μηχανικά, την ώρα που γύρω μας η κοινωνία εξακολουθεί να λειτουργεί με τους ίδιους μηχανισμούς αδικίας, αδιαφορίας και εξουσίας.
Κι όμως, κάθε νέα χρονιά δεν ζητά ευχές. Ζητά θέση.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η αλήθεια συχνά ενοχλεί και η σιωπή ανταμείβεται. Όπου οι πιο αδύναμοι συνεχίζουν να πληρώνουν το τίμημα ενός συστήματος που δεν σχεδιάστηκε για αυτούς. Όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μετατρέπεται σε υποσημείωση δελτίων τύπου και η κοινωνική ευαισθησία σε επικοινωνιακό εργαλείο.
Η νέα χρονιά δεν θα είναι καλύτερη από μόνη της.
Θα είναι καλύτερη μόνο αν κάποιοι αποφασίσουν να μην κάνουν πίσω.
Αν αποφασίσουμε να μιλήσουμε όταν μας θέλουν σιωπηλούς.
Να καταγγείλουμε όταν μας λένε «μην μπλέκεις».
Να σταθούμε δίπλα στον άνθρωπο όταν το κράτος, οι θεσμοί ή η κοινωνία του γυρίζουν την πλάτη.
Η ελπίδα δεν είναι συναίσθημα. Είναι πράξη.
Και η αλλαγή δεν έρχεται με ευχές, αλλά με κόστος.
Την πρώτη ημέρα του νέου χρόνου, ας μην υποσχεθούμε ότι «όλα θα πάνε καλά».
Ας υποσχεθούμε ότι δεν θα συνηθίσουμε το άδικο.
Ότι δεν θα κανονικοποιήσουμε την αδικία.
Ότι δεν θα μάθουμε να ζούμε χωρίς ενσυναίσθηση.
Γιατί αν κάτι αξίζει να κουβαλήσουμε στο νέο έτος, δεν είναι οι αυταπάτες, αλλά η μνήμη.
Και αν κάτι αξίζει να γεννηθεί ξανά, δεν είναι οι προσδοκίες μας — αλλά η ευθύνη μας.
Καλή χρονιά.
Όχι με λόγια.
Με στάση ζωής.
